10 նոյեմբերի 2020 թ. Յոթանասուն տարի պահանջվեց, որ կարողացանք մի քիչ շտկել մեր ողնաշարը, իսկ արցախյան առաջին պատերազմը ամրացրեց այն: Մեզ թվում էր, էլ ոչինչ չի կասեցնի անկախ ապրելու և աշխարարհի բազմազգ ներկապնակում մեր հպարտ ու ձիգ ներկայությունը: Ավաղ: Երեկ հերթական անգամ կոտրվեց մեր ողնաշարը, փշրվեց անաստվածային նենգությամբ: Երբ քառասուն օրից ավելի, քեզ համոզում են, որ հաղթելու ես, ամեն օր նոր հերոսներ են օծում, մեդալներ բաշխում, դիրքերում հանգիստ խղճով սուրճի բաժակով սելֆի անում ու դիմավորում լուսաբացը, առավոտից երեկո փափուկ բարձ են դնում գլխիդ տակ՝ թե հաղթում ենք, կորցնում ես զգոնությունը, պարտության վտանգների մասին մտածելու ունակությունը: Չէ՞ որ հաղթում ես հերթական անգամ և ընդամենը պետք է օգնես բանակին կարողություններովդ, լինես զինվորի կողքին:

Ժենգյալով հաց, փախլավաներ, արցախյան տարատեսակ համովություններ թխող, ձեռագործ աշխատանքներ ներկայացնող, աշխատելու ցանկության դրսևորող, քաղաքում հասցե հարցնող ու Երևանում տաքսի վարող իմ հանդիպած բոլոր արցախցիների մոտ մի ընդհանրություն կա՝ զսպված, լռեցված ցավ, անարդարության, դատարկության զգացողություն, վերականգնվելու, առաջ գնալու կամք և բազմաթիվ անպատասխան հարցեր եղածի ու ապագայի մասին:

Պատկերացնու՞մ եք, թե հիմա ինչ վիճակում կլիներ Ադրբեջանը, եթե Հեյդարի որդի Իլհամը սրանից մի 10 տարի առաջ սկսեր «սիրել ադրբեջանցիներին, հպարտանալ նրանցով և խոնարհվել նրանց առջև» այնպես, ինչպես 2018-ից սկսած ՆՓ-ն է անում...

Միջանցք ստանալուն ուղղված Ադրբեջանի մարտավարությունը կերպափոխման է ենթարկվել, և հիմա Բաքուն փորձում է խաղարկել արտաքին դերակատարների հանգամանքը։

Ադրբեջանը էյֆորիայի մեջ է իր ստացած տարածքային նվերներից ու իր ողջ պատմության մեջ ունեցած առաջին հաղթանակից՝ պայմանավորված ու Նիկոլի նվիրած հաղթանակից։ Այդ էյֆորիայի տակ Ադրբեջանը շարունակում է պահանջներ ներկայացնել բոլոր հարևաններին՝ այդ երկրներն անվանելով իր պատմական հայրենիք...

Օրերս «Կիսաբաց լուսամուտների» հյուրը տեղահանված արցախցիների ընտանիքն էր:

Հայ գողականները, ընդհանրապես հետխորհրդային տարածքի բոլոր գողերը, գողականները և «ճշտով» ապրող քաղաքացիները շատ բան ունեն սովորելու գերմանական նացիստներից, մասնավորապես, Գերման Գյորինգից: Այդ անձնավորությունը 85 տարի առաջ այս օրերին այնպիսի մի սխրանք գործեց, որը պետք է ոսկե տառերով գրվի գողականի բոլոր իրավական ակտերում, դասավանդվի հատուկ հաստատություններում: Փորձեմ ներկայացնել Գերման Գյորինգի արածի վեհությունն ու մեծությունը գողականի և համայն մարդկության համար, որը, ցավոք, առ այսօր չի հռչակել Գյորինգին որպես բոլոր ժամանակների ամենակատարյալ և ամենահզոր գողական: Դե ինչ, փորձեմ ներկայացնել եղելությունը:

Մի մարդ նոր տուն գնեց։ Տունը գեղեցիկ էր, լուսավոր իսկ բակում էլ մեծ խնձորի այգի կար։ Հարևանը շատ նախանձ էր, ու ամեն ինչ անում էր իր նախանձությունն ու ատելությունը նոր հարևանի վրա թափելու համար։

Ժողովուրդները լինում են երեք տեսակ` կա՛մ մատուցող համաշխարհային խրախճանքին, կա՛մ խրախճանքի հրավիրյալ, և կա՛մ խրախճանքի տեր։