Եթե խիստ հակիրճ բնորոշելու լինենք Հայաստանի ազգային ամենափոքր փոքրամասնության՝ հայերի ընթացիկ վիճակը, ապա ամենից մոտիկը մեռած-չթաղածն է: Թե՛ ինքնապահպանման, թե՛ բարոյահոգեբանական, թե՛ քաղաքական, թե՛ մնացած բոլոր առումներով: Խոսքն անգամ պոետիկ-բառարանային Հայրենիքի ու դրանից կտոր-կտոր զրկվելու մասին էլ չէ, այլ՝ ամենապարզունակ կենսատարածքի ու այն կորցնելու:
Սուրբ Վկայությունների համաձայն, սրբուհի Մայր-Աստվածածնի թաղման երրորդ օրը՝ Հիսուս մարմնով Հարություն տվեց Իր եւ մեր սիրելի մորը եւ նրան վերցրեց Իր մոտ՝ Երկնքի թագավորություն:
Յուրաքանչուր հուսալքությունից, ապատիայից հետո հանրությունը միշտ շոկի մեջ է լինում, բայց հետո, երբ զարթնում է, առաջին հարցը, որ ինքն իրեն տալիս է, ասում է․ «Ես ի՞նչ կարող եմ անել», և փորձում է պատասխանատվություն վերցնել։
...Զատկի օրն առավոտյան ժողովուրդը բարձրացավ վանքերը: Հոգեհանգստից ու աղոթքից հետո ցրվեցին գերեզմանոցում, որպեսզի կրկին հավաքվեն ընկուզենիների տակ՝ զատիկն ուտելու:
Հայկական առօրյայի թոհուբոհում, բարևների ու մնասբարևների, ցանկությունների և պահանջների, խոսակցական ժխորի մեջ ես լսեցի. «Օնիկ ջան, շատ մի դարդ անի, ես մի գործ եմ ճարել՝ երկուսիս էլ հերիք է»:
Մերձավոր Արևելքի մի շարք երկրներում՝ Հորդանանում, ԱՄԷ-ում, Բահրեյնում, Քուվեյթում, Իրաքում, Սաուդյան Արաբիայում, Իսրայելում, ԱՄՆ դեսպանատները տարածել են անվտանգության սպառնալիքների վերաբերյալ նախազգուշացումներ...