Անկենդան բնության, կենդանական աշխարհի ու մարդկային հասարակության կյանքի ներքին օրինաչափությունների բացահայտման գաղափարական հիմքը բնության էքստրեմալության հիմնարար թեզն է:

Իսկապես տիեզերական ուժերը ուղղակի հայ ժողովրդի կողմն են շատ տարօրինակ կերպով։ Փետրվարի 6-ին աներևակայելի բան է տեղի ունեցել, որի խորքային ազդեցությունը շատ կարևոր է հայ ժողովրդի համար։

Պետք չէ իրավագիտության ռահվիրա լինել հասկանալու համար, որ Գևորգ Պետրոսյանին մեղսագրվող արարքն ու դեպքի տեսագրությունը որևէ կապ չունեն իրար հետ։

Գոնե իմ սերունդը հիշում է Լենինի հրապարակն ու նրա հայտնի աղավնիները, որոնք ժողովրդի գիտակցության մեջ նստած էին որպես Վալոդի ղշեր:

«Ընկնելուց ես ջարդվածք ստացա, և ինձ տեղավորեցին «սառը» հիվանդասենյակում։ Այնտեղից դուրս չեն գալիս, այնտեղից վերելակով են դուրս հանում, իսկ ես ուզում էի հեռանալ աստիճաններով... Ես փորձում էի մտաբերել, թե հանուն ինչի արժե ապրել. Հանուն արևի՞… այն բոլորինն է։ Հանուն գարնա՞ն, հանուն առաջին ձյա՞ն, հանուն մայիսմեկյան ամպրոպի՞… Ես կենդանի մնացի։ Ես հիշեցի քո թարթիչների դողը, երբ դու հպվել էիր այտիս։ Եվ ես գնահատեցի արևը, գարունը, առաջին ձյունը, առաջին մայիսյան ամպրոպը. Գեթ մեկ անգամ էլ հպվիր իմ այտին...»:

Մահաթմա Գանդիի և Նելսոն Մանդելայի փառքի դափնիների երբեմնի հավակնորդից «սագագող Պանիկովսկու» վերածվածը...որի ձեռքի տակ իշխանությունը պահելու ընդամենը երկու «գործիք» է մնացել՝ սրիկայաբար բոլոր ձախողումների մեղավոր հռչակել Ռուսաստանին և ստորաբար «փուռը տալ» հեղափոխական զինակիցներին, որին դժբախտաբար կամ էլ ինչու ոչ՝ բարեբախտաբար հայ հանրության գիտակից հատվածն այլևս լուրջ չի վերաբերվում։

Վրաստանի խորհրդարանում «Օտարերկրյա գործակալների» մասին օրինագծի դեմ բողոքի ցույցերը, հնչեցվող ելույթները, կոչերն ու պահանջներն ապացուցեցին, որ փողոց դուրս եկած զանգվածը և նրանց կազմակերպող ու առաջնորդող ուժերը հենց այդ գործակալական ցանցերից են:

Բանակի ղեկավարության կեսին Ազգային հերոսի կոչում տվեց, իսկ մյուս կեսին՝ գեներալի ուսադիրներ ու եկել «5-րդ շարասյունից» է խոսում։

Լեզվի կոմիտեի լեգենդար առաջնորդ товарищ Гюрджинян-ը վերջապես նշանակվեց Բրյուսովի համալսարանի ռեկտորի ժամանակավոր պաշտոնակատար:

Պատմութեան մէջ նախընթացը չունեցող մի ողբերգութիւն է խաղացւում Հայոց աշխարհում, մի արնոտ խաղ, որի գործող անձինք, որի դերակատարներն են ԲՌՆՈՒԹՅՈՒՆԸ. բռնութեան կենդանի գործիքները՝ Հայ ժողովրդի ՏԱԿԱՆՔԸ, եւ բռնութեան զոհերը՝ ի՛նքը, Հայ ժողովուրդը: