Ավանդությունը պատմում է, որ Մարիամ Մագդաղենացին այցելելով Տիբերիոս կայսերը (14-37 թթ.), քարոզում է քրիստոնեությունը՝ նվիրելով մի ձու: Իսկ այդ ժամանակվա սովորության համաձայն` կայսրին չէին կարող այցելել առանց նվերի: Տիբերիոսը մերժեց հավատալ Քրիստոսի Հարությանը և բացականչեց. «Ինչպես կարո՞ղ է ինչ-որ մեկը մեռելներից հարություն առնել: Դա անհնար է, ինչպես եթե այս ձուն հանկարծ կարմրի»: Հենց այդ պահին կայսեր աչքի առջև հրաշք տեղի ունեցավ. ձուն դարձավ կարմիր՝ վկայակոչելով քրիստոնեական հավատի ճշմարտացիությունը: Սա կայսերը հավատքի բերեց:

Հազարամյա հասարակական կյանքի հիմնական օրինաչափություններից մեկը կայանում է նրանում, որ ավելի հզորի գոյաբանական ճնշման տակ նրա հակառակորդները, անկախ նրանից, թե նախկինում իրենք ինչ հարաբերություններ են ունեցել իրար հետ, թշնամական, թե նորմալ, միավորվում են՝ էկզիստենցիալ սպառնալիքին միասին հակահարված տալու համար։

Բանաստեղծը շատ է մտորել, տանջվել Արցախի խնդիրներով՝ շարժումից էլ շատ-շատ առաջ: 1986 թ. Սահյանը ցանկություն հայտնեց Շուշի մեկնելու: Անմիջապես իրագործեցի նրա ցանկությունը: Այդ ժամանակ վերանորոգվում էր Ղազանչեցոց Ս. Ամենափրկիչ եկեղեցին: Սահյանն իր աչքով տեսավ Շուշիի գերեզմանատան ավերված, վանդալիզմի ենթարկված տապանաքարերը, պղծված գերեզմանները…

Արտաքին մարտահրավերներին դիմակայելու համար Հայրենիքը պետք է վերածել անառիկ ամրոցի՝ ներսից, թե դրսից:

Իսրայելի «Երկաթե գմբեթը» բավականին արդյունավետ աշխատում է, ընդ որում, վերջինիս աշխատանքը դեռ նախորդ տարի արդեն իսկ իրեն արդարացրեց։

ՆԱՏՕ-ի երկրները մեծացնում են ռազմական արտադրանքի արտադրությունը, որպեսզի Արևմտյան դաշինքը կարողանա շարունակել աջակցել ՈՒկրաինային ռուսական լայնածավալ ներխուժման դեմ պայքարում։

Հարգելիներս, այսօր (7 ապրիլի-irates.am) Հայ Առաքելական եկեղեցու տոնացույցով Ավագ ՈՒրբաթ է՝ Տիրոջ Խաչելության օրը: Եվ ահա սույն անձը, ում վաղուց եմ հետևում ու նրա կերպարին կասկածում, որոշել է Սուրբ Հարության տոնի նախօրեին իր էջում տեղադրել մեր միջնադարյան մանրանկարչությունից մի նմուշ և հայ ժողովրդին դիմել այսպիսի նսեմացնող տողերով.

Ձևականորեն դեռևս «ՀՀ իշխանություն», իսկ գործնականում «Էրմենիստանի կառավարչություն» կոչվող փողահպատակ խառնամբոխը սահուն կերպով թյուրքահպատակության է գնում՝ իր հետ հպատակության տանելով ձևականորեն դեռևս «Հայաստանի Հանրապետություն», իսկ գործնականում «Էրմենիստանի կուսակալություն» կոչվող տարածքի դյուրահավատ ազգաբնակչությանը: Թյուրքական ուղեղային կենտրոններում խնամքով մշակված և հմտորեն իրականացված.

Այսօր Հայաստանում քչերն են սիրում հիշել 1920 թվականի Ալեքսանդրապոլի պայմանագիրը։ Հայաստանի և Թուրքիայի միջև պատերազմի ավարտի պայմանագիրը ստորագրվեց դեռևս չճանաչված քեմալական Թուրքիայի կառավարության և Հայաստանի Առաջին Հանրապետության կառավարումից արդեն հրաժարական տված դաշնակցական կառավարության միջև։

-Ողջունում ենք Քեզ, Սիրելի Փրկիչ: Քո մեծ Սիրուն ու Զոհողությանը պատասխանել կարող ենք միայն մեր խեղճ ու թերի սիրով ու զոհողությամբ: