ՀՀ գործող նախագահը (այդպիսի մեկն էլ կա) «անզուգական» մի միտք է արտահայտել. «Հայաստանը որդեգրել է տարածաշրջանում խաղաղության հաստատման և հարևանների հետ հարաբերությունները կարգավորելու քաղաքական գիծ» (https://news.am/arm/news/766156.html)։
Ռուս-ուկրաինական պատերազմը թևակոխեց վերջի սկզբնական փուլը: Առկա է դրա դրսևորման 3 գործոն. ուկրաինացի զինվորներն արդեն խմբերով են հանձնվում գերի (1), արձանագրվել են տեխնիկային հասցված վնասներ՝ հարձակման չգնալու նպատակով (2), հետախուզության ստորաբաժանման ղեկավար փոխգնդապետի մակարդակով ուկրաինական ՀԸ-երից մեկում խոսվել է Դոնբասի մի մասն ու Ղրիմը ռուսներին զիջելու գնով պատերազմն ավարտելու մասին (3):
Նիկոլը քիչ առաջ հայտնեց, որ 2020 թվականի խայտառակ հրադադարի մասին հայտարարությունը ստորագրել է նոյեմբերի 9-ի առավոտյան, թեև փաստաթուղթը հրապարակվել է միայն երեկոյան։
Եվ դուք ուզում էիք, որ մենք այս «մոդերատորի» գլխավորությամբ պատերազմ հաղթեի՞նք, Արցախյան գոյամարտի էքզիստենցիալ հիմքերն ատողի գլխավորությամբ Արցախ չկորցնեի՞նք: Հիմա էլ մտածում եք, որ «աղանդավոր քարոզչի» մեթոդաբանությամբ երկիր կառավարողը մեր պետությունը չի՞ կործանի:
Գլխավոր չհրամանատարը ասում է՝ պատերազմի ընթացքում մեկ տասնյակից ավելի անգամներ Օնիկ Գասպարյանը ինձ կեղծ զեկույցներ էր ներկայացրել, ու շարունակում է, թե՝ լսեցի Օնիկ Գասպարյանի Շուշիի մասին զեկույցը։
Հենց հիմա Նիկոլը ուղիղ եթերում խաբում է։
Նա չի ասում ամենակարևորը. հոկտեմբերի 19-ին նա մեզ ասել է, որ պատերազմն արդեն տանուլ է տրված ու սա պարտություն է։
Մենք սովորաբար պատմական տարբեր իրադարձություններ ճանաչում, վերլուծում ու գնահատում ենք այդ իրադարձության արդյունքով կամ այն ղեկավարողներով, բայց շատ անգամ մոռանում կամ չենք նկատում, որ այդ ամենի հետևում բազմաթիվ կենսագրություններ կան, ճակատագրեր, որոնք թեև ծով չեն, բայց ծովը ստեղծող կաթիլներն են։
Ռուսաստանի արտաքին հետախուզության ծառայությունը (ԱՀԾ) հիմնավոր կասկածներ ունի, որ Կիևը շարունակում է զանգվածային ոչնչացման զենքի տարատեսակներից մեկի՝ «կեղտոտ միջուկային ռումբի» ստեղծման աշխատանքները: Խոսքը ռադիոլոգիական զենքի մասին է, որի գործողությունը հիմնված է մեծ ճառագայթակտիվություն ունեցող ռադիոակտիվ նյութերի օգտագործման ու տարածման վրա՝ հակառակորդի հսկայական տարածքի, շրջակա միջավայրի ճառագայթային (ռադիոակտիվ) աղտոտման նպատակով:
Հայաստանի տարածքով միջազգային հաղորդակցությունների բացումը կարող է տնտեսական հնարավորություն լինել։ Բայց միայն այն դեպքում, երբ այդ հնարավորության տնտեսական արդյունքները հաշվարկված են, իրավական պայմանները՝ հստակ, իսկ անվտանգային ռիսկերը՝ գնահատված և կառավարելի։
Այսօր մեզ առաջարկվում է հավատալ մի նախագծի հեռանկարայնությանը, որի տնտեսական արդյունավետության հիմնավորումները հանրությանը հայտնի չեն, իսկ անվտանգության երաշխիքները շարունակում են մնալ անորոշ...