Սեպտեմբեր 23, 2022ին, Երևանի Խ. Աբովեանի անուան ՀՊՄՀ դահլիճի մէջ տեղի ունեցաւ գիտաժողով մը, «Պոլսահայ գրականութինը 20-րդ դարի կեսից մինչև մեր օրերը» խորագրով: Գիտաժողովը կազմակերպուած էր Համազգայինի Երևանի գրասենեակի եւ նոյն համալսարանի «Սփիւռք գիտաուսումնական կեդրոնի» կողմէ: Առիթը ունեցայ ներկայացնելու, «Հոգեւոր Կեանքի Ընկալումը Շնորհք Պատրիարքի Եկեղեցական, Ազգային, Գրական եւ Համամարդկային Մտահորիզոններուն Մէջէն» նիւթը: Ուրախ եմ յայտելու թէ Երևանի մէջ հրատարակուած է գիտաժողովին ներկայացուած բոլոր զեկուցումները ընդգրկող հատորը՝ որուն մէջ տեղ գտած է նաև իմ ուսումնասիրութիւն- զեկոյցը՝ որ կը բաժնեկցիմ ձեր հետ:

Նյարդապայքարը շարունակվում է: «Դուք մուտք եք գործում Ադրբեջանի Հանրապետության տարածք»: Ինչպես գիտենք, Ադրբեջանը վերը նշված տեքստով ցուցանակ է տեղադրել Լաչինի միջանցքի այն հատվածում, որտեղ երկու օր առաջ, առանց որևէ դիմադրության, տեղադրեց նաև իր դրոշն ու հսկիչ անձնագրային անցակետը:

Կարծես արդեն ակնհայտ են դառնում Արցախի հանձնման, ադրբեջանանպաստ լուծման այն ճանապարհային քարտեզի իրողությունները, որոնք քննարկվել են Պրահայում Փաշինյան-Ալիև-Միշել-Մակրոն հանդիպման ընթացքում՝ Մակրոնի քավորությամբ, Շարլ Միշելի օրհնությամբ:

Ո՞րն է գերտերություն լինելու գլխավոր չափորոշիչը: Պատերազմ սկսելու կամ հրահրելու և այդ պատերազմը դադարեցնելու ունակությունը: Տնտեսական զարգացածությունը դեր չի խաղում:

Տիեզերական բարձրությունից դու ժպտում ես Արմեն, ապրողանցս երկրի վրա, որտեղ չկա քո սիրած աշունը, չկա մահ, անսերություն, մութի հանդերձներ, ուր բարության աշխարհ է, լույսի թագավորություն։

27 տարի շարունակ Հայաստանը միջազգային փոխհարաբերություններում իր կայուն վարկն ու կշիռն ունեցող սուբյեկտ էր, որի հետ հաշվի էին նստում բոլորը, ընհուպ, այդ հարաբերությունների օրակարգ թելադրող մի քանի գերտերություններ... և այդ ամենը, բացառապես, ազատագրված Արցախ ունենալու շնորհիվ:

Մի օր մի մարդ, որը սեր ուներ հինաոճ իրերի նկատմամբ, հնավաճառի խանութում տեսավ թեյի գավաթ: Երբ հիացած ձեռքն առավ գավաթը, այն անսպասելիորեն սկսեց զրուցել իր հետ և պատմեց. « -Հիմա դու հիանում ես ինձանով, բայց միշտ չէ, որ ես այսքան գեղեցիկ եմ եղել: Մի ժամանակ ես կավի մի կտոր էի: Հազարավոր տարիներ անիմաստ ընկած էի գետնին: Աչքիս առաջ անցան դարեր, ծնվեցին ու կործանվեցին քաղաքակրթություններ, իսկ ես դեռ սպասում էի՝ ինքս էլ չիմանալով, թե ինչի:

Արմենը երեկ աշխատանքի էր, ու թեև օրը շաբաթ էր, բայց երկրորդ աշխատանքից էր վերադառնում` երկրորդ չգրանցված. դե, տուն է պահում, այլ ելք չկա, ցածր աշխատավարձերով ու բարձր տոկոսադրույքներով բանկեր ունեցող երկրի քաղաքացի է:

Ադրբեջանի նախագահ Իլհամ Ալիևը պատահական չէր այս օրերին մեկնել Թուրքիա, պատահական չէին Ալիևն ու Էրդողանը միասին թևանցուկ գնացել «Բայրաքթար» ԱԹՍ-ների գործարան։

Հանրային նյարդերը ծայրաստիճան լարված են, ատելությունն ու գազը կուտակվում են այլևս ամենօրյա ռեժիմով: Եթե վերջին երկու տարիներին հանրային ցասումը ստերով, մեղսագրումներով, ահռելի մանիպուլյացիաներով ու հետքայլերով կարողանում էին կառավարելի պահել և բաց թողնել գազը, ապա հիմա միամտվել են և իրենց թվում է, որ կոտրել են դիմադրողականության ջիղը, իսկ գազն էլ կուտակվում է և ավտոմատ դուրս գալիս, չկա այլևս այն վերահսկելու ու կառավարելու կարիք: