Մայիսի 15-ին Սամվել Բաբայանը մեծ բողոքի հանրահավաք է կազմակերպելու Ստեփանակերտում, ու հասկանալով, թե դա ինչ հետևանքների է բերելու, ես մեծ սարսափ եմ ապրում։ Բացեմ փակագծերը․

Մի քանի ժամից Թուրքիայի ընտրությունների առումով կանխատեսիչների և քաղաքական վերջին ճշմարտություններին տիրապետողների պակաս չի լինելու, ուստի էստեղ թողնեմ այն մտքերը, որոնք հրապարակային երբեք չեմ արտահայտել, բայց մասնագիտական և ոչ մասնագիտական շրջանակներում բազմիցս ֆիքսել եմ:

Բրյուսելում ամրապնդվել են Արցախում էթնիկ զտման (ցեղասպանության) իրականացման և Հայաստանի վերացման հիմքերը․ Փաշինյանն ու Ալիևը պայմանավորվեցին:

Վերլուծաբանները, ոգևորված ու խոսքները մեկ արած, կրկնում են, որ Թուրքիայի ընտրությունները՝ անկախ արդյունքից, ուղղակիորեն անդրադառնալու են մեր երկրի վրա, սահմանային լարվածություն, էսկալացիաներ են սկսվելու:

Կիրակի օրը Բրյուսելում տեղի ունեցած եռակողմ բանակցություններից հետո Եվրոպական խորհրդի նախագահ Շարլ Միշելը ոգևորությամբ հայտարարեց, որ «երկրների առաջնորդները հայտնել են իրենց աներկբա հավատարմությունը 1991 թ․ Ալմաթիի հռչակագրին, և ճանաչում են փոխադարձ տարածքային ամբողջականությունը՝ Հայաստանը 29,800 քկմ, և Ադրբեջանը` 86,600 քկմ տարածքով, վերջնական սահմանազատումը տեղի կունենա բանակցությունների միջոցով»։

Օրերս արվեստասերի սեղանին դրվեց «Ռոսլինի» այս տարվա առաջին համարը, որն հանդեսի տարեգրության մեջ ընդհանուր թվով յոթերորդն է։ Մեր այս չափից ավելի նյութականացած ժամանակներում, դեռ մի բան էլ երկրի, հանրույթի կյանքի բարդությունները վրադիր, դժվար է նման ձեռնարկների մասին մտածելը, առավել ևս իրականացնելը։ Սակայն, պարզվում է, կան հավատավորներ, կան դիմացինի մեջ երկուստեք բարձր որակներ տեսնողներ, ովքեր խիզախ գնում են համարձակ քայլերի ու նյութականացնում գաղափարներ։ «Ռոսլինի» պարագայում, ի դեմս հրապարակագիր Վրեժ Առաքելյանի ու Գրիգոր Մովսիսյան-Նաիրա Կարապետյան ամուսնական զույգի, գտնված է ու արդեն քանի՜ տարի գործում է այդ կապը։ Մեզ հայտնի խոշոր ձեռնարկներից մեկը 2020-2021 թվականներին իրականացված «Յոթանասուն ճանապարհ դեպի տաճար» մտահղացումն էր, որը, ներառյալ և Արցախ աշխարհը, Հայաստանի բոլոր մարզերի ընթերցում-քարտեզագրումն էր մեր գեղանկարիչների կողմից, գաղափար, որը մեկտեղեց ստեղծագործողներին, արվեստաբաններին ու լրագրողներին, հավաքեց մեկ միասնական, ընդհանրական հոգևոր (ու ինչու միայն հոգևոր) տարածքում՝ լսելի, հաղորդակից դարձնելով մեկմեկու։

Անձրևը նաև հիշողություն է արթնացնում: Ստեփանակերտում, միտինգի հարթակի վրա, մեղմ անձրևի տակ կանգնած Սամվել Բաբայանը, հետաքրքիր է, հիշու՞մ է իր տարիներ առաջ ունեցած մի ելույթը. «Մենք լավ գիտենք մեր անելիքը: Քո ճամփեն մեր համար չի :Մեզ մի՛ խանգարի, գնա… Կամ էլ ամեն շաբաթ օր Երասխի կամրջի վրա մի կամազ հայաստանցի զինվորների դիակ կստանաս: Կարա՞ս էդ էրեխեքի ծնողների պատասխանը տաս...»:

Հարգելի՛ հայրենակիցներ, Հայաստանի վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանի և Ադրբեջանի նախագահ Իլհամ Ալիևի հետ ունեցած հանդիպումների արդյունքների հիման վրա մայիսի 14-ին Եվրոպական խորհրդի նախագահ Շառլ Միշելը պաշտոնապես հայտարարարել է, որ կողմերը համաձայնել են ճանաչել Հայաստանի Հանրապետության և Ադրբեջանի Հանրապետության տարածքային ամբողջականությունը` համապատասխանաբար Խորհրդային Հայաստանի և Խորհրդային Ադրբեջանի սահմաններում․ սա նշանակում է, որ Նիկոլ Փաշինյանն Արցախը բացահայտ ճանաչում է որպես Ադրբեջանի մաս` ապօրինաբար փորձելով հանդես գալ Հայաստանի Հանրապետության և ողջ հայ ժողովրդի անունից։

Բրյուսելի անկեղծությունը… Արդեն մի քանի ժամ կլինի, որ Եվրամիության ղեկավար Շառլ Միշելը հանդես եկավ հայտարարությամբ, որտեղ ներառված են բազմաթիվ հակասական կենացներ։

Կարինում Հայաստանի անկախություն հռչակած գնդապետ Թորգոմի մասին իմ նախորդ հրապարակումը («Մոռացված անկախություն», 06.05.2023) մեծ հետաքրքրություն ու խանդավառություն առաջացրեց ընթերցողների շրջանում: