«Ի՞նչ կարող է անել Արայիկ Հարությունյանը». այս հարցը հիմա ամենաշատ հնչողն է, որովհետև Արցախի նախագահի բարձր պաշտոնը զբաղեցնող մարդու գործողություններն անհասկանալի են նույնիսկ ամենալավատեսների համար:

Լավ գիտեմ, որ գրեթե ամբողջ աշխարհում ներկա լրատվամիջոցների մեծ մասը կամ խեղաթյուրում է իրականությունը, կամ էլ պարզապես տարածում է ապատեղեկատվություն ինչ-որ կենտրոնների կամ կառույցների պատվերով, կապ չունի՝ իշխանակա՞ն, թե ընդդիմադիր: Սակայն խիստ լարված և վրդովված կարդում եմ ադրբեջանական լրատվամիջոցներում պտտվող այն լուրը, ըստ որի, առաջընթաց է տեղի ունեցել բրյուսելյան վերջին հանդիպման ժամանակ, որովհետև օրակարգ է մտել, այսպես կոչված, «Արևմտյան Ադրբեջան» փախստականների վերադարձի հարցը:

Թուրքական ցեղերը հայտնվել են 10-րդ դարում, 11-րդ դարում հասել են պատմական Հայաստանի տարածք: Այս հողի վրա հայերն ապրել են մ.թ.ա. 15-րդ դարից:

Ըստ օպերատիվ տեղեկությունների, իշխանությունը Երևանի ավագանու ընտրություններին թեկնածուների պակաս ունի:

Ազգի մի որոշակի հատված դարձրին «նախիր»:

Ջաբրայիլից զորքերի հետ քաշման հրամանն ո՞վ պիտի տար: Հարցս գլխավորապես ուղղված է Սերժ Սարգսյանին:

Այն անսպառ մեղադրանքները, որոնք ուղղված են մեր ժողովրդին մեր իսկ ձեռքով, իբր թե ցածրորակ լինելու ու ոտքի չկանգնելու և իր պրոբլեմները ուժային մեթոդներով ու բարձր կազմակերպված քաղաքական պայքարով չլուծելու համար, պարզապես ծխածածկույթ է։

Անազատության մեջ գտնվող Ա. Աշոտյանը հրապարակել է «Post Nikol. Ի՞նչ անել ազգ մնալու համար» հոդվածը։ Երևի բնական է, որ նման բարդ հարցադրումներն արվում են նման պայմաններում. մի բանտում հեղինակն է, մյուսում՝ հայրենիքի մի հատվածը, իսկ լայն հասարակությունը մոտավորապես ռազմագերու կարգավիճակում է։

Երբ խոսում եք սերունդների դեգրադացիայի մասին, պետք է նախ հասկանալ դրա բուն պատճառները։ 21-րդ դարում մենք ունենք սովետական 70-ականներից ժառանգած ու դա էլ ավելի աղավաղած, փտած կրթական համակարգ։

Խորհրդային Հայաստանը, որ հայ ժողովրդին պարտադրաբար և համատարած չկրթեր, այդպես անկիրթ էլ մնալու էինք: