Հայոց թշնամիները մեզ ահաբեկում են հնարավոր բոլոր միջոցներով, խաթարում մեր հոգու անդորրը, պղտորում մեր մտքերը, աղավաղում իրականությունը, որպեսզի մենք նրանց հրեշավոր քայլերին դիմադարձ չկանգնենք, այլ ինքնակամ ու ծնկաչոք, լռելյայն ընդունենք մեզ պարտադրված աղետն ու համակերպվենք պարտության մտքի հետ։

Հին Դիլիջանում աղջկան ամուսնացնելիս, ունևոր ընտանիքներում ընդունված սովորույթ (ադաթ) է եղել, որ օժիտի (բաժինք) հետ, պարտադիր պետք է կարի մեքենա լիներ, կոմոդ, սնդուկ, «հաշիեն» էլ վրաները գցած:

Քեզ «սպիսատ» է անում «հպարտ» ժողովուրդը, որը կշտացել է արդարության ու խաղաղության սին քարոզներիցդ: Որին փորձում ես սիրաշահել մի քանի մետր ասֆալտով, որպեսզի մոռացության տա իր խորտակված երազանքները՝ կապված քո «ժողվարչապետության» ստանձնման հետ:

Հալեպը սասունցիների համար հարազատ քաղաք էր։

Այսօր Ստեփանակերտի սբ. Հակոբ եկեղեցու դիմաց էի: Կողքի նստարանին նստած երիտասարդը գրպանից հանեց ծխախոտի տուփը, ապա, շրջվելով դեպի ինձ, շատ բարեկիրթ տոնով հարցրեց...

ՈՒժեղ պետական գործիչ Սիմոնյան Ալենն իր պարտքը համարեց միանալ Ռուսաստանին մեղադրանքներ առաջադրելու համազգային կամպանիային և՞… արժանացավ Մարիա Զախարովայի ուշադրությանը:

1953 թվական: Մարմնամարզության ԽՍՀՄ առաջնության ժամանակ մարզիկներից մեկին դատավորները զրկում են միավորներից այն բանի համար, որ նա չէր կարողացել անհրաժեշտ ժամանակի չափով մնալ «խաչ» էլեմենտի դիրքում: Այնուհետև ելույթի հերթը Ազարյանինն էր: Եվ օղակների վրա ձգված հայ մարզիկը 90 աստիճանով թեքվում է դեպի դատավորներն ու հարցնում. «Բավարար չափո՞վ եմ մնացել»: Նրան ասում են՝ այո, արդեն կարող ես իջնել: Ազարյանն այս անգամ 90 աստիճան թեքվում է մյուս կողմ ու կրկնում է իր հարցը:

Կարդացի, որ Նիկոլի թերթում գրել են, թե Հայաստանում տեղի են ունենալու հայ-ամերիկյան զորավարժություններ։ Ես էլ մինչև հիմա կարծում էի, թե զորավարժությունների համար առնվազն զորք է պետք...

Դիվանագիտության մեջ հնարավոր օգուտից ոչ պակաս կարևոր է հնարավոր վնասի հասկացությունը։ Օրինակ, Իսրայելը Ուկրաինայի հետ չի համագործակցում ոչ թե նրա համար, որ Ռուսաստանից տնտեսական կամ այլ օգուտ ունի, այլ չի համագործակցում նրա համար, որովհետև Ռուսաստանից հնարավոր մեծ վնաս կարող է ստանալ։

Հետևելով հայրենական լրատվամիջոցներում և սոցցանցերում տեղ գտնող ամենօրյա հրապարակումներին՝ մեկ-մեկ տպավորություն եմ ստանում, որ մեր դեմ տեղեկատվական պատերազմ են վարում ոչ միայն թշնամի երկրի քարոզիչները, այլև, որ անչափ վտանգավոր է, այդ ճակատում ակտիվություն դրսևորող բավական մեծ թվով յուրայիններ: Որ վերջիններիս ճնշող մեծամասնությունը չի գիտակցում իր կատարածի ահավորությունը սեփական երկրի հանդեպ, դրանում գրեթե չեմ կասկածում, բայց որ դրանց շարքերում կան այնպիսիները, որոնք, ինչ-ինչ հանգամանքներից ելնելով, գիտակցաբար են իրականացնում այդ «առաքելությունը», համոզված եմ: