Ամեն օր շփվում եմ «Հայաքվե» նախաձեռնությանը աջակցող քաղաքացիների և իրականացնողների հետ։

Անգլիացիք պղծեցին, ավերեցին ու թալանեցին ողջ աշխարհը, քանդեցին, բարոյալքեցին այն ամենը, ինչ հնարավոր է ու հնարավոր չէ, վերացրին ազգեր ու պետություներ, հիմա էլ որոշել են սեռափոխել Աստծուն: Այսպես, դրանց եկեղեցու երրորդ դեմքը՝ թագավոր Կարլից ու Քենթրբերիի արքեպիսկոպոսից հետո, Յորքի արքեպիսկոպոսն առաջարկում է «Հայր Մեր»-ը փոխել և ավելի պրոգրեսիվ դարձնել:

Ընտանիք, հայրենիք, ծնող և ընկերություն. սրանք կարևորագույն արժեքներ էին, որ ՀԱՐՈՒԹՅՈՒՆ ԳԵՎՈՐԳԻ ԱՆԴՐԵԱՍՅԱՆԻ կյանքում երբեք չփոխարինեցին իրար, այլ նրա համար միշտ մնացին համահավասար հարթության վրա` որպես անխախտ սկզբունքներ։ Այսպիսին էր Հարություն Անդրեասյանը, ով իր ծննդվայրի բնակիչների ու ընկերների համար պարզապես Հարութն էր` անմիջական, մարդկային, զերծ բոլոր պաշտոնականություններից ու ձևականություններից։ Որովհետև նա ամեն ինչում պարզությունն էր սիրում և հենց այդպես էլ կառուցում էր բոլոր մարդկային փոխհարաբերությունները։

Դուք Իմն եք: Եթե Ես մի անգամ դրել եմ ձեզ վրա Իմ կնիքն ու դրոշմը` Իմ սեփականը դարձնելով, ապա երկնային զորքերի բազմությունը անհրաժեշտության դեպքում կգա ծառայություն մատուցելու և պաշտպանելու ձեզ:

Տե՜ր, ողորմի՛ր մեզ, որ Քո խաչը դարձրինք մեր միակ պարծանքը. թող Քո խաչը պահի՛ մեզ տեսանելի և անտեսանելի թշնամուց:

Մ.թ.ա. 216 թվականի օգոստոսի 2-ին Իտալիայի Կաննե քաղաքի մոտակայքում Կարթագենի 50-հազարանոց բանակը ջախջախեց Հռոմեական հանրապետության 87-հազարանոց բանակը։ Հռոմն այդ պահին փաստացի զրկվեց բանակից, ճակատամարտում կոտորվել էին, տարբեր գնահատականներով, 50-ից (Պլուտարքոս) 70 հազար (Պոլիբիոս) հռոմեացիներ։ Խայտառակ պարտության հիմնական պատճառներից էին հռոմեական բանակի զույգ հրամանատարներից մեկի` Գայուս Տերենցիոս Վարրոյի անհաշվենկատ քայլերն ու չհիմնավորված վստահությունը։ Վարրոն սովորական դիլետանտ էր, Հռոմի ցածր խավերի ծնունդ, քաղաքական ասպարեզ էր ներխուժել որպես դեմագոգ, Հռոմում ժողովրդավարական շարժման հիմնական առաջնորդներից էր, ով պատահաբար կոնսուլ էր դարձել պատերազմի նախաշեմին։ Վարրոն մարտի դաշտից փախած քչերի մեջ էր։

Ռուսական խաղաղապահների հրամանատար Լենցովը նոր բան չի ասում, հիշեցնելով՝ ձեր վարչապետն է փակել Լաչինի միջանցքը։

…Առավոտ , երբ հանդիպեցի Սարոյանին, առանց նախաբանի սկսեց. -Վահա՛գն, քիչ առաջ հեռախոս զնգաց: Հելլո՝ ըսի: Վովու՞ն հետ կխոսի՝, հարցուց կին մը: Ե՞ս վովուն հետ կխոսիմ՝ հարցուցի ես: Ինչպե՞ս թե վովուն հետ կխոսիմ... Այո, ըսի, վովու՞ն հետ կխոսիմ: Կին դարձյալ կհարցնե՝ իսկ ե՞ս վովուն հետ կխոսիմ: է՜, ի՞նչ գիտնամ՝ ըսի: Այդպես ոչ ան իմացավ «վովուն հետ կխոսի», ոչ ալ ես: Երկուքս ալ հայերեն խոսեցանք ու չհասկցանք իրար: Լավ չէ, երբ մարդիկ չեն հասկընար իրար...

ՈՒրիշներին հերթական անգամ բարբարոս, հետն էլ ստորակարգ համարողների գաղափարական սնանկությունը ակնհայտ է այնքանով, որ դրանից որոշ ժամանակ առաջ ուրիշներն էին նրանց համարում հետամնաց, վայրենի ու բարբարոս։

Անցած շաբաթ Վարդան Օսկանյանը բովանդակային ու լուրջ առաջարկ արեց: Նա, հիմնվելով միջազգային նախադեպային իրավունքի վրա, պնդում է, որ անհրաժեշտ է բանակցային գործընթացում ներառել Արցախի ինքնավարության հարցը (որն իրապես ընկալելի կլինի միջազգային հանրության համար, քանի որ ԼՂԻմ-ն ունեցել է այդպիսի ինքնավարություն), որը, Ադրբեջանի կողմից մերժվելու պարագայում, ավտոմատ հանգեցնելու է արտաքին ինքնավարության հարցի բարձրացմանը (Հայաստանին միանալու եղանակով):