«Թիւրքահայոց ազատութեան դատը՝ դատն էր համայն Հայութեան, ազգային իդէալը հաւասարապէս բոցավառում էր ազգի երեք հատուածը եւ ազատագրական շարժման առաջին ծիծեռնակները գալիս - էին երեք տարբեր հատուածներից՝ կազմելու համար մէկ Ուխտ, մէկ անբաժան գերդաստան․․․ Արագ-արագ ծաւալւում, ճիւղաւորւում էր նորածին կազմակերպութիւնը – Հ․ Յ․ Դաշնակցութիւն - որ կոչուած էր համադրելու մէկ հզօր ներդաշնակ հոսանքի մէջ բոլոր ըմբոստ շարժումները, հայ ռազմական կորովի ցիրուցան արտայայտութիւնները, որ ծագում էին թիւրքական ռեժիմի տակ հայրենիքի այլ եւ այլ կէտերում․․․

Սեղանիդ դրված է թիրախավորված ԱՐՑԱԽ: Հանուն արդարության պետք է ասել, որ Հայաստանի Հանրապետությունը դիմել է ՄԱԿ Անվտանգության խորհուրդ՝ Արցախի խաղաղ բնակչությանը հարկադրված լիակատար շրջափակման հետևանքով հումանիտար իրավիճակի վատթարացման առնչությամբ արտահերթ նիստ գումարելու պահանջով:

Ի՞նչ պետք է անի քաղաքական գործիչը, որ հրաժարական տա իր պաշտոնից, համարվի ձախողված: Կայացած երկրներում քիչ թե շատ պարզ է: Օրինակ՝ նախագահներ, վարչապետեր, նախարարներ են հրաժարական տվել նախընտրական լուրջ խոստումներ չիրականացնելու համար, կոռուպցիայի մեջ մեղադրվելու , ընտանիքի անդամներից մեկի արտասահմանյան բանկային հաշիվ ունենալու (օրենքով արգելված), օֆշորային սկանդալների, սեռական բնույթի մեղադրանքի և այլ պատճառովներով:

Ի պատասխան «Երկիր» լրատվամիջոցի հարցման, թե պաշտպանության նախարար Սուրեն Պապիկյանի հայտարարագրած 105.000 դոլարը ինչ ծագում ունի, Կոռուպցիայի կանխարգելման հանձնաժողովը պատասխանել է, որ այդ գումարը նախարարի հարսանեկան նվիրատվություններն են, ուստի այն համարվում է օրինական եկամուտ, այլ ոչ՝ կոռուպցիա։ Ծափահարություններ։

Թող Աստված չանի, իսկ Աստծո աչքը, թվում է, կշտացել է մեր գլխին աղետներ բերելուց և չի անի, եթե հանկարծ աղետ պատահեր, և աշխարհի երեսից վերանար հայ բազմադարյան պոեզիան ու հրաշքով փրկվեր միայն Վահագն Դավթյանի վերջին ծաղկաքաղ մատյանը, այդ մատյանը կարդալով, մարդիկ կպատկերացնեին, թե ազգային ինչպիսի մեծ ու ազնիվ պոեզիայի արդյունք է դա, թե բանաստեղծության ինչ լեզու և լեզվի ինչ բանաստեղծություն է ունեցել հայ ժողովուրդը: Կպատկերացնեին, ինչպես մենք ենք պատկերացնում նախաքրիստոնեական ժամանակների մեր պոեզիայի վեհությունը մեզ հասած պատառիկների շնորհիվ: Կպատկերացնեին, որովհետև այդ մատյանն իր մեջ առած ունի հայ պոեզիայի բոլոր լավագույն հատկությունները՝ «Վահագնի ծնունդից» մինչև «Հոգեհանգիստ», մինչև «Ափ մը մոխիր», մինչև «Նաիրյան շարքը» (տերյանական), մինչև «Ես իմ անուշ Հայաստանի», մինչև «Արա Գեղեցիկ» ու «Ձայն հայրենական»: Այս բոլորը, երևի, այսքան նշանակալից չլիներ, չդառնար այդքան մեծ արժեք, եթե չկրեր Դավթյանի անխառն անհատականության կնիքը: Անհատականություն, որի անստորագիր կես տողի ելևէջն անգամ անմիջապես մատնում է հեղինակին: Իսկ ինչպիսի՞ բանաստեղծ է Վահագն Դավթյանը այդ մատյանով... «Հանդա՞րտ», «մեծադղո՞րդ», «ինտելեկտուա՞լ», «զգացմունքայի՞ն», «կրքայի՞ն», թե՞ «կյանքային»: Ես կասեի՝ բոլորը միասին, ամբողջական, միակտոր, միաձույլ, կատարյալ, անթերի:

Հանգիստ: Խաղաղվեք, մինչև որ հավիտենական կյանքը հոսի ձեր երակների, սրտի և մտքի մեջ և ներշնչելով շարժման մեջ դնի ձեր անձը:

Տե՛ր, Աստվա՛ծ զորությունների, Աջիդ հովանին մեզ վրա տարածիր, Փրկիր մեզ չար ոսոխի որոգայթներից, Նենգ թշնամիների հարձակումներից։

Առանց Արցախ չկա Հայաստան: Սիրուն է հնչում, ի՜նչ խոսք:

Արդեն կասկածում եմ, որ Արցախի խորհրդարանի կողմից ընդունված որոշումները, օրենքները, մասնավորապես խիստ հայրենասիրական խավարտով մատուցվողները վճարվում են... Հապճեպ ընդունեցին «Բռնազավթած տարածքների մասին օրենքը», դրան հետևեց Հակարիի կամրջի անցակետն ու Արցախի խուլ շրջափակումը:

Անչափ դժվար է Հայաստանում կամ Սփյուռքում ապրողների համար` գրել այս մասին: