Նժդեհը, ինչպես տեսնում ենք, նույն ըմբռնումներով է ապրել` հոգևոր իր հայրերի սկզբունքով, քանի որ քահանայի որդի էր և տիրացուի թոռ:

Քանի որ իմ նախատիպը՝ բանաստեղծ Սլավիկ Չիլոյանը, չէր հանդուրժում իր երկիրը ճարակած գավառամտությունն ու պաթետիկ հայրենասիրությունը, որոշեցի շարունակել նրա վսեմ գործը և իմ խորաթափանց դիտարկումներն ու գերզավեշտալի մտահղացումները irates.am կայքի միջոցով ներկայացնել հայ հանրությանն ու համայն հայությանը, հուսալով, որ մեր ժամանակի տարաբնույթ հակահերոսները դարձի կգան և անկախ իրենց կամքից կդառնան երկրի ազնվասիրտ քաղաքացիներ:

7-հարկանի այս շենքը կառուցվել է 1908-1915 թթ. Նիկոլաևսկի փողոցի թ. 11 հասցեով (այժմ՝ Իսթիգլալիյաթ փող.), ճարտարապետն է Վարդան Սարգսյանը: Սեփականատերերն էին ներկայիս Ադրբեջանի ծխախոտարդյունաբերության հիմնադիրներ Գևորգ և Միրզաջան Ռոստոմի Միրզաբեկյանցները (Егор и Мирзаджан Романовичи Мирзабекянцы):

Հրաժարվում ենք մսից, ձկից և այն ամենից, ինչը կենդանուց է: Բա՞յց… սպասե՛ք, դա չէ պահքի նպատակը:

Անմիտ մարդիկ կան, որ եզրահանգում են, թե այդ կինը իբր կորսվեց, քանի որ գոյատևելու իր վերջին հնարն էլ տվեց Աստծուն, թեպետ «երկու լումայով» Ի՜նչ գոյատևելու մասին կարող էր խոսք լինել:

Լավագույն տարբերակն է այնքանով, որ այդ սակարկությունների արդյունքում ձեռք բերված փոխհամաձայնությունները կարող են ձևավորել համագործակցության նոր ֆորմատներ և դառնալ այդ բիզնեսների հաջողության երաշխիքը։

«ՈՒ՞ր է Աստված, որ այս ամենն ստեղծել է, որ կարգում է գիշերային պահակության ժամերը, որ ինձ զատում է երկրի չորքոտանիներից ու երկնքի թռչուններից» (Հոբ. 35;11): Այսօր մարդիկ գաղափարների պակաս չեն զգում, գաղափարներ, որ լվանում են ու մաքրում ուղեղը ողջախոհությունից և օծում այն ապուշության յուղով:

Երևան-Ստամբուլ-Երևան «աննախադեպ» չվերթի մասին լսելիս, դրան նվիրված հրճվանքը և ծաղկա-կոնֆետային թատրոնը դիտելիս, ակամայից հիշում եմ made in turkey անօդաչուները, բայրաքթարների վրա ցուցադրաբար իր ստորագրությունը դնող Բաքվի հաղթական զորահանդեսին էնվեր փառաբանող հրեշին, օդային ճանապարհով Արցախ տեղափոխված ահաբեկիչներին, հավանաբար, նաև զենք-զինամթերք, զինուժ, և աչքերիս առջև հառնում են բազում ավերածությունների և խլված կյանքերի դաժան պատկերներ:

Ի՞նչ հոգով ենք մենք աղոթքի կանգնում Աստծո առջև, ի՞նչ կեցվածք ունենք այդ պահին, ի՞նչ ենք վկայում մեր անձի և ուրիշների մասին, ինչպե՞ս կարող է այնպես պատահել, որ մեկ ակնթարթում ի չիք դառնան մեր թվացյալ արժանիքները, որոնց վրա հույս էինք դրել. ահա այն հարցադրումները, որոնց պատասխանում է Հիսուսի կողմից պատմված «Փարիսեցին և մաքսավորը» առակը:

Հայի հետ ապրելը կռիվ է, խոսելը՝ վեճ, հապա ո՞ւր գնաս, ո՞ւմ հետ խոսես: Կրակն ենք ընկել բոլոր հայերս մեր ձեռքը: Մի լավ օր իմ կյանքում չեմ հիշում, միայն նվաստացում՝ մանկությունից, հաշիվներ՝ դեռ դպրոցից, կռիվ՝ տանը, փողոցում, ավտոբուսում... Վաթսուն տարի ապրեցի Երևանում և տառացիորեն ամեն օր ուզեցի ինքնասպան լինել...