Լևոն տեր Պետրոսյանը պետք է ապրի այնքան երկար, որ հասցնի տեսնել և համոզվել, որ, լինելով Ղարաբաղյան շարժան հիմնադիր հայրերից մեկը, սխալվել է հենց Արցախյան հիմնախնդրի էթնոքաղաքական և ազգաստեղծ նշանակության գնահատման մեջ: Ավելին, նա հենց այս պահին տեսնում է իր քաղաքական ուսմունքի նախկին գլխավոր հետևորդի, իսկ այժմ էլ այդ ուսմունքը քաղաքականապես և բարոյապես ավելի խեղածի կրախը:

Ամբողջ հայկական համացանցը թուրութվանքը վերցրել ընկել է «խեղճ կնոջ»՝ Աննա Հակոբյանի հետևից, որը պարծենում էր իր անձնական այգում աճեցրած բանջարեղենի բերքով և ապուր պատրաստելու կարողությամբ:

Ինչու՞ է Սամոդուռն առ այսօր ներկայացնում Հայաստանը միջազգային ասպարեզում: Որովհետև պառլամենտի ընդդիմադիր աթոռները զբաղեցնում են նրանք, ովքեր տարիներ շարունակ կեղեքել են երկիրը:

Երբ 1920-21 թթ. Հայաստանը սովետիզացվեց, բնակչության թիվը կազմում էր մոտ 720 հազար մարդ, 1 միլիոնի շեմը հատել էր ընդամենը 10 տարի անց, 1930 թվականին:

Աչքովս ընկան մի քանի գրառումներ, որոնցում մարդիկ ասում են, թե ո՞նց կարող է Նժդեհ ցիտողը գովաբանել Խորհրդային Միությունը կամ հայ և ռուս ժողովուրդների բարեկամությունը:

Արցախը նույն Սպարտան է՝ Թերմոպիլեի ճակատամարտում. փոքրաթիվ ուժերով, բայց մինչև վերջին մարդը կանգնած իրեն մի քանի տասնյակ անգամ գերազանցող թշնամու առաջ։ Ու սպարտացիներն էլ էդքան քիչ էին մնացել ներքին տարաձայնությունների պատճառով։

Քաղաքական էն համակարգը, որը գոյություն ունի Հայաստանում ներկայիս Սահմանադրության հիմքով, բացի այն, որ ինքնանպատակ է և այլն, նաև բարդակածին է։ Խնդիրը միայն անձերի մեջ չէ, այն ավելի հիմնարար է։ Թվում է` կան քաղաքական ազատություններ, պլյուրալիզմ, բայց էդ ամենը թվացյալ է, որովհետև չկան ո՛չ հասկանալի իրավունքներ, ո՛չ պատասխանատվության հասկանալի և իրագործելի համակարգ։ Օրինակ, ոչ ոք չի կարող սպառիչ պատասխանել հարցին` ինչ կոնկրետ իրավունքներ ուներ երկրի վարչապետը պատերազմի ժամանակ և ինչ իրավունքներ ունի այսօր «խաղաղության» օրակարգի իրացման հարցում։ Իշխող էլիտան, համապատասխանաբար, հավաքագրվում է բարդակածին համակարգի պահանջներին համապատասխան։ Դրա համար ունենք այն, ինչ ունենք, պատկերավոր ասած` «Սեպուհ» մակնիշի ավտոմեքենա։

Փողի իշխանությունը և լիբերալիզմը, ձեռք-ձեռքի տված, կառավարել են աշխարհը վերջին մի քանի հարյուրամյակներում, բայց ամեն բան վերջ ունի, այդ թվում նաև՝ ցանկացած միաբևեռ իշխանություն, ինչպիսին էր և է փողի ու լիբերալիզմի սիմբիոզը։

Լրատվամիջոցների մեծ մասը, այդ թվում նախկին ժամանակներից եկած, ծառայում են Նիկոլ Փաշինյանի գլխավորած Հայաստանի թուրքացման գործին։

Մեր վախերի մի մեծ մասը մեր տրամաբանությունից է: Վախերի մեջ պետք է նայել Քրիստոսին, այլ ոչ թե անհնար թվացող իրավիճակին: