Հայաստանում դժգոհում են, որ Ռուսաստանը չի կատարում 2020-ի նոյեմբերի 9-ի համաձայնագիրը: Ընդ որում, դժգոհում են նաև նորմալ մարդիկ, ոչ արևմտականները: Այս կապակցությամբ ուզում եմ ասել հետևյալը:
Արևմտյան հարթակներում Արցախյան հարցի շուրջ ընթացող՝ մեկը մյուսին հաջորդող բանակցությունները խիստ վտանգավոր ավարտ են գրանցում. հնչող հայտարարությունները միմիայն ադրբեջանանպաստ են ու Բաքվի դիրքերն ամրապնդող:
Արցախի նախագահ Ա.Հ-ն նստացույց է սկսում։
Հատուկ շեշտեմ, որ սա հումոր չէ։ Այդ մասին իր ուղերձում հայտարարեց Ա.Հ-ն։
Մեկ շաբաթից էլ խոստացավ վճռական գործողություններ սկսել։
Ռահ լույսի, և կյանքի ճշմարիտ ճանապարհ, հավերժ կենդանի Քրիստոս Աստված, Դու ես լույսի դուռ և բխումն ողորմության,
Դու ես քաջ հովիվ և մոլորյալներին դարձնող,
Դու ես մեղքերը ներող և հանցանքները քավող:
Մարդկային քաղաքակրթության կյանքը իր բոլոր մակարդակներում մրցակցություն է, որը մասնակիցներից պահանջում է համապատասխան բազմադեմ հզորություն և ուժերի մշտական լարում։
Ռուսաստանի լրատվամիջոցները և սոցցանցերը մի քանի օր է հեղեղված են թուրքական դավաճանության մասին մեկնաբանություններով: Պարզվում է՝ «Ազով» ուկրաինական զորամիավորման հրամանատարները Թուրքիայում ապրել են բարձրակարգ հյուրանոցում, լողափում վայելել են բոլոր հաճույքները:
Հայաստանի տարածքով միջազգային հաղորդակցությունների բացումը կարող է տնտեսական հնարավորություն լինել։ Բայց միայն այն դեպքում, երբ այդ հնարավորության տնտեսական արդյունքները հաշվարկված են, իրավական պայմանները՝ հստակ, իսկ անվտանգային ռիսկերը՝ գնահատված և կառավարելի։
Այսօր մեզ առաջարկվում է հավատալ մի նախագծի հեռանկարայնությանը, որի տնտեսական արդյունավետության հիմնավորումները հանրությանը հայտնի չեն, իսկ անվտանգության երաշխիքները շարունակում են մնալ անորոշ...