Տեղին չէ համեմատություն անել, բայց պիտի ասեմ, որ Ուկրաինայի և Հայաստանի իշխանությունները շատ նման են իրար' խաբելով ու զոհելով սեփական ժողովրդին։

Ձերբակալված Գայանեին դատարանի բակում աջակցելը գուցե լավ, բայց թույլ ու հումանիտար գործ էր: Գայանեն իր գործողութունն արել է և իրավական համակարգի կողմից բռնաճնշվել, էստաֆետը փոխանցել, որ իրեն աջակցողներն անեն: Կասկած չունեի, որ կալանավորվելու է, որովհետև իշխանությունը գիտի՝ ինչպես բոլորին երկար պահել այն ներվի մեջ, որն իրեն ձեռնտու է և աստիճանաբար թմրեցնել այդ ներվը: Իրական աջակցությունը հետևյալն է՝ քանակով և կամքով պարալիզացնել այն համակարգը, որը պահում է Գայանեին: Դա չեն կարող անել որդեկորույս ծնողները, դա չի կարող անել սովորական ըմբոստ քաղաքացին միայնակ, դա ՔԱՂԱՔԱԿԱՆ գործընթաց է՝ իր ողջ էությամբ ու տրամաբանութամբ, դա պետք է անեն ՔԱՂԱՔԱԿԱՆ համարվող ուժերը իրենց ռեսուրսով, կազմակերպվածությամբ, հիերարխիայով և լիդերությամբ: Եթե դա չի արվում, հարցը չի քաղաքականացվում, ուրեմն լքվում են և՛ որդեկորույս ծնողները, և՛ ըմբոստ քաղաքացիները:

Մենք ընդդիմություն ենք փնտրում, մինչդեռ, հարկ է երիտասարդություն փնտրել: Ու՞ր եք, պարմանի ու երիտասարդներ, ոչ մի տեղ ձեզ չենք տեսնում՝ ո՛չ միտինգներին, ո՛չ պայքարում, ո՛չ էլ ձեր թռի-վռի, անհոգի հղումներում: Որակ չեք կազմում, չկաք:

Շուկայի ինքնակառավարման մասին կեղծ թեզը, որի զոհը դարձան հետխորհրդային բոլոր երկրները, հատուկ սրաքված էր տգետ տնտեսագետներին և մյուսներին խաբելու համար;

Ակնհայտ է, որ Հայաստանն ու Արցախը մտնում են անկայունության, խոշոր անորոշությունների ու ռիսկերի նոր փուլ։

Դիմում եմ Անկախ Հայատանի առաջին նախագահ` Լևոն Տեր-Պետրոսյանին, երկրորդ նախագահ` Ռոբերտ Քոչարյանին, երրորդ նախագահ` Սերժ Սարգսյանին, Ամենայն Հայոց Հայրապետ Գարեգին երկրորդին, Կիլիկիո Կաթողիկոս Արամ Վեհափառին, Հայոց ազդեցիկ կուսակցական և ոչ կուսակցական դեմքերին, մտավորականությանը, Համայն հայ հասարակությանը...

Ցանկացած քրիստոնեական հավատավոր պետության ղեկավար դարերի պատմության ընթացքում ընդունել է եկեղեցուն, հաստատել է նրա հետ համագործակցության բարի կանոններ, երկրի, պետության համար ճակատագրական օրերին փնտրել է եկեղեցու աջակցությունը և միայն մի քանի նզովյալ սրիկաներ են դուրս եկել եկեղեցու դեմ, քանդել Աստծո տները, վառել Աստվածաշնչի, սուրբ գրքերի մագաղաթները, գանահարել, ծեծել, աքսորել, սպանել եկեղեցու սպասավորներին։

Աշոտ Փաշինյանն ավելի երջանիկ չի դառնալու իր հոր անբարո վարքագիծը կրկնօրինակելու, պիղծ քարոզչական մանիպուլյացիաներին ծառայելու, իր զոհված տարեկցի մորն անարգելու, սարքած գործով «զոհ» ներկայանալու, անբարո ֆեյքերի սրտակեր դառնալու շնորհիվ։

Մեկը չկա՞ սրան հարցնի` բա արժե՞ր որդուդ «մարտական փառապանծ դափնիներից» ավել կապել ու հանձնել այն մոտակա հասարակական պետքարանի զիբիլը մաքրելու:

Հարգելի ընդդիմադիրներ, այս պահին այն կայծը, որի մասին ամիսներ շարունակ խոսում էիք, Հանրապետության հրապարակում է: