Սյու­նի­քում հայ զին­վոր­ներն Ադր­բե­ջա­նին են հանձ­նում մար­տա­կան դիր­քե­րը՝ հայ­հո­յե­լով Փա­շի­նյա­նին, ներ­կա­յիս իշ­խա­նու­թյա­նը: ՀՀ թիվ 1 պե­տա­կան դա­վա­ճան, վար­չա­պե­տի պաշ­տո­նը զբա­ղեց­նող Նի­կոլ Փա­շի­նյա­նը մեր ո­խե­րիմ թշ­նա­մուն` Ադր­բե­ջա­նին ծա­խել կամ նվի­րել է Գո­րիս-Կա­պան ավ­տո­ճա­նա­պար­հի մի մեծ հատ­ված` հար­վա­ծի տակ դնե­լով ոչ միայն Սյու­նի­քի, այլև ողջ Հա­յաս­տա­նի, ինչ­պես նաև Ար­ցա­խի անվ­տան­գու­թյու­նը

«Ի­րա­տե­սը» շա­րու­նա­կում է զրույ­ցը գրող, հրա­պա­րա­կա­խոս ԴԱ­ՎԻԹ ՍԱՐԳՍ­ՅԱ­ՆԻ հետ:

Նի­կոլ Փա­շի­նյա­նի կա­ռա­վա­րու­թյու­նը ի չիք դարձ­րեց 30 տար­վա մեր միակ ձեռք­բե­րու­մը՝ Ար­ցա­խի ա­զա­տագր­ված տա­րածք­նե­րը, հա­մոզ­ված եմ, որ այդ կո­րուս­տը ժա­մա­նա­կա­վոր է: Սա պայ­մա­նա­վոր­ված պա­տե­րազմ էր՝ Պու­տին (Լավ­րով)-Ա­լիև-Փա­շի­նյան-էր­դո­ղան քա­ռյա­կի նախ­նա­կան հա­մա­ձայ­նու­թյամբ և ծրագր­ված ել­քա­յին ար­դյունք­նե­րով:

Մինչ Ադր­բե­ջա­նը «լոն­քե­լով» ա­ռաջ է գա­լիս, իսկ Հա­յաս­տա­նում ժո­ղո­վուր­դը պա­հան­ջում է վար­չա­պե­տի հրա­ժա­րա­կա­նը, Թուր­քիան ձեռ­քե­րը ծա­լած չի նս­տում։ Ըստ լու­րե­րի՝ Թուր­քիան Ադր­բե­ջա­նի հետ մեկ­տեղ աշ­խար­հից պա­հան­ջում է փա­կել Հա­յաս­տա­նի ա­տո­մա­կա­յա­նը։ Իշ­խա­նա­կան աղ­բյուր­նե­րը այս տե­ղե­կու­թյու­նը ան­հիմն են հա­մա­րում, իսկ է­ներ­գե­տիկ­նե­րին մոտ կանգ­նած աղ­բյուր­նե­րը ո­չինչ չեն բա­ցա­ռում, հի­շեց­նե­լով, որ Հա­յաս­տա­նի ա­տո­մա­կա­յա­նը կա­ռուց­ման օ­րից Թուր­քիա­յի կո­կոր­դում է։

Հա­յաս­տանն այս պա­տե­րազ­մում պարտ­վեց նաև այն պատ­ճա­ռով, որ դա­սա­լիք­նե­րի իշ­խա­նու­թյու­նը բնա­կան հա­կակ­րանք ու­նի բա­նա­կում ծա­ռա­յած­նե­րի, եր­կիր պա­հած­նե­րի, հայ­րե­նի­քի հան­դեպ ա­վանդ ու­նե­ցող­նե­րի նկատ­մամբ։ Այ­սօր էլ իշ­խա­նու­թյու­նը զար­մա­նում է, որ Սյու­նի­քում մար­դիկ ի­րենց հողն ու ջուրն են պա­հում, մեր­ժում ու չեն ըն­դու­նում Սյու­նի­քը թուր­քի ձեռ­քը տված ան­հայ­րե­նի­քին։

