«Կա՞ արդյոք ավելի պարսավելի բան, քան թեթևամիտ դատողությունը։ Եվ կա արդյո՞ք ավելի թեթևամիտ բան, որ այդչափ արժանի չէ ամրության և մնայունության, քան ունենալ սխալ պատկերացումներ կամ էլ, առանց դույզն- ինչ տատանվելու, պաշտպանել այն, ինչ ընկալվել և իմացվել է ոչ բավարար հուսալիությամբ»։ (Ցիցերոն, «Աստվածների բնությունը», մ.թ.ա. I դար):

Ալիևն ասում է, որ սեպտեմբերի 11-ին Հայաստանին է ներկայացվել «խաղաղության պայմանագրի» տարբերակը։ Աշխարհի կենտրոնները պնդում են՝ շուտափույթ կնքել այն։

Որ հայոց պետականությունը «էն բանի» մեջ է՝ դա ամենավատ բանը չէ, որ կարող էր լինել այդ պետականության հետ: Առավել սարսափելին այն է, որ հայ ազգը հարմարվել է իր պետության այդ վիճակին և առանձնապես չի էլ ջղաձգվում : Համ էլ ժամանակ չունի այդ մասին նույնիսկ մտածելու՝ դեմը տոներն են, և պետք է լավ նախապատրաստվել, ուր մնաց՝ ջղաձգվի:

Մի գրություն ընկավ աչքովս, իբր մեր ոստիկանները «ծաղրել են բրիտանացիներին»։ Չկարդացի:

Ծնկներս թուլանում են... Կամաց-կամաց գնում եմ այն երկիր, ուր հավիտենական խավար է և ոչինչ չկա: Ես դրա տեղը լավ գիտեմ, այնտեղ ՉԳՈյությունն է...

Երկուսի պատիժն էլ անխուսափելի է:

Сегодня я попыталась получить т. н. "статус временной защиты" . Вот что выяснилось: в паспортном столе, оказывается, для того чтобы получить эту, никакие серьезные привилегии и возможности нам НЕ дающую бумажку , нам необходимо ВЫПИСАТЬСЯ из наших домов в Арцахе , т.е. реально и юридически ОТКАЗАТЬСЯ от наших домов и другого недвижимого имущества, что мы оставили и что принадлежит нам по праву, прописаться здесь у посторонних людей, где временно проживаем ( их даже не волнует тот вопрос, что никто никогда не пропишет у себя посторонних людей) .

Կարլ Մարքսը չէր սիրում Լուի Բոնապարտին, և նրա հեղաշրջումից հետո 1851 թվականին հոդված գրեց՝ «Լուի Բոնապարտի բրյումերի 18-ը» խորագրով, որտեղ Հեգելից մի միտք է օգտագործում: Այսպես, հենց հոդվածի սկզբում Մարքսը գրում է. «Հեգելը մի առիթով նշել է, որ բոլոր մեծ համաշխարհային-պատմական իրադարձությունները և անհատականություններն ի հայտ են գալիս, ինչպես ասում են, երկու անգամ։ Նա մոռացել է ավելացնել. առաջին անգամ՝ ողբերգության, երկրորդ անգամ՝ ֆարսի ձևով»:

«Որդյա՛կ, պահի՛ր իմ խոսքերը և օր ու գիշեր դրանց մասի՛ն մտածիր իբրև հարազատ որդի և ազնիվ ժառանգ, իսկ նա, ով չի նորոգում և բարձրացնում նախնիների առաքինությունը, նա ամոթ և նախատինք է իր պապերի համար և մի նոր անեծք» (Սիր. 20; 28):

Մի կարճ բան պատմեմ, որը, կարծում եմ, մեզ հետ առնչություն ունի և շուրջ 2300 տարի առաջ է եղել: