Մեր պաշարված Միջնաբերդում, Որի շուրջը թուրքն է վխտում...

Այսօր Աշտարակի Սուրբ Մարիանե Եկեղեցում տոն էր։ Հայ Առաքելական Զինվորյալ Եկեղեցում կատարվեց զինվորների մկրտություն։ Մկրտության խորհուրդը կատարեց Եկեղեցու հոգևոր հովիվ Տեր Փառեն քահանա Առաքելյանը։

Այսօր ամբողջ օրը մարդիկ իրար հարցնում են, թե ի՞նչ կատարվեց երեկ ՄԱԿ ԱԽ նիստում։ Ոչ ոք հասարակությանը չի ասում ոչ մի բառ։ Իշխանությունը չի ասում՝ ի՞նչ սպասելիքներ ուներ, ի՞նչ ստացավ և ի՞նչ ակնկալիքներ ունի։ Իսկ իրականությունը նույնն է՝ շրջափակում, սննդի և դեղորայքի սուր պակաս։

ՄԱԿ-ը, բնականաբար, կանխատեսելի էր ու իրեն բնորոշ՝ տվյալ պահի թելադրանքով: Կոչ արեցին, հորդորեցին, ու վերջ։

ՄԱԿ–ից, աշխարհից, Հռոմի պապից, ռուսներից, ամերիկացիներից, մյուսներից արդարություն, խաղաղություն, գթասրտություն մուրալուց և մուրացածը չստանալուց հետո մուննաթ գալուց առաջ պետք է միշտ հիշել, որ Նիկոլ Փաշինյանն է Արցախը ճանաչել Ադրբեջանի մաս ու հարցականի տակ դրել Հայաստանի գոյությունը։ Մնացածը քնարերգություն է։

ՄԱԿ-ի Անվտանգության Խորհրդի նիստում հնչած ելույթներում երբեք չարտահայտվեց «Լեռնային Ղարաբաղի ժողովուրդ» ձևակերպումը։ Ինչու՞ է սա կարևոր։ Նրա համար, որ բոլոր-բոլորը Արցախում տեղի ունեցողը համարում են արդեն ընդամենը հումանիտար խնդիր, կոպիտ ասած, հազար ներողություն, ազգությամբ հայ ադրբեջանցիների հումանիտար խնդիր։ Ու քանի որ բոլորն այդպես են ցույց տալիս իրենց ընկալածը, ապա բոլորին նաև ընդունելի է դառնում, որ հումանիտար այս խնդիրը ինչ-որ ձևով պիտի լուծում ստանա, այդ թվում՝ Աղդամ-Ստեփանակերտ ճանապարհով բեռներ մտցնելով:

Ի՞նչ կլինի, եթե Ռուսաստանը, Ալբանիան, Թուրքիան, Բրազիլիան նստեն իրենց նախընտրած Աղդամի ճանապարհին և այնտեղից հանդես գան կոչերով և հետևեն իրադարձությունների զարգացմանը:

Կառավարության նիստերի մասին ուղիղ երկու շաբաթ չգրեցի, անկեղծ ասեմ՝ ոչ մի հետաքրքիր բան չկար, ու մտածում էի մի թեթև պաուզա տամ...

Դավադիր պատերազմից հետո շարունակում ես կազմաքանդել բանակը:

Նախօրեին ՄԱԿ-ում տեղի ունեցածը ցույց տվեց, թե ինչ է տեղի ունենում, երբ դու թույլ ու նվաղ ես, չունես ոչ մի միջազգային վարկանիշ, կամ ուղղակի քո վրա թքած ունեն։