Մեր շուրջն օ­րե­ցօր փոխ­վում է ա­մեն ինչ։ Ա­հա ար­դեն Երևա­նի և Ստե­փա­նա­կեր­տի դա­վա­ճան­ներն ու պարտ­վո­ղա­կան­նե­րը կով­կա­սյան թա­թար­նե­րին հանձ­նե­ցին եր­կու մար­դաս­պան-դի­վեր­սանտ­նե­րի, իբր մեր երևան­ցի թր­քա­սեր­նե­րը դրա­նով կա­տա­րում են գե­րի­նե­րի և պա­տանդ­նե­րի փո­խա­նա­կու­մը «բո­լո­րը բո­լո­րի դի­մաց» սկզ­բուն­քով։

Հան­րա­յին տրա­մադ­րու­թյուն­նե­րում այ­սօր բա­վա­կա­նին հե­տաքր­քիր ի­րա­վի­ճակ է ստեղծ­ված. միայն ա­լար­կոտն է, որ չի քն­նա­դա­տում Նի­կոլ Փա­շի­նյա­նին ու նրա ղե­կա­վա­րած իշ­խա­նու­թյա­նը, սա­կայն միա­ժա­մա­նակ միայն ա­լար­կո­տը չի քն­նա­դա­տում վար­չա­պե­տի հրա­ժա­րա­կա­նը պա­հան­ջող ընդ­դի­մու­թյա­նը։

«Ի­րա­տե­սի» հյու­րը ՀՀ պե­տա­կան գոր­ծիչ, կր­թու­թյան և գի­տու­թան նախ­կին փոխ­նա­խա­րար, ֆի­զի­կա­մա­թե­մա­տի­կա­կան գի­տու­թյուն­նե­րի թեկ­նա­ծու, դո­ցենտ, ման­կա­վար­ժա­կան գի­տու­թյուն­նե­րի դոկ­տոր ՄԱ­ՆՈՒԿ ՄԿՐՏ­ՉՅԱՆՆ է։ Զրույ­ցը պա­տե­րազ­մի պատ­ճառ­նե­րի, հետ­պա­տե­րազ­մա­կան ճգ­նա­ժա­մը հաղ­թա­հա­րե­լու մի­ջոց­նե­րի ու ա­ռաջ քայ­լե­լու նա­խադ­րյալ­նե­րի մա­սին է։

Ըստ հա­սա­րա­կա­գետ, հրա­պա­րա­կա­խոս ԿԱ­ՐԻ­ՆԵ ՀԱ­ԿՈԲ­ՅԱ­ՆԻ, Հա­յաս­տա­նի և Ար­ցա­խի տակ ա­կան դր­վեց 1991-ից, երբ Ար­ցա­խը Հա­յաս­տա­նին վե­րա­միա­վոր­վե­լու հար­ցը Ղա­րա­բա­ղի ժո­ղովր­դի ազ­գա­յին ինք­նո­րոշ­ման հար­ցի վե­րա­ծե­ցին: Որ­պես­զի այ­սօր­վա ի­րո­ղու­թ­յուն­ներն այլևս չկրկն­վեն, մեր զրու­ցա­կի­ցը պար­տա­դիր պայ­ման է հա­մա­րում ստեղծ­ված ի­րա­վի­ճա­կի մե­ղա­վոր­նե­րին պա­տաս­խա­նատ­վու­թ­յան են­թար­կե­լը:

Երկու բան կա, որ շա­տաց­նում է մեղ­քե­րը, մի եր­րորդ բան էլ, որ բար­կու­թ­յուն է ա­ռաջ բե­րում։ Ցաս­կոտ հո­գին բոր­բոք­ված կրա­կի նման է՝ չի մա­րի մինչև չս­պա­ռի։ Բո­զա­բա­րո մար­դը չի դա­դա­րի իր մարմ­նի ան­դամ­նե­րի հետ ա­նա­ռա­կու­թ­յուն ա­նե­լուց, մինչև որ կրա­կը վա­ռի նրան։