Ձմռան մի ցուրտ օր էր, կիրակի: Եկեղեցուն կից կայանատեղում արագորեն աճում էր ավտոմեքենաների թիվը: Եկեղեցու ծխական անդամները գնում էին եկեղեցի՝ կիսաձայն զրուցելով եկեղեցու արտաքին պատին հենված անօթևան մի ծերունու մասին: Նա գրեթե պառկած էր, և թվում էր, թե քնած է: Նրա հագին կար գրեթե ամբողջովին բզկտված երկար վերարկու, գլխին՝ հին ու տրորված գլխարկ՝ դրված այնպես, որ դեմքը գրեթե չէր երևում: Հագի կոշիկները նույնպես ծայրաստիճան մաշված էին, ոտքերի չափին անհամապատասխան, պատառոտված անցքերից երևում էին մատները: Մարդիկ անտարբեր անցնում էին նրա կողքով ու մտնում եկեղեցի:

Շուրջ երկու ամիս առաջ անդրադարձել էի արցախցիներ ՄԱՐԱՏ ՄԱՆԱՍՅԱՆԻ և ԼՈՒՍԻՆԵ ՄԻՐԶՈՅԱՆԻ բազմազավակ ընտանիքի խնդրին։ Շրջափակված Արցախում ապրում են մեր 120 000 հայրենակիցները, որոնցից յուրաքանչյուրի խնդիրը ամենքիս անձնական խնդիրը պիտի դիտարկվի։ Իսկ Արցախը արդեն 142 օր կանգնած է հումանիտար աղետի շեմին։ Իմ հոդվածի հերոսը` Մարատ Մանասյանը, Արցախյան երեք պատերազմների մասնակից է, ով անգամ առողջական խնդիրներ ունենալով ` շարունակում է կատարել կոչումով զինվորականի իր պարտքը ու ոչ մի օր չլքել սահմանը, որովհետև չի կարող դավաճանել իր մարտական ընկերների և մեր հազարավոր եղբայրների արյամբ սրբացած Հողը։ Նրա ընտանիքին թեկուզ մասնակի օգնություն ցուցաբերելը շատ կարևոր է, որպեսզի կարողանանք որդեգրել Արցախն ապրեցնելու ծրագիր, միավորել Արցախն ապրեցնելու համար պայքարող նվիրյալների խմբերին։ Արցախը համայն հայության կյանքի ճանապարհն է։ Մեկ անգամ ևս ընթերցողի ուշադրությանն եմ ներկայացնում նույն հրապարակումը, որտեղ մանրամասն ներկայացված է արցախցի հիշյալ ընտանիքի պատմությունը և այն սոցիալական խնդիրները, որին բախվել են բազմազավակ ծնողները։

Գահընկեց անել «Ես»-ը. այդ է թելադրանքը, բայց նրա տեղը հարկավոր է դնել Սերը և Ինձ ճանաչելու գիտությունը:

Մեղանչեցի Ամենասուրբ Երրորդության` Հոր, Որդու և Սուրբ Հոգու դեմ: Մեղանչել եմ Աստծո դեմ: Խոստովանում եմ Աստծո, սուրբ Աստվածածնի և քո առաջ, հայր սուրբ, գործածս բոլոր մեղքերը: Քանզի մեղանչեցի խորհուրդով, խոսքով և գործով, կամովին և ակամա, գիտությամբ և անգիտությամբ: Մեղանչեցի Աստծո դեմ:

Նիկոլի իշխանության հիմնական թիրախը Հանրապետական կուսակցությունն ու նրա ղեկավար Սերժ Սարգսյանն են: Դա հասկանալի է, որովհետև Հանրապետականն ու նրա առաջնորդը, առաջին իսկ օրվանից (2018 թ. մայիս-հունիս), որպես առանցքային քաղաքական ուժերից մեկը, իրենց գործունեությամբ հանդես են եկել իրական և արմատական ընդդիմության դիրքերից` մինչև վերջին դետալը վեր հանելով ու չհանդուրժելով ազգակործան քաղաքականության որևէ դրսևորում:

(Մայան Սևակի առաջին կինն էր և, ի դեպ, իմ դիպլոմային աշխատանքի ղեկավարը, ում տանը ես, բացի դիպլոմային աշխատանքը մշակելուց, շատ հետաքրքիր ու հաճելի երեկոներ եմ ունեցել… Մայայի համար Պարույրը մեծություն էր ու այդպիսին էլ մնաց։ Որպես ամուսիններ՝ բաժանված, բայց հոգով՝ անբաժան: Մայայի ծնողները սիրով էին ընդունում իրենց փեսային, որ հինգ տարի ապրեց նույն հարկի տակ՝ որպես հարազատ զավակ, և այնուհետև, որքան էլ տարօրինակ է, այդպիսին էլ մնաց ողջ կյանքում։ Վարդան Մարկիչը՝ այդ ծանրակշիռ թերապևտը, սիրում էր որսորդությամբ զբաղվել, Անահիտ մայրիկն ազնվական կին էր: Պարույրը Մադոննա էր անվանում նրան):

2018-ին մի քանի անգամ ասել եմ այս մասին, բայց հետո մտածում էի, որ դեռ շուտ է։ Հիմա արդեն փաստ է։

Արցախում չսիրած տեղ չունեմ, բայց կար մի կետ, որը աշխարհի ամենաչքնաղ ռեզորթի, ամենահմայիչ տեսարանի կամ որևէ հրաշքի հետ չեմ փոխի: Իհարկե Արի ռեզորթը շատ գեղեցիկ հաճելի վայր էր, անկրկնելի Շուշին իր Հունոտի կիրճով և այլն, բայց այ էս նկարում, որ տղերքից մեկն է պատահաբար նկարել, հենց այն կետն է, որի մասին խոսում եմ: Դադիվանքում, իմ տան մուտքի առաջ դրված էս աթոռին ամեն երեկո նստում ու նայում էի դիմացի դրախտագեղ լեռներին ու մտածում թե ո՞նց է Հայն ապրել առանց նրանց, ո՞նց է Հայը թույլ տվել որ թուրքը իր ներկայությամբ պղծի այդ սրբավայրը: Հիմա հասկանում եմ, հիմա իմ «ապրելով» եմ հասկանում, թե ոնց` քանզի իմ ապրելը չապրելու հավասար է, դեռ մի բան էլ ավելի վատ, քանի որ ամեն գիշեր աչք փակելուց գնում եմ հենց էս աթոռին նստում, բայց լեռները չկան...Նրանց տեղում սև, մութ անվերջություն է, չէ՛, ավելի ճիշտ անգույն ունայնություն...

Երեկ ստացել եմ ՀՀ ԿԳՄՍ նախարարության տեսչական մարմնի հերթական գրությունը` Գյումրու տարբեր դպրոցներում տիրող բարդակի վերաբերյալ. մաս-մաս ձեզ եմ ներկայացնելու այդ փաստաթուղթը։

Չիմացած բաների մասին ես չեմ գրում : Իմ գրածը փաստեր են, զուտ փաստեր: Այլ բան, որ դուք այդ փաստերի մասին տեղեկություն չունեք: Իսկ ես գիտեմ: