Երևի չկա մի պետություն, որտեղ ճշմարտությունն անտեսվում է այնպես, ինչպես Հայաստանում:

Արթուն եղեք, որ լսեք ձայնս և հնազանդվեք անմիջապես: Հնազանդությունը հավատքի ամենամեծ նշանն է: «Ինչու՞ եք ինձ Տեր, Տեր կոչում, բայց ասածներս չեք կատարում». այս խոսքերը երկրի վրա շատերին վերաբերեց, որոնք հետևում էին Ինձ, լսում Իմ խոսքերը, բայց ասածներս չէին կատարում:

Հա՛յր Աստված, Արարի՛չ ամենայնի, ինձ արժանացրիր լինել ընտանիքի մայր, պարգևեցիր երեխաներ: Եվ ես համարձակվում եմ բարբառել, որ նրանք Քո երեխաներն են, որովհետև Դու տվեցիր նրանց կյանք, կենդանացրիր Քո անմահ հոգով և վերածնեցիր Քո սիրով՝ Սուրբ Ավազանիդ մկրտությամբ:

Ռուսաստանը երբեք այսքան ազդեցիկ չի եղել Հայաստանում։ Հակառուսականությունն ընդամենը լավ կազմակերպված PR-ծրագիր է, որի քողի տակ Հայաստանի միջոցով Մոսկվան շրջանցում է տնտեսական պատժամիջոցները։ Արևմուտքը դա սկսում է հասկանալ։ Վաշինգտոնից էլ շատ հստակ հայտարարություններ են հնչում, որոնցում Հայաստանը դիտվում է Թուրքիայի, Վրաստանի ու Ղազախստանի շարքում։

Ընդհանուր առմամաբ, մրցակցությունը մարդկանց ու մարդկային համակարգերի միջև առաջընթացի հիմնական աղբյուրն է։

Ես միշտ ասել եմ, որ նիկոլն ու նրա ծառաները շшկшլի հոգեբանություն ունեն։ Իրանք միշտ հարձակվում են իրենցից ֆիզիկապես թույլերի վրա. Դիլիջանի քրեականի պետը իր պաշտոնն օգտագործելով 16 տարեկան էրեխու ա ծեծում, էն արթիկցի տшվшրը էպիլեպսիայով հիվանդ տղույա ծեծում, նիկոլի ծառա բերետները զոհվածների մայրերին են մարմնական վնասվածք հասցնում, ֆեյքերին փող ա տալիս, որ էկրաններից էն կողմ մարդկանց հայհոյեն, դե իսկ նիկոլն էլ դրսում սրա-նրա կnշիկը լիզելով ման ա գալիս, որ մի ամիս էլ կառավարելու թուլափայ շպրտեն իրան, բայց գալիս ա ստեղ առյուծ ա ճղում։

Լավ, ընդունենք, որ ճիշտ եք՝ ժողովուրդը որակական հետընթաց է ապրել։ Կարող եք ժամերով ու տարիներով նկարագրել այդ հետընթացը, դրա պատճառները, հետևանքները։ Բայց ախր կարելի է, չէ՞, դա երկու խոսքով էլ ձևակերպել՝ ժողովուրդը ենթարկվում է ուժեղին։ Կարող եք ասել՝ այդ պահին ուժ ցույց տվողին, առանձնապես բան չի փոխվում։

Ադրբեջանի փոխվարչապետ Շահին Մուստաֆաևը, ով ՌԴ և ՀՀ փոխվարչապետերի հետ համանախագահությամբ զբաղվում է տարածաշրջանի կոմունիկացիաների ապաշրջափակման խնդրով, հայտարարել է, որ Ադրբեջանի և Նախիջևանի միջև անխոչընդոտ կապը պարտադիր պետք է ապահովվի ՌԴ սահմանապահ ծառայության վերահսկողությամբ։

«Իմ սիրելի որդի Գիքոր ջան։ Ի քաղաքն Թիֆլիս։ Մենք ողջ և առողջ ենք, միայն քու առողջութինն ենք ուզում, ամեն։ Քեզ շատ կարոտով բարով են անում ապին, նանը, Զանին, Մոսին, Միկիչը, Գալոն, ամեն։

Հայաստանն այսօր հայտնվել է Ալեքսանդրապոլի ու Կարսի պայմանագրերի արանքում։ Մեկ դար անց Հայաստանը հայտնվել է անդունդում ու պատմությունը կարծես կրկնվում է։ 1920-ին Արևմուտքը սկզբում ոգեշնչեց, հետո միայնակ թողեց, իսկ ամենավերջում «փուռը տվեց» հայերիս, որի արդյունքում թուրքերը գրավեցին Ալեքսանդրապոլն ու հասան մինչև Երևանի մատույցներ։