Նախկին պատմության ուսուցիչ, 80-ից 100 հազար դրամ աշխատավարձ ստացող, կոռուպցիայի դեմ «անխոնջ պայքարող», ՔՊ անդամ, այսօր ՀՀ պաշտպանության նախարար Սուրեն Պապիկյանը, որպես նվիրատվություն, ստացել է 105.000 դոլար։

Այն, որ պատմությունը կրկնվելու հակում ունի՝ շատերդ գիտեք:

Ինչի՞ չենք տեսնում հացի հերթի մեջ կանգնած գեթ մեկ արցախցի պաշտոնյայի։ Կամ, լավ, գոնե իրենց ընտանիքի անդամներին ուղարկեն, երեխեքին, ովքեր գիշերը 1-ին հերթ կանգնած ու առավոտ 5-ին վերջապես 2 հատ հաց առած կլինեն։ Ինչի՞ է Արցախը Նիկոլի հետ համատեղ հանձնած Արայիկը կուշտ քնում, իսկ Հադրութում տուն-տեղ կորցրած ընտանիքն ու քաղցկեղով հիվանդ երեխան՝ սոված։

Իմ կյանքի երեսն ալիքներ շպրտող ծովն իր խորքերում մասունքներ էր թաղել, որոնք երբեմն հիմա են արթնանում, երբ ալեբախումներից հոգնած՝ հետ եմ նայում այնտեղ, ուր դեռ նոր էր բացվում իր ծովի երեսը: Տեսնում եմ ինձ այնտեղ՝ արևոտ օրերի մեջ, երբ հայոց սիրտ – քաղաքից հեռու՝ փոքրիկ մի գյուղում, ուսուցչուհու բերանից լսել էի Վարդգես Պետրոսյան անունը ու ծրարի մեջ իմ սրտի հետ բաբախող սիրտ դարձնելով՝ ուղարկել իրեն: Հետո ծրարների մեջ գնացին ու եկան իրար հետ զրուցող մեծ ու փոքրերի սրտերը, և հազար ափսո՜ս, որ այդպես էլ մնացին իմ կյանքի երեսն ալիքներ շպրտող ծովի հատակում:

Արցախի անկախության կամ, ասենք, Հայաստանի կողմից ճանաչման հարցում միշտ մեր նախագահներն ու այլ պետական գործիչներ, սկսած առաջինից, բարձրաձայնում էին, որ «աշխարհը դա անթուլատրելի է համարում» կամ «աշխարհը դա չի ընդունի, չի ճանաչի» և այլն, և այլն: Եվ միշտ «աշխարհն» էին մեր աչքը խոթում: Հիմա հարցրեք այդ ազգադավ սրիկաներին՝ ու՞ր է իրենց «աշխարհ» կոչված ուժը և ինչու՞ ոչ մի գործնական քայլի չի գնում Արցախի հայությանը փրկելու, ադրբադրջանի սանձը քաշելու, նրա ահաբեկչական ծրագրերը չեզոքացնելու հարցում: Առավել ևս, երբ նրանք ստացել են ավելին, քան երազում էին:

Ծայրահեղ իրավիճակները ծայրահեղ լուծումներ են պարտադրում:

1904, օգոստոսի 15, Ալեքսանդրապոլ Սրանից մի 12 օր առաջ հինգ ընկերով Աղեքսանդրապոլից առավոտյան՝ նստած լավ ձիեր, ճանապարհ ընկանք դեպի Արագածի հավիտենական ձյունափառ լեռնագագաթը. երեկոյան հասանք մի գյուղ և գիշերեցինք մի ընկեր-գյուղացու տանը. մյուս օրը այդ գյուղացու և ուրիշների հետ ճանապարհ ընկանք. ձիով և ոտքով. շա՜տ դժվար էր ճանապարհը՝ սար ու ձոր, քար ու ժայռ, բայց չափազանց գեղեցիկ էր:

Սարաևոյի 29-րդ փառատոնը, որ դեռ 2004-ին FIAPF-ի կողմից ստացել է Բ դասակարգում, մտնելով համաշխարհային կինոփառատոների էլիտա, այս տարվա մրցույթում ներառել է վրացի ռեժիսոր Էլենե Նավերիանիի «blackbird blackbird blackberry» («սև կեռնեխ սև կեռնեխ մոշ») ֆիլմը։ Երեք ամիս առաջ ֆիլմի պերմիերան կայացել էր Կաննի «Ռեժիսորների երկշաբաթ» ծրագրում՝ արձանագրելով անհավանական նվաճում կովկասյան կինոյի համար։

Երևանը Հայաստանի 70 %-ն է՝ բոլոր ոլորտների և ռեսուրսների հաշվարկով ու բնակչության թվաքանակով: Շատ վատ է, բայց փաստ, որ երկիրը դարձել է քաղաք պետություն, և դեռ այդ իրողությունը ամրապնդվում է. բնակելի շինարարության տեմպերը դրա ապացույցն են: Քաղաքային ավագանու համամասնական կուսակցական ընտրակարգը փաստացիորեն դարձել է համապետական նշանակության գործընթաց: