Ժամանակին օրենսդրորեն սահմանվում էր, որ պետական գլխավոր պաշտոնյան իրավունք չունի անդամակցելու որևէ քաղաքական կուսակցության։ Հետագայում մեզ համոզեցին, որ քաղաքականությունը կեղտոտ երևույթ է, և այնտեղ ցանկացած բան կարող է լինել ու պատահել։ Կուսակցաքաղաքական գործունեությունը ջհանդամ, բայց գիտությունն էլ հո մաքուր ոլորտ է, կամ, գոնե ներկայացվում է իբրև այդպիսին։ Եվ եթե այդպես է, ուրեմն վաղուց ժամանակն է, որ բոկում աշխատողներն օրենսդրորեն զրկվեն գիտական կոչումներ «շահելու», իսկ գիտության կոմիտեի ժողովուրդն էլ՝ թեմաների մրցույթներում «հաղթելու»` «ի վերուստ շնորհված» «իրավունքից»։ Թող դրանք էլ մյուս պաշտոնյաների պես բավարարվեն աշխատավարձ, պարգևատրում կողմնակի եկամուտ եռամիասնությամբ։ Թե չէ խեղճ գայշնիկ-տամոժնիկների անունն է դուրս եկել, բայց բոկիստներն ու գիտկոմիստներն են աշխարհն ուտում։ Երկրորդներին կանդրադառնանք այլ առիթով, իսկ այժմ նկատենք, որ երբ նայում ես բոկին, մեկ էլ տեսնում ես, թե մի անհայտ բոկոտն, բոկում հայտնվելով, անշեղորեն հարստանում է։ Եվ դեռ դա քիչ է՝ միանգամից ատենախոսություններ է պաշտպանում կամ պաշտպանեցնում ազգական, հարազատ, բարեկամներին (կամ պարզապես վճարունակներին)։ Իբրև դիտարկման թեմա վերցնենք բոկի ներկայիս գլխավոր պաշտոնակատարին (անուն-ազգանուն չենք գրում, որովհետև բացարձակապես ոչինչ չասող բաներ են, իսկ մենք չենք ուզում անիմաստությամբ ավելորդ ծանրաբեռնել ընթերցողի միտքը), որ ոչ միայն ինքն է «տաղանդավոր», այլև պարզվեց, որ իր կինն էլ «լուրջ» գիտնական է։ ՈՒղղակի մինչև ամուսնյակի պաշտոն ստանալը դեռ ի ցույց չէր դրել իր «գիտական» ձիրքը։ Անշուշտ չակերտով ենք ասում, որովհետև գիտություն ասելով, հասկանում ենք, օրինակ՝ «Լույսի տարածումը խավարում», «Տիեզերքի էվոլյուցիայի պրոբլեմները», կամ նման մի վերնագիր, և ոչ թե՝ «Հայաստանի Հանրապետության Բարձրագույն կրթության որակի ապահովման հիմնախնդիրների լուծման ուղիները կրթական բարեփոխումների համատեքստում»։ Համոզված ենք, որ եթե մեկը բարձրաձայն էր կարդում, ապա շունչը կեսից կտրվեց։

Երեկ Մոսկովյան հանդիպման ժամանակ տեղի ունեցան երկու խիստ կոպիտ սխալներ։ 1. Ալիևը հայտարարեց, թե` քանի որ Հայաստանը ճանաչում է Ադրբեջանի տարածքային ամբողջականությունը, այդ թվում Ղարաբաղը Ադրբեջանի կազմում, այդ իսկ պատճառով էլ իրենք օգտվելով իրենց իրավունքից անցակետ են դրել Հայաստանի հետ կապող ճանապարհի վրա։

Խոսքս ուղղում եմ մի շարք մտավորականների. Հարգելի՛ մտավորականներ, որ հիմա լռում եք, բա 5-10 տարի հետո ինչի՞ մասին եք խոսելու: Հը՞ պարոնայք…

Ամեն անգամ սրան լսելուց ու հետը սեղան նստելուց հետո սլավոնն ու թաթարը իրար մեջ քչփչում են. - Սրանք ո՞նց են կարողացել էսքան ժամանակ աշխարհին ֆռռացնել. ի՛նչ 5000 տարվա պատմություն, ի՛նչ ծովից-ծով, ի՛նչ մշակույթ: Սրանք առանց կադաստրի թղթի քոչվոր են եղել ու մեզ էշի տեղ դրել:

Համաշխարհային ճիվաղները՝ գլոբալիստները, ջհուդամասոնները, կորոնավիրուսի տարբեր շտամներով մարդկանց զանգվածային սպանության, ինչպես նաև պարտադրվող պատվաստումների հետ կապված իրենց ծրագրերը մասամբ կատարելուց հետո, նախապատրաստվում են կենսալաբորատորիաներից առավել մահացու համավարակի հարուցիչներ բաց թողնելուն, ինչպես նաև նախորդից ավելի խստորեն պատվաստումների պարտադրման:

Շաբաթներ է արդեն, ինչ Հայաստանի դե ֆակտո կառավարիչն ուղիղ խոսքով հայտարարել է՝ Հայաստանի տարածքները բանակցման (իսկ իրականում սակարկման) առարկա են։

Յայտնութիւն Յովհաննուն Աստուածաշունչ Մատեանի 66 գիրքերուն վերջինն է։ Մեր պատանեկան տարիներուն քիչ մը մտահոգութեամբ եւ նաեւ վախով կը մօտենայինք այս գիրքին։ Մեզի կը բացատրէին թէ գիրքի մէջ ներկայացուած պատկերները՝պատերազմ, երկրաշարժ ու տակաւին՝ցոյց կուտար թէ աշխարհի եւ երկրագունդի կեանքի վերջաւորութեան նախանշաններ էին անոնք։ Եւ մեր պատանեկան հոգիներու համար քիչ մը անախորժ էր կարդալ աշխարհի վերջը բնութագրող հատուածներ։

1. ԵԱՏՄ պետությունների ղեկավարների գագաթնաժողովին Ի. Ալիևին հրավիրելու գլխավոր նպատակն այն էր, որպեսզի Ն. Փաշինյանը բոլորի ներկայությամբ ևս մեկ անգամ պաշտոնապես հայտարարի, որ Հայաստանի Հանրապետության իշխանությունն Արցախն Ադրբեջանի մաս է ճանաչում։

Ասում են` Մոսկվայի հանդիպումը Նիկոլը տապալել է։ Հինգ տարի է ասում ենք, որ էս մարդու նպատակը ռուսների հեռացումն է տարածաշրջանից, հետևաբար, ինքը Մոսկվայի առաջարկներին միշտ աշխատելու է համաձայն չլինել, քանի որ Մոսկվան միշտ առաջարկելու է այնպիսի տարբերակ, որում լինելու է ռուսների ներկայությունը։

Ցանկացած իշխանություն պետք է ունենա լեգիտիմություն, որն ունի երկու բաղադրիչ՝ արտաքին և ներքին: