Նիկոլ Փաշինյանի «Քաղաքացիական պայմանագիր» խմբակցությունը կողմ քվեարկեց Հռոմի ստատուտին։ Ավելի պարզ լեզվով ասած՝ պատերազմ հայտարարեց Մոսկվային և անձամբ ՌԴ նախագահ Պուտինին։
Անշեղորեն անցյալի գիրկը գնացող միաբևեռ աշխարհը, որը հիմնված է արևմտյան հզոր ուժերի կողմից օգտագործվող «կանոնների վրա հիմնված կարգի» վրա, նոր առաջացող ուժային կենտրոնների ջանքերով շարժվում է դեպի բազմաբևեռ աշխարհակարգ։
Մեզ ու մեր երկիրը ոչ-ոք չի հարգելու, քանի դեռ մենք ինքներս չենք հասկացել` ինչ ասել է արժանապատիվ կեցվածք: Մեզ օգտագործելու են ու շպրտեն, քանի դեռ սեփական ժողովրդին էս վիճակին հասցրածները շարունակում են տնօրինել երկրի ճակատագիրը։ Երբ մեղավորներ եք որոնում ձեզանից դուրս, բոլորի մոտ ընդամենը ձեր փոքրոգությունն եք ցուցադրում. մեկը վախենում է աշխատանք կորցնելուց, մյուսը՝ պետական մեքենայի հարվածի տակ չհայտնվելուց, երրորդը ուղղակի իր լուման ունի ներդրած էս անիրաներին իշխանության բերելու հարցում և ուղղակի սարսափում է էդ մտքից:
Պատճառն աշխարհաքաղաքական է. այս ամենին հասցրեց արևմտամետությունն (փողասիրություն) ու հակառուսականությունը, չլիներ Հայաստանում արևմտամետ էլիտա, չէր լինի գունավոր հեղափոխություն և վերջինիս հետևանք Արցախի կորուստ, հազարավոր զոհեր և երեքհազարամյա պատմության մեջ առաջին անգամ Արցախն առանց հայի:
Վանե՛ք, մերժե՛ք, հեռացրեք, և մի՛ լսեք բոլոր նրանց, ովքեր փորձում են համոզել, որ «…ամեն ինչ վերջացավ…», առավել ևս նրանց, ովքեր կիսաուրախ ասում են՝ «այսպես էլ պետք է լիներ…»։
Փախստականների առաջին խմբերն Ադրբեջանից Հայաստան ժամանեցին դեռևս 1988-ին:
35 տարվա ընթացքում Հայաստանում երբևէ չի գեներացվել փախստականների հետ վերադարձի հանրային պահանջ:
ՀՀ Անվտանգության խորհրդի քարտուղար Արմեն Գրիգորյանի այցը Իրանի Իսլամական Հանրապետություն մի շարք հարցեր է առաջացրել: Մասնավորապես, Իրանի ԱԳՆ խոսնակն ասել է, որ իր երկիրը դեմ է միջազգային սահմանների և «աշխարհաքաղաքական փոփոխությանը»: Նկատենք, որ մինչև հիմա Իրանը, թեև բազմիցս խոսել է տարաշածրջանում միջազգային սահմանների փոփոխության անընդունելիության մասին, սակայն ոչ մի անգամ չի խոսել և չի արտաբերել «աշխարհաքաղաքական փոփոխություններ» եզրույթը:
Հայաստանի տարածքով միջազգային հաղորդակցությունների բացումը կարող է տնտեսական հնարավորություն լինել։ Բայց միայն այն դեպքում, երբ այդ հնարավորության տնտեսական արդյունքները հաշվարկված են, իրավական պայմանները՝ հստակ, իսկ անվտանգային ռիսկերը՝ գնահատված և կառավարելի։
Այսօր մեզ առաջարկվում է հավատալ մի նախագծի հեռանկարայնությանը, որի տնտեսական արդյունավետության հիմնավորումները հանրությանը հայտնի չեն, իսկ անվտանգության երաշխիքները շարունակում են մնալ անորոշ...