Հրաչյա Մաթևոսյանը բազմապատկում էր ուրախությունդ, կիսում ցավդ: Մի մեծ աշխարհ է պակասել մեր աշխարհից: Նրա սերը բոլորինն էր և բոլորի սերը նրանն էր:

Երբ դու եկար, բովանդակ հայությունն անբավ հիացած էր քեզնով։ Դեռ ոչինչ չարած, քեզ արդեն համարում էինք բոլոր ժամանակների քիչ թվով մեծագույն հայերից մեկը։

Հակոբյան Աննան այլևս Հայաստանում ռուսաց լեզվի պաշտպանն ու «ոսկեղենիկ ռուսերենի» պաշտոնական ներկայացուցիչն է:

ՈՒր գնում եք, ուրախությունը ձեզ հետ ունեցեք: Դուք շատ օրհնված եք: Դուք շատ եք օրհնում:

Աղաչում եմ, Տե´ր Հիսուս, և ընկնում Քո սուրբ Խաչի առջև. նրա բարեխոսությամբ ընդունիր աղաչանքներս, կատարիր խնդրվածքներս և նրանով զորացրու ինձ իմ կոչման մեջ, որի համար կանչվեցի, ու Քո պատվիրաններում, որոնք սովորեցի: Տուր ինձ նրանով զորություն և ժուժկալություն, զգաստություն, առողջություն և պահպանություն իմ անձին օր ու գիշեր և ամեն ժամ` ննջելիս ու արթնանալիս, ընթանալիս և կանգ առնելիս, գործերում ու տքնություններում, աղոթքի և պահքի մեջ, նաև՝ Քո կամքը կատարելիս:

Շուրջ 2 տարի տևած դատական գործն ավարտվեց. այս պահին Երևանի ընդհանուր իրավասության դատարանում։

«Ես Ալիևի վրա ավելի շատ ճնշում եմ գործադրել և գործադրում, քան նույն ինքը՝ Փաշինյանը: Հարցը Փաշինյանն է: Ես Արցախի հարցով միակն եմ, որ հստակ կեցվածք ու պատգամ ունեմ». Ֆրանսիայի նախագահ՝ Էմանուել Մակրոն:

Ինչպես կասեր մեր հարևան Սիրուշ տատին՝ «Վա՜յ, յուրդդ չբլի Նիգոլ, դու էս ի՞նչ օղբաթ ես, էս ի՞նչ զուլում ես դու մեր գլխին»: Այն, որ վարչապետն իր ունիկալությամբ ամենօրյա ռեժիմով գերազանցում է ինքն իրեն՝ փաստ է: Ինչեր ասես, որ չես լսի նրանից, ինչ անկանոն ժեստեր ու միմիկաներ ասես, որ չես նկատի նրա վարքագծում:

Մեզ մոտ, օրը դեռ նոր սկսված, չորս զոհ, 4 հայի դիակ, հետո ողբ ու սուգ, իսկ Հայաստանի ներքին թշնամիներից այս մեկը՝ արտգործնախարարի պաշտոնը զբաղեցնող Արարատ Միրզոյանը (գործակալ Օմեգան)՝ Վաշինգտոնում մեր արտաքին թշնամիներից Ադրբեջանի արտգործնախարար Ջեյհուն Բայրամովի հետ, եթե ոչ միանգամայն ենթադրելի ժպտալից ու ջերմ ձեռքսեղմման, ապա, այսպես կոչված, «խաղաղության պայմանագրի» շուրջ բանակցությունների մեջ: Թերևս մնում է միայն գրկախառնությունն ու պաչ-պռոշտին: Դա էլ գուցե կա, բայց կուլիսներում, ուղղակի միամիտներս չգիտենք:

Կառավարության նիստի բացման խոսքը ԵԽԽՎ՝ անցած շաբաթ ընդունած բանաձևի մասին էր․ ոգևորված պաթոսվեց, դրոշակի տեղ ծածանեց ու դոշին դրած փառաբանեց, թե գիտեք, կոչ արեցին, հորդորեցին ու դատապարտեցին։ Է հա հետո՞, դրանից 200 օր բլոկադայի մեջ գտնվող մեր հայրենակիցների կյանքում փոփոխություն եղա՞վ, դեղ, սնունդ կարողացա՞ն տանել, կամ հիվանդներին համապատասխան բուժօգնություն ցուցաբերել, իհարկե` ո՛չ։