Մինչև 2018 թվականի եղերական ապրիլ՝ ամեն օրվան ու րոպեին երանի եմ տալիս. ինչ երջանիկ էինք, այնուամենայնիվ...

Որ բոլոր երկրներում են մարդկանց աշխատում խաբել` դա փաստ է։ Բայց երկրներ կան, որտեղ ի՜նչ խաբել, կոնկրետ անասունի տեղ դրած են խաբում։

Ողջ աշխարհն ասում է, որ Ալիևը բռնապետ է, Ադրբեջանում բռնապետություն է, բոլոր զեկույցներում անազատ երկիր է ներկայացվում, բայց Ալիևի արածների վրա նույն աշխարհն աչք է փակում։ Արդյունքում՝ բռնապետը իր երկրի տարածքը մեծացնում է, շատ դեպքերում՝ առանց մի կրակոցի, շատ դեպքերում արգելված մեթոդներով, գերտերություններին մատների վրա խաղացնում է, իր ուզածին հասնում է ու էդ ամենը մարսում։

Շարունակվում է հայոց մրա՛փը, նիկոլն ու թուրքը քաշում են քա՛փը, Եվ ուժգնացնում է մահերթի թա՛փը, Գեյրոպիստների հոտնկայս ծա՛փը...

Բանդերականների մոտ մեղսունակության նշաններ են ի հայտ գալիս: Եթե առաջ ազգովի ասում էին, թե, իբր, ջարդում ենք ռուսներին, Պուտինը խաղաղություն է մուրում, մենք չենք համաձայնում, վերականգնելու ենք 1991թ. սահմանները, հիմա այլ երգ են երգում:

Նե­րե­ցեք, ի­հար­կե, բայց ես զտա­րյուն հայ եմ՝ հո­գե­բա­նու­թյամբ և մտա­ծո­ղու­թյամբ, լիովին կրում եմ հա­յի հատ­կա­նիշ­նե­րի մի ամ­բող­ջու­թյուն, ո­րի մեջ հա­զա­րա­մյակ­ներ շա­րու­նակ սերն­դե­սե­րունդ նստ­վածք են թո­ղել նախ­նի­նե­րը: Օ­տար գիտ­նա­կան­նե­րը փաս­տում են, որ հայ կնոջ գե­նե­տիկ կո­դը ա­վե­լի քան ութ հա­զա­րա­մյակ փո­փո­խու­թյուն չի կրել, հետևա­բար ծնող­նե­րից, մո­րից հաս­տա­տա­պես, հա­յը ժա­ռան­գում է այդ ա­նեղծ հարս­տու­թյու­նը: Ա­սում են, սա մեր ազ­գա­յին ինք­նու­թյան բա­ցա­ռի­կու­թյուն­նե­րից է՝ միայն մեզ բնո­րոշ։ Այդ­պես սուրբ մյու­ռոնն է իր նախ­նա­կան հիմ­քի վրա շա­րու­նա­կում դա­րե­դար լրաց­վել և վե­րա­հաս­տատ­վել: Հայ մայ­րեր… «Մայ­րե­րի ա­փի մեջ պի­տի փնտ­րել ազ­գե­րի ճա­կա­տա­գի­րը»: Ազ­գե­րի էու­թյան յու­րա­տե­սա­կու­թյան և անկ­րկ­նե­լիու­թյան մեջ է ամ­բար­ված հա­մաշ­խար­հա­յին ըն­տա­նի­քի ամ­բողջ հմայքն ու կա­տա­րե­լու­թյու­նը:

Ալիև կրտսերը, իշխանության անցնելուց հետո մեկ տարի անց, սկսած 2004-ից, աշխարհի բազմաթիվ երկրներում հոր արձանններն է տնկել տվել (հղումը` վերջում)։ Դա հեշտ գործ չէ՝ մեծ փողեր, լոբբիզմ ու դիվանագիտություն է խաղացրել։

Երևի նկատել եք՝ ամեն առիթով շեշտում եմ, որ պետություն չունենք և չենք ունեցել։ Արդեն 3 տասնամյակ նրա տեղը նեոգաղութային խղճուկ և ողորմելի գոյացություն է։ Սրանք զգացական գնահատականներ չեն, որոնք ես տալիս եմ բարկացած ժամերին։ Առավել քան սթափ գնահատականներ են։

Բոլոր ժամանակներում աշխարհի ժողովուրդներն իրարից տարբերվել են իրենց մտածողությամբ, կենսափիլիսոփայությամբ, ապրելու կամքով, մի խոսքով՝ տվյալ կոնկրետ էպոխայի համար ժամանակակից լինելով կամ չլինելով։

Փաստացի ապացուցվում է, որ միջազգային հանրություն կոչվածը լավ էլ համաձայն է գենոցիդի միջոցով հարցերի լուծմանը։