Այս հարցը վերջին օրերին հետաքրքրում է շատ մարդկանց, մանավանդ որ սահմանված ժամկետից գրեթե 1 ամիս շուտ մեզ հաջողվեց հավաքել օրենսդրական նախաձեռնության համար անհրաժեշտ 50 000 ստորագրությունը, ավելին՝ 58 000 մարդ միացավ ստորագրահավաքին։
Թուրքը ստեփանակերտցի միամիտ ու ճարահատյալ մարդկանց զանգում է իբր նրանց բնակարանները գնելու մտադրությամբ, ծաղրի ենթարկում ու նյութը տարածում համացանցում:
Մի թագավոր, իր ծառաների հետ շրջելիս, ճանապարհին տեսնում է մարդու, ով փոսն էր ընկել և համառորեն փորձում էր դուրս գալ փոսից։ Թագավորը հրամայում է օգնել այդ մարդուն։
Երբ մանր շուստրիությամբ փորձում ես «մեծ տղերքի» մեջ «պոլիծիկա» խաղալ, լավագույն դեպքում մնում ես առանց երկիր։
Էսօրվա (նաև երեկվա) մեր երկրի գլխին նստած մարդիկ մանր ժուլիկությամբ ուղղակի քայքայեցին երկրի ու ժողովրդի դիմադրության ուժը...
ՄԱԿ-ը քաղաքական թատրոնի հիմնական բեմահարթակն է աշխարհում: Գլխավոր բեմադրիչն ԱՄՆ-ն է: Նրա կամա-ակամա ասիստենտներն են Մեծ Բրիտանիան, Ռուսաստանը, Չինաստանը, Ֆրանսիան: Բայց ցանկացած պիես բեմադրելու համար պետք է արժանանալ ամերիկյան հավանությանը:
ՄԱԿ-ի անվտանգության խորհրդի անդամ պետություններն ունեն համատեղ հայտարարություն-բանաձև ընդունելու գործառույթ, որի դեպքում անդամները կարող են կողմ քվեարկել կամ վետո դնել։ Ինչպես տեսնում ենք` ոչ մի դատապարտող բանաձև, առավել ևս պատժամիջոց չի կրառվելու, զուտ հայտարարություններ ու կոչեր, ոչ ավելին։
Ախր էդ ինչի՞ մասին եք խոսում։ Ասենք, թե ծնունդ է եղել ու մի տորթ են թխել, հարևաններով ու բարեկամներով մեկը ալյուր, մեկը ձու, մյուսը շաքարավազ է բերել, թխել են։
Լավ են արել, ճիշտ են արել, էլի պետք է անեն ու ազերու աչքը հանեն։
Հայաստանի տարածքով միջազգային հաղորդակցությունների բացումը կարող է տնտեսական հնարավորություն լինել։ Բայց միայն այն դեպքում, երբ այդ հնարավորության տնտեսական արդյունքները հաշվարկված են, իրավական պայմանները՝ հստակ, իսկ անվտանգային ռիսկերը՝ գնահատված և կառավարելի։
Այսօր մեզ առաջարկվում է հավատալ մի նախագծի հեռանկարայնությանը, որի տնտեսական արդյունավետության հիմնավորումները հանրությանը հայտնի չեն, իսկ անվտանգության երաշխիքները շարունակում են մնալ անորոշ...