Չապլինը մեծ արտիստ լինելուց բացի նաև հումանիստ էր: Նրա հայտնի «Փոքրիկը» ֆիլմը 1920 թվականների շրջագայությունների ժամանակ հավաքել էր 1 միլիոն դոլլար (այսօր՝ 15 միլիոն) և ամբողջությամբ նվիրաբերել Եղեռնից մազապուրծ եղած մանուկներին...

Մարդի՛կ, չեք հոգնե՞լ «Միասնություն» անիմաստ ու նաև գլխակեր կոչից: 2017 թվին Հայաստանը ընտրեց խորհրդարան: Հայ ժողովրդի այդ ընտրյալներն էլ, 2018 թվականի մայիսի 8-ին միավորվեցին ու ընտրեցին Նիկոլին վարչապետ:

ՓԱՌՆԱԿ ՇԻՇԻԿՅԱՆ (1902, Զեյթուն, Օսմանյան կայսրություն - 1976, Հովտաշատ, Մասիսի շրջան, Հայկական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ), հայ գործիչ, արդարակյաց, որը Հայոց ցեղասպանությունից հետո սիրիական անապատի արաբական ընտանիքներում գտել և իրենց հայ ինքնությանն է վերադարձրել մոտ 500 հայ որբերի։

Ես ձեզ հետ եմ: Իմ ներկայությունը իրական նշան է այն բանի, որ Ես ձեր մեղքերին թողություն եմ տվել: Ես կպահեմ ձեզ ոտքի վրա:

Գերագույն պատվի արժանացար` Բարեխոսելու Բանն Աստծուն, Աղոթքներն ընդունող, Խնդրանքները կատարող Արագահաս Սուրբդ Սարգիս, Բարեխոսիր մեր անձերի համար Քրիստոսի առաջ

Ելույթ ունենալով Ազգային ժողովում, Նիկոլ Փաշինյանն ընդունել է այն, ինչը բազմիցս նշել են տարբեր փորձագետներ, սակայն հերքվել է իշխանությունների և իշխանամետ շրջանակների կողմից. 2022 թվականի հոկտեմբերին Պրահայում Նիկոլ Փաշինյանը Իլհամ Ալիևի հետ պայմանավորվել էր «միմյանց տարածքային ամբողջականության փոխադարձ ճանաչման շուրջ»։ Այսինքն՝ Հայաստանը ճանաչել է Ադրբեջանի ինքնիշխանությունը Լեռնային Ղարաբաղի նկատմամբ։ Սակայն ԱԺ-ում այս ելույթում Փաշինյանը հայտարարեց, որ սա բավարար չէ պաշտոնական Բաքվին, այլ կերպ ասած՝ Ադրբեջանն իր առաջ կանգ առնելու խնդիր չի դնում և չի բավարարվելու միայն Արցախը կլանելով։ Տարեսկզբից ի վեր սա երրորդ դեպքն է, երբ Փաշինյանը բացահայտ (վերջին 2 անգամ իր ասուլիսների ժամանակ), հրապարակավ ընդունում է, որ Հայաստանի ապագան, տարածքային ամբողջականությունը և ինքնիշխանությունը վտանգված են։

ԱՄՆ բանակի եւ «Ազգային անվտանգութեան գործակալութեան» (NSA) պաշտօնեայ, «Ջոն Հոփկինս համալսարան»-ի եւ «Միացեալ ռազմական հետախուզութեան քոլեջ»-ի բազմամեայ դասախօս՝ Ֆրենսիս (Ֆրանկ) Պ․ Հայլանդը (1941-2012թթ․) հեղինակն է՝ «Հայկական ահաբեկչութիւն. անցեալը, ներկան, հեռանկարները» վերնագրով մենագրութեան, ուր մանրակրկիտ քննութեան առարկայ է դարձել Հայ ազգային ազատագրական շարժման նոր զինեալ պայքարը, բազմակողմանի երեսներով։ Հայլանդը իր մենագրութիւնում էական գնահատական է տուել «Հայոց Ցեղասպանության Արդարության Մարտիկներ» (ՀՑԱՄ) կազմակերպութեան մասին, ըստ հետեւեալի․

1. Վիրտուալ Հայաստանում շարունակում ենք հավատարիմ մնալ «խաղաղության օրակարգին»: Վիրտուալ (այսինքն երևակայական Հայաստանում) խաղաղությունը վաղուց եկել է: Այնտեղ թշնամի չկա, թուրքը մեր ախպերն ա, Ղարաբաղը թուրքերինն ա միշտ եղել, ամեն ինչի մեղավորն էլ էն թալանչի նախնիներն են, իսկ եթե թուրք-ախպերները կամենան Հայաստանին մի 29.800 ք.կմ տարածք թողեն լավ, չթողնեն՝ միևնույն է մենք մեզ պարտված չենք համարելու և երեսներիս խոզի կաշի քաշած շարունակելու ենք խոսել հեռավոր ինչ-որ գեղում ասֆալտ փռելու թեմայից: Վիրտուալ Հայաստանում խաղաղություն է, իսկ իրական Հայաստանում՝ կորուստ, սուգ, զոհեր, օկուպացիա, շրջափակում, ցեղասպանական վտանգ և խորհը հիասթափություն: Հիմա ո՞րն է ավելի լավ, իհարկե՝ վիրտուալ Հայաստանը, ուղղակի պետք է, որ ամեն մարդ իրեն կարողանա դնել հայտնի կենդանու տեղը և չնկատելու տա ահագնացող սպառնալքները:

Գուրգեն Յանիկյանի բանտային հուշագրությունում աղմկոտ բացահայտումները շատ են: Այս մեկն այսօր այլևս անհնար է ապացուցել, բայց պետք է իմանալ՝ գոնե մեր անհայտ հայրենակցի հիշատակի համար: Մանավանդ, որ խոսքը Հայոց ցեղասպանությանը նվիրված՝ աշխարհում թերևս ամենահայտնի գրական երկի մասին է: