ՈՒինսթոն Չերչիլին հարցնում են․ -Պարոն վարչապետ, ինչու՞ եք գնում Հնդկական օվկիանոսի այն կողմ՝ գաղութատիրական և խամաճիկ կառավարություն ստեղծելու և Արևելյան Հնդկաստանի կառավարություն ստեղծելու համար։ Չե՞ք կարող դա անել Իռլանդիայում, որը տարիներ շարունակ պատերազմում է ձեզ հետ։

Եվ շրջափակված Արցախ ունեցող ազգի համար այս դիվային համերգը կանխելը և ամեն արցախցու կյանքի համար պայքարելը ազգային-գոյաբանական խնդիրներից է:

Հենց հերթը հասնում է քաղաքական թեմաներին, որոշները գալիս են իրենց հանճարեղ մտքերով՝ եթե ամեն մեկն իր գործով զբաղվի, ապա ամեն ինչ լավ կլինի:

Մեր ամենաթույլ կողմերից մեկը՝ ինչ որ այդ պահին կա մտքում, նաև լեզվի ծայրին է և վստահաբար հայտնվում է ՖԲ-ում, անկախ այն բանից, որ միտքն ու խոսքը կավի նման չորանալ ու թրծվել են սիրում։

Գիտե՞ք, թե որն է տեղի ունեցողի ամենից այլանդակ դրսևորումը. թշնամին տարբեր մակարդակներում սպառնում է գրավել, ոչնչացնել մեր տունը, իսկ «տան տերը» (էդ պաշտոնը զբաղեցնողը) ոչ թե փորձում է այն պաշտպանել, այլ՝ «մեղավոր» ման գալ՝ ում վրա կարող է բարդել առկա և ապագա դժբախտությունները:

Ա՜խ Հիսուս, որքան ենք սիրում Քեզ և կամենում ենք ամբողջ սրտով Քեզ ծառայել:

Մոլորյալներին դարձի՛ բերող, հե՛տ դարձրու ինձ իմ չար սովորություններից բարի սովորության և բևեռի՛ր իմ հոգում մահվան սոսկալի օրը և գեհենի երկյուղը և արքայության սերը, որպեսզի զղջամ մեղքերիս համար և գործեմ արդարություն. և ողորմի՛ր Քո արարածներին և ինձ՝ բազմամեղիս:

Կա՛ այդպիսի արձակ, որը չի պարտադրում սիրել, գովաբանել, վատաբանել կամ հավատալ իր հերոսին, չի պարտադրում կամ մղում քննարկելու նրա վարքը, միջավայրը, հարցից մի ուրիշ հարցի գնալ, բացել նրա կյանքի շուրջը խճճված թելերը։ Ամեն ինչ քո աչքի առջև խոսում է ինքն իր մասին, մնում է, որ կայանա հանդիպումն ընթերցողի հետ, որից հետո վերջինս խոստովանելու է, որ հանդիպումն ազնիվ էր, որովհետև իրավիճակն ու միջավայրը հենց այն է, որի մասին մարդիկ սովոր են ասել՝ «Դե, կյանք է, ամեն ինչ կարող է պատահել», կամ՝ «Այսպիսին է կյանքը, ի՞նչ կարող ես անել» և այլն։ Ասում են ու սիրում այդ կյանքը՝ իր բոլոր դրսևորումներով հանդերձ։

Ստորագրի՞ հաջորդ կապիտուլյացիան, թե՞ ոչ: Կեղծ խաղաղությամբ քողարկված այս դավադրությունը վաղուց ծառացել է Նիկոլի տխրահռչակ կառավարության առջև: Տարածաշրջանային խայծը կուլ տված կապիտուլյանտը, շարունակում է անհույս թփրտալ` օրեցօր ավելի ծանր ու մշուշոտ դարձնելով հայ ժողովրդի ապագան: Լիահույս չեմ, որ կառավարիչների խմբակում բոլորն են հասկանում պահի լրջությունն ու պետականության կորստի իրական վտանգը: Սակայն չհասկանալը, նրանց չի ազատելու անձնական պատասխանատվությունից:

Հիմա էլ լուրջ դեմքերով էլի գրում, ասում, հարցազրույց են տալիս, թե. «Թուրքերը, որպես հայ-թուրքական հարաբերությունների բարելավման նախապայման, պահանջում են մոռանալ Հայոց ցեղասպանությունը և պահանջատիրությունը: