Ի սկզբանե, ամենամեծ սխալն ու բացթողումը եղել է այն, որ մեր պետության անկախություն ձեռք բերելու հենց հաջորդ օրվանից, պետական մակարդակով և պետության հովանավորությամբ, չստեղծվեց պատմաբանների հանձնաժողով, որոնք կուսումնասիրեին արխիվային փաստաթղթերը , ու ըստ այդմ ` դպրոցական ու բուհական դասագրքերն ու ուսումնական ձեռնարկները կգրվեին ու կկազմվեին պատմական ճիշտ փաստերի վրա։

Նախկիններն այդպես էլ չգիտակցեցին, որ չէր կարելի հասարակությունը 20 տարի նսեմացած պահել։ Նորերը չեն հասկանում, որ հասարակությունը չպետք է դառնա անինքնասեր։

Հայաստանում ապրողների ֆիզիկական կործանումից բացի, մեր արտաքին ու ներքին թշնամիների կողմից հոգևոր կործանումն է նախապատրաստվում նրանց, ովքեր դրանից հետո միգուցե ողջ կմնան:

Թուրքիայի մուտքը Հայաստան տեղի կունենա ոչ թե «աջարացման» սխեմայով, այլ հայ բնակչությանը վտարելու, հայկական մշակույթն ու եկեղեցին ոչնչացնելու, առաջացած վակուումը «թուրքացման» գաղափարախոսությամբ լցնելու սխեմայով, ասում է Մերձավոր Արևելքի և Կենտրոնական Ասիայի ուսումնասիրությունների կենտրոնի տնօրեն, Սեմյոն Բաղդասարովը:

Վերլուծական, հետազոտական կենտրոններում մեծամասամբ այն կարծիքն է թևածում, որ պատերազմն Ոկրաինայում ունի շատ կոնկրետ շահառուներ: Բանն այն է, որ երկրորդ աշխարհամարտից հետո, մոտ 70 և ավելի տարիներին, սպառազինությունների մրցավազքի ընթացքում արևմտյան բլոկի զինապահեստներն այնքան են լցվել, որ դարձել են լուրջ խնդիր: Այստեղ պահվող զինատեսակները արդեն հնացած են: Անօդաչուների և թևավոր հրթիռների կողքին անցած դարի 50-ից 70-ական թթ. արտադրված զինատեսակներն այլևս կիրառելի չեն: Իհարկե, նույն իրավիճակն է նաև Ռուսաստանում և այլուր: Ստացվեց այնպես, որ դրանց պահելը անմաստ է, բայց միաժամանակ լիկվիդացնել միլիարդների հասնող այդ զինատեսակներն ու դրանց համար արտադրված զինամթերքը, նույնպես նպատակահարմար չէ: Եվ ահա խնդրեմ, հարցի փայլուն լուծումը: Կարելի է դատարկել պահեստները, առատաձեռն «օգնել» Ուկրաինային և միաժամանակ դառնալ պարտատեր, որովհետև դեռ լրիվ պարզ չէ՝ այդ օգնությունն ինչպես է ձևակերպվում, ինչպես է Կիևը փակելու իր պարտքերը: Ռուսաստանն էլ է ազատվում հնացած զինտեխնիկայից, բայց նրա համար առավել կարևոր են իրական մարտական պայմաններում նոր զինատեսակների փորձարկումներն ու ռազմական գործողությունների վարման փորձի հարստացումը: Ուկրաինայում պատերազմը Ռուսաստանի և հավաքական Արևմուտքի միջև ինձ շատ է հիշեցնում տասնամյա պատերազմը Վիետնամում 1966-1976 թթ., որտեղ իրենց զինատեսակներն էին փորձարկում ԱՄՆ-ը և ԽՍՀՄ-ը:

Անորոշություններով լի և ինֆորմացիայով աղքատ մեր ներկա վիճակը գոնե ինչ-որ չափով պետք է մեզ ստիպի լրջորեն մտածելու մեր զբաղեցրած տեղի մասին արևի տակ և կարողանալ մեր հնարավորությունների սահմաններում գնահատելու այն արտաքին ուժերի դիրքն ու դասավորությունը, որոնցից անմիջականորեն կախված է մեր վաղվա օրը։

ՆԱՏՕ-ի խնդրանքով Թուրքիան 500-հոգանոց հատուկ նշանակության զորքեր է ուղարկել Կոսովո` խաղաղապահների անվան ներքո։ Ի՞նչ է սա նշանակում ֆունդամենտալ առումով:

20-րդ դարի սկզբում և 1991 թվականից հետո հայ քաղաքական գործիչների մոտ ձևավորվել է կեղծ համոզմունք, միամտություն, նույնիսկ, ինչ-որ տեղ՝ մեծամտություն, որ Հայաստանն ուղիղ ձևով կարող է հարաբերություններ ունենալ Արևմուտքի հետ և շահել։

«Անհամբեր» սպասում եմ ՀՀ հիմնադիր նախագահ Լևոն Տեր-Պետրոսյանի արձագանքին՝ Արագածավան համայնքի ՔՊ-ական «եսիմինչի» վարքի անթույլատրելիության մասով:

Մի զարմանալի անմեղսունակությամբ վարչապետ թե ԱԺ նախագահ, ԱԳ նախարար թե պատասխանատու մեկ այլ անձ վերջերս առիթ-անառիթ խոսում են 70-ականների խորհրդային քարտեզների մասին: