Փաշինյանն ու Ալիևը 2022 թվականի հոկտեմբերին Պրահայում ԵՄ-ի և Ֆրանսիայի միջնորդությամբ «խմբագրել» են հայտարարությունը. Փաշինյանը ճանաչել է Բաքվի ինքնիշխանությունը Արցախի նկատմամբ, հետևաբար նաև Լաչինի միջանցքի նկատմամբ, իսկ Ալիևը փակել է միջանցքը։

1967 թ. աշնանը մասոնական կազմակերպությունների վերաբերյալ որոշ մերկացումներ կատարած «Ենի Ստամբուլ» թերթում Թալեաթ փաշայից բացի, որպես մասոններ նշված են նաև երիտթուրքերի իշխանության շրջանում կայսրության ֆինանսների հայտնի նախարար Մահմեդ Ջավիդ բեյի, Անկախության ատյանի ընդհանուր դատախազ Նեճիպ Ալիի և այլոց մասին։

Արդյո՞ք ԽՍՀՄ-ը մեր մեծ Հայրենիքն էր։ Այո, որովհետև այդ Հայրենիքի համար հայ ժողովուրդը քրտինք և արյուն է թափել, իսկ դրանք անուրանալի բաներ են։

Հեռավոր ու անցած կյանքից թվացող երկուհազարականների վերջերին pashinyan.com կայք կար, որտեղ Նիկոլ Փաշինյանի անունից հրապարակվում էին վերլուծական հոդվածներ։ Եվ ահա 2009 թվականի մարտի 26-ին մակագրված Նիկոլ Փաշինյան հեղինակի անունով, հրապարակվում է մի վերլուծական, որտեղ, մարտի 1-յան իրադարձություններից հետո, արդարադատությունից խուսափող Նիկոլը մտորումների մեջ է, թե ինչ պետք է անի Վրաստանի այն ժամանակվա նախագահ Միխեիլ Սաակաշվիլին, 2008 թվականի «5-օրյա պատերազմից» հետո, որպեսզի վրաց ժողովուրդը դուրս գա պարտվածի պիտակից։

Թյուրիմացություններից առավելագույնս խուսափելու համար պետք է ասել, որ հոգեբանորեն մենք բոլորս նույն սանրի կտավն ենք, իհարկե, թեթևակի վարիացիաներով։

Երբ Նիկոլ Փաշինյանն Ազգային ժողով է գալիս, խորհրդարանի շենքը վերածվում է ռազմականացված կառույցի։ Նիստերի դահլիճում անվտանգության աշխատակիցների թիվը գրեթե հավասարվում է պատգամավորների թվին։ Սեղաններից հավաքվում է ջուրը։ Այդ ընթացքում միջանցքներում վավզում են ականջների մեջ լարեր ու տարատեսակ սարքեր մտցրած մարդիկ։

Նոր ցեղասպանություն թույլ չտալու, իսկ եղածի համար պատժելու` արդարադատություն իրականացնելու համար ստեղծում են ուժեղ, իրավահավասար, սոցիալապես արդար ու ինստիտուցիոնալ պետություն: Պետություն, որը չի խորշում կամ վախենում ռազմական ճանապարհով իր կենսական խնդիրները լուծել ու իր քաղաքացիներին պաշտպանել: Պետություն են ստեղծում, ոչ թե ԽՍՀՄ-ի փլուզումից հետո հիմնադրում են «Մենք ենք, մեր բարեկամները, խնամիները, քածերն ու ախպերությունը» ՍՊԸ և, հույսը դնելով գոյություն չունեցող միջազգային հանրության վրա, անդադար պաթոսախեղդ տեքստեր արտաբերում:

1915 թ. ապրիլի 24-ին սկսեցին հայերի կոտորածը: 50-60 ձիավորներով մտնում էին և պաշարում գյուղերը: Մի քանի հոգով, ցուցակը ձեռքներին տներից հանում էին տղամարդկանց: Թևերը կապած հավաքում էին գյուղի կենտրոնում: Տասնվեց տարեկանից մինչև 100 տարեկանը բոլորին հավաքում էին, քշում, տանում էին գյուղից դուրս, որևիցե մի ձորի մեջ կոտորում էին, հետո՝ հաջորդ գյուղը: Հերթը եկավ մեր գյուղին: Տղամարդ չկար, հորս բանտարկել էին, հորեղբորս զինվոր էին տարել: Հորս օգնում, բանտից փախցնում են: Բանտապետը ծանոթ է եղել հորս: Ասել էր. «Զաքար քեյա, այս գիշեր ձեզ տանում են սպանեն: Դու ինձ շատ լավություն ես արել: Ես ուզում եմ քեզ մի լավություն անեմ, բանտից դուրս հանեմ: Գնա´, կազատվես, քո բախտից, չես ազատվի, էլի քո բախտից: Ես իմ լավությունը կանեմ»: Եվ գիշերը դուրս է հանում հորս, բարի ճանապարհ մաղթում: Հայրս բանտից դուրս գալուց հետո մտածում է, ու՞ր գնալ, ու՞մ դիմել, ճամփա է ընկնում դեպի տուն: Ճանապարհին հանդիպում է ասքյարներին, որոնք գալիս էին դեպի մեր գյուղ: Երբ հորս են տեսնում, կանչում են. «Գավուր, ու՞ր ես փախչելու, արի էստեղ»: Հայրս ստիպված մոտենում է: «Ասա տեսնենք ու՞ր ես գնում այս ժամին»: Հայրս մտածում է, թե ի՞նչ ասի, որ սրանցից պրծնի. «Օսման բեկն ինձ կանչել է, պիտի գնամ նրա մոտ»: Սրանք չեն հավատում: Մեկն ասում է.«Եկեք սրան սպանենք», մյուսը. «Դարձնենք -տանենք իրենց գյուղ», սկսում են վիճել: Մեկը, թե՝ փողերը հանի, մյուսը՝ ոսկի ժամացույցը, մյուսը, թե. «Ժամացույցն ինձ տուր»: Հայրս ասում է. «Ինձ մի´ սպանեք, ինչ-որ ունեմ, ձեզ կտամ»: Վերջապես մեջները մի բարի մարդ է լինում, ասում է. «Այ ջանըմ, մեկ է սրան սպանելու են, ինչու՞ մենք մեղքի տակ մտնենք, փողերը կառնենք, թող գնա»: Համաձայնվում են, ինչքան ոսկի կար մոտը, ժամացույցը տալիս է: Մեկը հագի ժակետն է ուզում, հանում տալիս է: Այդպիսով հազիվ ձեռներից պրծնում է: Հասնում տուն:

Այն մասին, որ նա համաշխարհային գեոպոլիտիկ շուկայում ծախում է նաև մեր քաղաքական կարևորության, մեր գոյութենական ինքնության, մեր ազգային օրակարգի այս հարցը, վաղուց պարզ էր։

«Վրեժի կաթ պիտի տան մեր մայրերը մեր ծնվող մանուկներին…»