Թուրքիայի հանրահռչակ վերլուծաբան, լրագրող՝ Թօքայ Կէօզիւթօքի (Tokay Gözütok, 1944-2020թթ․) մասնագիտական կարիերան ձեւաւորուել է նաեւ «Թերջուման» (Tercüman) թերթում, 1962 թուականից։ Աշխատակցել է «Մեյդան» (Meydan) թերթին և «Ֆլեշ ԹիՎի»-ին (Flash TV)։ Որպէս մամուլի խորհրդատու պաշտօնավարել է Ստամբուլի հին թաղամասերից՝ Էմինյոնիւի քաղաքապետարանում։

Հայաստանի «ազգային անվտանգության ծառայություն» (ԱԱԾ) կոչվածն օրերս հանդես եկավ հերթական խայտառակ հաղորդագրությամբ: ՈUշագրավ է, որ հաղորդագրությունը հրապարակվել է ապրիլի 1-ին՝ Ծիծաղի միջազգային օրը (հայտնի է նաև որպես հիմարների օր, կատակի օր, հումորի օր, խաբելու օր):

Շինծու և պարտադրված ժողովրդավարությունը, որի քողի տակ արդեն հարյուրամյակներ շարունակ երկրների կառավարման վահանակի առջև են տեղադրվում փողոցից բերված տգետ ու չտես դրածոները և խամաճիկները, իսկ այդ զանգվածը, անձնական շահագրգռություններից բացի չի գնահատում ոչինչ, առավել ևս հանրային, հասարակական շահը: Գիտակցաբար կամ անգիտակցաբար, բացարձակապես անտեսում է այն և ձևավորել է մի միջավայր, որտեղ պարբերաբար ոչնչացնելով ազնվականությանը՝ արմատապես վտանգվել է ազգային համահավաք գիտակցությունը, ոտնահարվել ազգային սրբություններն ու արժեքները՝ ինքնության, հոգեբանության, մտածողության, կենցաղի, ավանդույթների, վարքականոնների, նույնիսկ, լեզվի և բառապաշարի առումով...

Հոկտեմբերի 8-ին ադրբեջանական ագրեսիան հետ մղելու հետևանքով հերոսաբար զոհվել է ՍԱՄՎԵԼ ՀԱՄԲԱՐՁՈՒՄԻ ԳԵՎՈՐԳՅԱՆԸ:

Երեկ Թուրքիայի արտգործնախարար Մևլութ Չավուշօղլուն հայտարարել է, որ «Ադրբեջանը կդժվարանար վերցնել Ղարաբաղը, եթե թուրքական ԱԹՍ-ներ և այլ զինատեսակներ չարտադրվեին»:

Սիրելի հայրենակիցներ, ազգի համար սրտացավորեն մտածող հայրենասերներ, փորձում եմ աչք փակել այս ամենի վրա, սակայն սիրտս պայթում է զայրույթի ցավից, մռնչացող առյուծի նման ուզում եմ գոռալ` ի՛մ սևազգեստ ազգ։

Ապրիլի 10-ին, պատմաբան, ճշմարիտ հայագիտության կրող ու նվիրյալ ԱՐՏԱԿ ՄՈՎՍԻՍՅԱՆԻ ծննդյան օրն էր: ...Կարո՞ղ է պատահել այնպես, որ հայը, ծնված չլինելով Հայաստանում, Հայոց աշխարհի ու մեր ամեն պատմական գավառի մասին դարերի համար մնայուն, ֆունդամենտալ աշխատություններ գրի այնպես, որ, ասես, ամբողջ կյանքում այդ վայրերում է ապրել:

Սիսիանի գյուղերում հայախոս երկու ադրբեջանցիներ են հայտնվել: Ավելին՝ նստել մարդկանց հետ ասել-խոսել, ջան ասել, ջան լսել, կերել խմել դուրս են եկել: Այնուհետև, հաջորդ գյուղում, ուտուշ խմուշից, ճամփա դնելուց հետո նոր, պատահաբար պետք է պարզվի, որ վերջիններս ադրբեջանցիներ են:

Ռուսաստանի կտորները, որոնք 1991 թվականի սահմաններում անվանվել են ՈՒկրաինա, ԽՍՀՄ-ի փլուզման հետևանքով ստեղծված թյուրիմացություն է, և այս առումով այն ՌԴ-ին պետք չէ, քանի որ երկիրը պետք է կրկին վերածվի Մեծ Հզոր Ռուսաստանի։

Նախորդ դարի 70-ականներից շրջանառության մեջ դրվեց բավականին ուշագրավ «բայական կառավարում` իմանալ, ցանկանալ, կարողանալ, հասցնել» թեզը: