Ձեզ պաշտպանող հավիտենական զենքեր կան: «Ներքևում հավիտենական զենքեր կան»:

Բարեսե՛ր Տեր, ընդունիր զավակներիդ աղոթքն առ Աստված:

Հայաստանում կա քաղաքագիտական յուրատեսակ մտածողություն. շատ քաղաքագետներ կամ վերլուծաբաններ որևէ լարված իրադարձության ժամանակ հայտարարում են' սպասենք զարգացմանը, հասկանանք, թե ինչ է լինելու։ Չեն առաջարկում որևէ զարգացման տարբերակ, չեն ասում, թե այս կամ այն իրողությունը ինչ հիմքեր ունի և ինչու կարող է այս կամ ընթացքն ունենալ։ Վախենում են սխալվել։

Ռուսատյացները Պուտինին ծաղրելու հերթական առիթն են գտել՝ Լուկաշենկոյի ներառումը Պրիգոժինի հետ բանակցություններում: Կարծում եմ` ձեռ առնելուց առաջ մտածելը չէր խանգարի: Պետության ղեկավարը, այսինքն, Պուտինը, բնականաբար, չէր բանակցի՝ նա հրաման արձակող է: Դա՝ մեկ: Երկրորդ՝ առկա է Ռուսաստան-Բելառուս միութենական պետությունը: Երրորդ՝ Լուկաշենկոն չեզոք անձ էր Պրիգոժին-Շոյգու-Գերասիմով ձևաչափում: Չորրորդ՝ բանակցությունների արդյունքում ՌԴ-ն խուսափեց քաղաքացիական պատերազմից, ինչը նշանակում է, որ միջնորդի ընտրությունը ճիշտ էր կատարված:

Աշխարհում նաֆթի պաշարներով ամենահարուստ երկիր Վենեսուելայում սննդի պայոկ ստացող քաղաքացուն լրագրողը հարց է տալիս. «Բա ինչու՞ եք այսպես աղքատ ապրում, դուք գո՞հ եք նախագահ Մադուրոյի աշխատանքից»։

Փորձում եմ հասկանալ՝ ինչի՞ց է, որ հայը հային դարերում էլ չի սիրել:

Արևմուտքը համակված է սեփական ճշմարտացիության անուղղելի վստահությամբ, այլ խոսքով՝ Արևմուտքը համակված է միջազգային ասպարեզում իր հեգեմոնիայի պահպանմամբ, իր կանոնների ներդրմամբ և հավերժացմամբ, որոնք խափանում են միջազգային իրավունքն ու ձևավորվում են «երբ ինձ հարմար է՝ սպիտակ է, երբ հարմար չէ՝ սև է» սկզբունքով։

Սովետական ժամանակներից մնացած մի արատավոր ավանդույթ է պահպանվել. եթե վարչական մարմինը համարում է, որ իրեն ուղղված դիմումը ենթակա է այլ վարչական մարմնի իրավասությանը, ապա հետ է վերադարձնում՝ պարզաբանելով, որ սխալ հասցեով եք դիմել: Լավագույն դեպքում՝ պարզաբանում են նաև, թե որ վարչական մարմին դիմեն: Հիմա այս ավանդույթը հարստացել է նոր շտրիխներով, վարչական մարմնի աշխատակիցը՝ դիմումը վերադասին հանձնելու փոխարեն, ևս վարվում է այն վերադարձնելու գրավիչ պրակտիկայով

Եվրոպաներում, տաքուկ տներում նստածները, կամ Երևանի սրճարաններում կապուչինո վայելող «ռեմբոները», որ չե՞ն գրում` «մեզ ռուս խաղաղապահներ պետք չեն»:

Արցախը միայն Հայկական բարձրավանդակի մի անկյունը չէ՝ Մեծ Հայքի 10-րդ նահանգը: Արցախը իր մշակութային ժառանգությամբ նաև համաքրիստոնեական արժեք է: Սակայն Արցախը մշակութային վանդալիզմի ենթարկվելուց զատ այսօր ամենից առաջ կանգնած է հումանիտար աղետի առաջ: