Ես ձեր փոխարեն խելագարվել եմ, դուք իրավունք չունեք խելագարվելու, դուք պիտի ապրեք։
Երբ ձեր հոգին ցավում է, իմ երգը դրե՛ք ձեր հոգուն՝ սպեղանու նման, ու ցավը կանցնի, վերքը կբուժվի, վիշտը կփարատվի:
Դե եկ ու մի խելագարվիր, երբ աչքիդ առաջ, ժամերի ընթացքում Արցախդ հայաթափվում է, երբ կրկին հայրենազրկվում ես, կոտորվում, ճակատագրեր ու ինքնություն խեղվում, կրկին պանդուխտ ու փախստական դառնում:
Այս պատմությունը ածանց ունի՝ նախա-:
2018-ի վերջը և 2019-ի սկիզբը ծայրաստիճան անհաջող էր: Փետրվարի վերջին անսպասելի հայտնվեցի հիվանդանոցում ու ենթարկվեցի տհաճ վիրահատության:
(Թե ասա՝ վիրահատության տհաճ-հաճելին ո՞րն է):
Մեր մտքերը երեկ Ստեփանակերտում տեղի ունեցած` բենզինի ողբերգական պայթյունի զոհերի և նրանց հարազատների հետ են՝ X-ի (նախկին Twitter) իր միկրոբլոգում գրել է Եվրամիության արտաքին գործերի և անվտանգության քաղաքականության բարձր ներկայացուցիչ Ժոզեպ Բորելը:
Այս ահավոր օրերին Երևան ժամանած ամերիկացի բարձրաստիճան հյուրերը չեն կարողանում թաքցնել իրենց ուրախությունը կատարվածից։ Նրանք այնքան անհաղորդ են մեր վշտին, որ չեն էլ հասկանում, թե ինչու պետք է ցույց չտան իրենց խանդավառությունը։
Նարեկ Մալյանը քաղաքական բանտարկյալ է՝ միանշանակ:
Նարեկ Մալյանին ես ճանաչում էի ավելի շուտ, քան ճանաչեցի իրականում՝ ՎԵՏՕ հասարակական կազմակերպության հիմնադրման և այդ թիմի գրեթե անսխալ, գրագետ և նպատակային գործունեության ընթացքում:
Արայիկն ասում էր. «Եթե Շուշին կորցրեցինք, ես ինքս ինձ կխփեմ»:
Մեկ ուրիշն ասում էր. «Ես միշտ այստեղ եմ լինելու, մի պատ էլ մնա՝ նստելու եմ այդ պատի տակ»:
Բաբայան Սյամոն ասում էր. «Ես վերջին մարդն եմ լինելու, ով դուրս կգա Արցախից»...
Հայաստանի տարածքով միջազգային հաղորդակցությունների բացումը կարող է տնտեսական հնարավորություն լինել։ Բայց միայն այն դեպքում, երբ այդ հնարավորության տնտեսական արդյունքները հաշվարկված են, իրավական պայմանները՝ հստակ, իսկ անվտանգային ռիսկերը՝ գնահատված և կառավարելի։
Այսօր մեզ առաջարկվում է հավատալ մի նախագծի հեռանկարայնությանը, որի տնտեսական արդյունավետության հիմնավորումները հանրությանը հայտնի չեն, իսկ անվտանգության երաշխիքները շարունակում են մնալ անորոշ...