Գոհանում ենք Քեզանից, Տե՛ր Աստված մեր, որ Քո երևելի լույսով ուրախացրիր Քո բոլոր արարածներին, իսկ Քո պատվիրանների իմանալի լույսով լուսավորեցիր բոլոր նրանց, ովքեր հավատում են Քեզ:

Ոսկեպայտ նժույգները աստղալույս կեռմաններով վարգում են ճակատագրին ընդառաջ և շունչ առնելու համար ծառս լինում վաղորդայնի երազատեսության ժամին...

Շարունակում ենք զրույցը աստվածաբանության դոկտոր Խաչիկ Հովհաննիսյանի հետ:

Այս օրը՝ նոյեմբերի 29-ը, հայ ժողովուրդը չսիրեց: Հայոց պաշտոնական պատմագրությունն ասում է, որ 1920-ի նոյեմբերի 29-ին Կարմիր բանակը մտավ Հայաստան և վերջ տվեց անկախ պետականությանը:

«Այն, ինչ եղել է, նույնն էլ պիտի լինի, և այն ինչ կատարվել է, նույնն էլ պիտի կատարվի: Եվ ոչ մի նոր բան չկա արեգակի ներքո, որովհետև ոչ ոք չի կարող ասել՝«Ահա սա նոր է», քանի որ դա եղել է վաղուց, հավիտենապես՝ մեզնից առաջ եղածների մեջ» (Ժողովող 1:9-10):

Այս իշխանության քաղաքականության հիմքը եղել է և կա ՀՀ տարածքային ամբողջականության խախտումը՝ խաղաղությամբ փաթեթավորված թեզով, որը ոչ այլ ինչ է, քան ռազմաքաղաքական խարդախություն։

Տա՜ք-տա՜ք զրուցում էինք օր-օրի մաշվող երկրից, աշխարհի անցուդարձից:

Արդեն անտանելի է տեսնել, թե ինչպես ամբողջ հայկական համացանցը ճչացող գրառումներ է անում՝ ցնցված լինելով Ֆեյսբուքի տեսանելիության կտրուկ անկումից։

Եթե մի թռուցիկ հայացք ենք ձգում մեր անցած պատմական ուղու վրա, սկսած Ալեքսանդր Մակեդոնացու կայսրության մասնատման ժամանակներից և դրանից հետո էլ Սելևկյանների պետության մասնատումից, երբ ստեղծվեց համեմատաբար նոր ժամանակների մեր պետականությունը, ապա Արտաշեսյանների հզոր ու նվաճողական, բայց պատմական մասշտաբներով կարճ գործունեությունից և, հատկապես, Տիգրան Մեծից հետո, մեր պատմությունը մեծ հաշվով եղել է հազվադեպ հաջողություններով ու վայրիվերումներով լի, մեկ արագ, մեկ դանդաղ նահանջի պրոցես՝ առ այսօր։

Այս խորհրդարանը մնալու միայն երկու տարբերակ ունի. 1. Եթե ընդդիմությունն ու իշխանությունը լուռ, ստվերային կոնսենսուսի են գալիս, որ այս իրավիճակը երկուսին էլ ձեռնտու է, և շարունակում են աշխատել։ 2. Եթե այս ԱԺ մեծամասնությունն ընտրում է նոր վարչապետ, ձևավորվում է նոր կառավարություն։