Երբ արտասանում եմ այս հրաշալի բառը, աչքերիս աոջև իր ողջ հմայքով ու գեղեցկությամբ հառնում է Հակոբ Հովնաթանյանի «Շուշանիկ Նադիրյանի դիմանկարը»: Այս հայուհու դիմանկարը հիրավի համարվում է հայկական դիմանկարչության գլուխգործոցը:

Չեմ ուզում հավատալ, որ այս ՝ բարեհոգի կերպարը Հայաստանի Հանրապետության վաստակավոր արտիստ ԼՈՒՍԻՆԵ ԿԻՐԱԿՈՍՅԱՆՆ այլևս մեզ հետ չէ: Նրա անունը լսելիս ամենից առաջ պատկերացնում էինք բարություն ու ժպիտ:

Ես Ամենագետ և Ամենազոր եմ. Իմ Ձեռքում են ձեր բոլոր գործերը: Այդ գործերը կատարելու համար Ես ներդրում եմ Իմ Աստվածային կարողությունը և Իմ Աստվածային Զորությունը: Ամեն հրաշագործություն չէ, որ կարելի է կատարել մեկ վայրկյանում, ինչպես որ շատ հաճախ կարծում են մարդիկ:

Մեղքերն իմ բազում են, Տե՛ր, բոլոր աստղերից էլ առավել,Եվ արցունքներն իմ ծանր, դառնահեծ, այտերս են այրում, Հոգիս Քո առջև մեղա է գալիս, ողորմեա ինձ Տե՛ր, շատ եմ աղաչում, Մեղքերն իմ բազում են, Տե՛ր, ամբողջ աստղերից էլ առավել:

Քաջությունը ոչ միայն մարտի դաշտում է պետք, այլ նաև՝ մտքի դաշտում, որտեղ ամենամեծ քաջությունը պետք է սեփական սխալներն ընդունելու և հետադարձ հայացքով դրանց օբյեկտիվ անալիզի համար՝ առանց արած սխալների մեջ միայն ուրիշներին մեղադրելու։

ՀՅԴ պատգամավոր Մհեր Սահակյանը նույնիսկ չի պատկերացնում, թե ինչ քաղաքական փոփոխությունների սկիզբ դրեց իր մեկ հարվածով՝ առ իշխանական պատգամավորի ճակատ:

Արցախը կապրի, եթե ունենա ինքնրույն գործելու կամք և վճռականություն: Գործել ինքնրույն, ամենևին չի նշանակում մերժել բոլորին և ամենը: Գործել ինքնրույն՝ նշանակում է մերժել բոլոր նրանց, ովքեր գործում են արցախցիների արդար և իրավապահանջ կամքին հակառակ:

Եղջյուրակիրը շնչասպառ հասավ աշխատասենյակ ու հրամայեց շտապ գտնել և իր մոտ բերել լավագույն փաստաբանին: Քիչ անց թիկնապահները, թևերից բռնած քարշ տալով, բերեցին փաստաբանին ու դրեցին նրա դիմացի աթոռին:

Պատկերացնու՞մ եք, թե որքան մեծ ենք եղել, որ արդեն երեք տարի է հանձնում են, ու դեռ հանձնելու բան կա:

1942-ից Հայրենական մեծ պատերազմին զինվորագրված իմ տասնութամյա Սերգեյ հայրն այդ պատերազմից մեզ առարկայական ո՛չ մի հիշողություն չթողեց՝ բացի կիսով չափ թրատված կրծքից, որի մասին իմ Տաթև դստեր հարցին կատակով պատասխանել էր, թե Հիտլերն է կերել, ստացած մի քանի բուռ մեդալից, որոնք մեզ համար մանկության տարիների գունեղ խաղալիքներ էին լոկ, ու պատերազմի մասին կինոնկարները դիտելիս արցունքները գողունի մաքրելուց՝ ինչ է թե խեղճացած չներկայանա մեզ՝ իր զավակներին։