(Եթե խոստովանում ենք, ապա բոլորս միասին, ու ամենքս առանձին - առանձին) Հաճախ եմ կարող ու մոլորված երիտասարդներից հանդիմանություն լսում՝ թե բա իրավիճակի վճռորոշ լինելը հասկանալով ու ճիշտ գնահատելով հանդերձ ինչու՞ չեմ մասնակցում հանուն ազգի փրկության կազմակերպվող, հիրավի կարևոր, բայց անպտուղ վեճերին, առկայծող ու մարող փողոցային քայլերթերին ու էությամբ հատվածային քննարկումներին։

«Աշխարհը մեզ բանի տեղ չդրեց, աշխարհը մեզ չօգնեց, բայց Իսրայելին օգնում ա», «Մեր պատերազմի ժամանակ ոչինչ չարեց, բայց Ուկրաինային օգնեց» ասելը կամ գրելը ամենամեծ ապուշությունն ա, որովհետև նման բան ասողը գոնե մի վայրկյան պիտի մտածի...

Ցավը գրկել է ինձ, բառը՝ լքել, Պապանձվել է բառս ցավի գրկում, Խորտակվել է բառիս առագաստը՝ Մեր օրերի տխուր ցավածոցում։

-Գաղթ, գաղթ, էսօրվա գաղթը որտե՞ղ է։ -Լիբանանում։

Վաղը կսկսեն՝ «ընդդիմությունը չկարողացավ քաղաքապետ ընտրել»... Ու էդպես ասողները, «ընդդիմություն» ասելով, նկատի ունեն էն մի քանի հոգուն, ովքեր մանդատ են ստացել:

75 տարի շարունակ, իր ձևավորման ժամանակից ի վեր, Իսրայելը անտեսել, արհամարհել է ՄԱԿ-ի բոլոր բանաձևերը Պաղեստինի վերաբերյալ և՝ ոչ միայն։ Անընդհատ ճնշել է պաղեստինցիներին, գրավել նրանց հողերը, սպանել, որքան կամեցել է, շրջապատել չորս կողմից, այժմ էլ ռմբակոծում է խաղաղ բնակչությանը, կտրել է ջուրը, շուտով կդադարեցնի էլեկտրականության և սննդի մատակարարումը, ռմբակոծություններով փորձում է գետնին հավասարեցնել Գազան։ Այսքանը չնկատելու է տալիս իրեն քաղաքակիրթ հռչակած «միջազգային հանրությունը» և սոլիդարություն հայտնում Իսրայելին՝ իր շահերից ելնելով, օգտագործելով երկակի, եռակի ստանդարտներ։

Ջոն Քիրբին հուզմունքից կարկամել և չէր կարողանում խոսել, քիչ էր մնում հեկեկա…

Ամենաշահագրգիռ պետությունը ՌԴ-ն է, որ իսրայելական հետևակը մտնի Գազայի հատված: Պատկերացնու՞մ եք` ինչի կվերածվեն ԵՄ երկրները:

Տրամաբանություն ըստ կապիտուլյանտի. «Եթե թշնամու բոլոր պահանջները կատարենք` պատերազմը կդառնա անիմաստ»: