Դժվար է, ամեն ազգ իր հոգեկերտվածքի կատարյալ բացահայտման ուրույն ձևն ունի: Մեկի մոտ անզուսպ խինդն է, մեկի մոտ՝ խոհականությունը, մեկի մոտ՝ հեգնախառն մեծամտությունը, սնապարծությունը, խորամանկությունը, դաժանությունը, սառնությունը...
Երեկ ուշ երեկոյան՝ կեսգիշերից հետո, մեքենայով տուն եմ գնում, ճանապարհին տեսա կանգնած կարմիր բերետավորի համազգեստով մի ոստիկանի։ Ավտոստոպով հավանաբար ուզում էր տուն գնալ, իսկ գիշերվա ժամը 1-ին ոչ բոլորն են պատրաստակամ մարդկանց տեղափոխելու հարցում, հատկապես ահուսարսափ տարածող կարմիր բերետավոր ոստիկանի։ Բայց դե կյանքը վարունգի նման բան է։
Արցախի ու Հայաստանի անվտանգությունն ու տարածքային ամբողջկանությունը խախտված է, թշնամին զավթել է մեր հայրենիքի մի մասը, կոտորել է հազարավոր զինվորների, հիմա էլ աչքը տնկել է Սյունիքի վրա:
Ինչպե՞ս էր Նապոլեոնը ընտրում իր զինվորներին. նրա հուզական վիճակից ելնելով: Զինվորին դնում էր էքստրեմալ ծանր վարժանքների մեջ, եթե նա կարմրում էր՝ ընդունում էր առաջնապահ զորքի մեջ, իսկ եթե գունատվում էր՝ թողնում էր հետնապահ գնդում:
Գորիս: Չքնաղ, կոլորիտային քաղաք իր վեհաշուք բնությամբ, ինքնատիպ բնակելի տներով:
Այս քաղաքում է ապրում ու ստեղծագործում գեղանկարիչ Արամ Մաշուրյանը, որ իր ուրույն տեղն ունի արդի հայ տաղանդավոր նկարիչների շարքում։
Ակնհայտ է, որ ցանկացած պետական պաշտոն զբաղեցնող պետք է պատասխանատու լինի իր հայտարարությունների համար. ավելին` ամենաբարձր պաշտոն զբաղեցնողի դեպքում այդ նշաձողը շատ ավելի բարձր է լինում:
«Կովկասի Հայոց Բարեգործական ընկերությունը (ԿՀԲԸ) հիմնադրվել է 1881 թ․ Թիֆլիսում, և դրա հիմնադիր-անդամներից մեկը եղել է Ալ․ Մանթաշյանցը։ Ստորև ներկայացնում եմ մի հատված Ա․ Եզեկյանի հուշերից։
Մերձավոր Արևելքի մի շարք երկրներում՝ Հորդանանում, ԱՄԷ-ում, Բահրեյնում, Քուվեյթում, Իրաքում, Սաուդյան Արաբիայում, Իսրայելում, ԱՄՆ դեսպանատները տարածել են անվտանգության սպառնալիքների վերաբերյալ նախազգուշացումներ...