Արևե­լա­գետ ԱՐ­ՏՅՈՄ ՏՈ­ՆՈ­ՅԱ­ՆԸ նշում է, որ Ադր­բե­ջա­նի նա­խա­գահ Իլ­համ Ա­լիևի՝ «Երևա­նը, Զան­գե­զու­րը և Սևա­նը ադր­բե­ջա­նա­կան պատ­մա­կան հո­ղեր են» հայ­տա­րա­րու­թյու­նը նո­րու­թյուն չէր, բայց այս­տեղ ու­շադ­րու­թյան է ար­ժա­նի այն հան­գա­ման­քը, որ նա այդ միտ­քը նաև այժմ է ա­սում, երբ պա­տե­րազ­մա­կան լայ­նա­ծա­վալ գոր­ծո­ղու­թյուն­ներն ա­վարտ­վել են, իսկ Հա­յաս­տա­նի իշ­խա­նու­թյան ո­րոշ ներ­կա­յա­ցու­ցիչ­ներ խո­սում են Ադր­բե­ջա­նի և Թուր­քիա­յի հետ դի­վա­նա­գի­տա­կան հա­րա­բե­րու­թյուն­ներ հաս­տա­տե­լու, այդ եր­կր­նե­րի հետ բաց սահ­ման­ներ ու­նե­նա­լու մա­սին։

Սե­դա տա­տիս դրած կա­ղամ­բի կար­միր թթ­վի հոտն ու­ներ 1990-ա­կան­նե­րի ցուրտն ու մու­թը: Մինչև ավ­տոտ­նա­կից տուն կհասց­ներ հա­մընդ­հա­նուր դժ­գույ­նի մեջ պսպ­ղա­ցող կար­միր թթուն՝ ափ­սեն կես էր ընկ­նում: Հարևա­նին, կա­րի­քա­վո­րին բա­ժին էր հա­նում լուռ, գլու­խը կախ, հա­ճախ՝ մե­զա­նից թա­քուն:

«Ի­րա­տե­սի» հետ զրույ­ցում իր զար­մանքն է հայտ­նում «Լու­սա­վոր Հա­յաս­տան» խմ­բակ­ցու­թյան պատ­գա­մա­վոր ԿԱ­ՐԵՆ ՍԻ­ՄՈ­ՆՅԱՆՆ ու հա­վե­լում։ Ի՞նչ գին ու­նի վար­չա­պե­տի պաշ­տո­նը, երբ ան­հետ կո­րած­նե­րի ծնող­նե­րին չեն կա­րո­ղա­նում պա­տաս­խա­նել՝ որ­տեղ են նրանց ե­րե­խա­նե­րը՝ ո՞ղջ են, թե՞ մա­հա­ցած, հս­տակ չէ՝ քա­նի՞ գե­րի կա, ու ե՞րբ են նրանք Հա­յաս­տան վե­րա­դարձ­վե­լու:

Ցա­վը և ցա­սու­մը վատ խոր­հր­դա­տու­ներ են: Ես այ­սօր կուլ եմ տա­լիս ցա­վը, որ չմեռ­նեմ կսկ­ծից ու մնամ ոտ­քի վրա, որ բա­նա­կա­նու­թյունս չտր­վի ցա­սու­մին ու ա­վե­րի՝ ինչ մնա­ցել է: Ես մի­ջին վի­ճա­կագ­րա­կան հայ եմ, որ ու­զում է ապ­րել ու ապ­րեց­նել եր­կի­րը: Սոսկ: Բայց պատ­րաստ եմ ա­մեն ին­չի:

Հա­յաս­տա­նի Հան­րա­պե­տու­թյու­նում կա՞ տա­րած­քա­յին կա­ռա­վար­ման և են­թա­կա­ռուց­վածք­նե­րի նա­խա­րա­րու­թյուն։ Ամ­բողջ եր­կի­րը խո­սում է Սյու­նի­քի‚ Գե­ղար­քու­նի­քի‚ Վա­յոց ձո­րի‚ Տա­վու­շի մար­զե­րում ադր­բե­ջա­նա-թուր­քա­կան ու­ժե­րի սպառ­նա­լիք­նե­րի մա­սին։

Հա­յաս­տա­նում ձևա­վոր­ված սո­ցիալ-տն­տե­սա­կան հա­րա­բե­րու­թյուն­նե­րի պայ­ման­նե­րում դա­րեր շա­րու­նակ մեր հոգևոր հայ­րե­րի մշ­տա­կան քն­նարկ­ման ա­ռար­կա են ե­ղել մար­դու կյան­քում նյու­թա­կան և հոգևոր ար­ժեք­նե­րի դե­րը և դրանց փոխ­հա­րա­բե­րու­թյուն­նե­րը:

Հով­նա­նի նման ներ­քին դժոխ­քից, կե­տի խոր­քե­րից` Ա­ղո­թում ենք Քեզ. -Դար­ձիր դե­պի մեզ, Տեր մեր սի­րա­սուն.

Ծի­ծա­ղե­լիս տխ­մա­րը բարձ­րաց­նում է իր ձայ­նը, իսկ խո­րա­գետ մար­դը հա­զիվ ժպ­տում է հան­դարտ։ Գի­տու­նի հա­մար խրա­տը նման է ոս­կե­ղեն զար­դի և աջ բազ­կի ա­պա­րան­ջա­նի։ Տխ­մա­րի ոտ­քը ա­րագ դի­մում է դե­պի տուն, սա­կայն բազ­մա­փորձ մար­դը պատ­կա­ռում է մարդ­կան­ցից։

Երևան է վերադարձել 44-օրյա պատերազմի ընթացքում գերեվարված և վերադարձված հայ զինծառայողների առաջին խումբը։