Բերձորի միջանցքի ապաշրջափակումից հետո գնալու եմ Արցախ, մի քանի օր վայելելու եմ հին Հայկական հողի բարիքներն ու լինեմ արցախցու կողքին, իմ համեստ ներդրումով օգնեմ նրանց ոտքի կանգնել, ուժեղանալ, պայքարել ու հաղթել:
Պաշտոն տալը, պաշտոնի «փեշքեշ»-նվիրատվությունը, առավել ևս, պաշտոն շռայլելը յուրովի «լավություն» է: Այն պաշտոն ստացողին, լինի արժանի, թե անարժան՝ «առաջ բռթելու», աճեցնելու, կայացնելու լավագույն պատրվակն է:
Թուրքիան պաշտպանում է «Զանգեզուրի միջանցքը» Ադրբեջանին հանձնելու պահանջները և համաձայն է Հայաստանը որպես «Արևմտյան Ադրբեջան» դիտարկելու Ալիևի ծրագրերի հետ։
Իր վրա հարձակումների շարքին Իրանն արձագանքեց խոհեմ հանդարտությամբ։ Ուզում եք դա անվանեք խոհեմ սպասում՝ որակ, որը տիպական է այդ երկրի համար՝ երբեք տաք գլխով ոչինչ չձեռնարկել։
Ալիեւը մի քանի հաշվարկ էր արել Լաչինի միջանցքը փակելու համար: Առաջին հաշվարկն այն էր, որ միջազգային հանրությունը զբաղված է այլ բաներով և չի կարող ուշադրություն դարձնել միջանցքի վրա:
Ռուս խաղապահների և, ընդհանրապես, հայ-ռուսական դաշնակցային հարաբերությունների դեմ խոսողները, Բերձորի բլոկադայի մեջ ռուս կոնտինգենտին մեղադրողները, և հակառակ ճամբարի կողմից տարվող հայ-ռուսական եղբայրության դիսկուրսն իրականում կեղծ է։
Մերձավոր Արևելքի մի շարք երկրներում՝ Հորդանանում, ԱՄԷ-ում, Բահրեյնում, Քուվեյթում, Իրաքում, Սաուդյան Արաբիայում, Իսրայելում, ԱՄՆ դեսպանատները տարածել են անվտանգության սպառնալիքների վերաբերյալ նախազգուշացումներ...