Այս տա­րի Ա­մա­նո­րը դի­մա­վո­րե­լու ենք ա­ռանց տո­նա­ծա­ռի, ա­ռանց տո­նա­կան լույ­սե­րի ու զար­դա­րանք­նե­րի։ Ի­րար տուն գնալ-գա­լու-շնոր­հա­վո­րե­լու ա­վան­դույ­թը օ­րա­կար­գից դուրս կգա։ Տո­նա­կան երգ ու ե­րաժշ­տու­թյու­նը կբա­ցառ­վի, հա­մե­նայն դեպս, հան­րա­յին վայ­րե­րում։

Տա­րին սկս­վեց առ­ցանց հա­մերգ­նե­րով, տե­սագ­րու­թյուն­նե­րի հե­ռար­ձակ­մամբ։ Երբ աշ­նան սկզ­բին թույ­լատր­վե­ցին բա­ցօ­թյա հա­մերգ­նե­րը, ե­րաժշ­տա­կան շատ փա­ռա­տո­ներ մեկ­նար­կե­ցին սահ­մա­նա­մերձ շր­ջան­նե­րից։ «Jazz Fest»-ի ժա­մա­նակ ջա­զի հն­չյուն­նե­րը տա­րած­վում էին նաև սահ­մա­նից այն կողմ»,- մեզ հետ զրույ­ցում ա­սաց թմբ­կա­հար ՀԱ­ԿՈԲ ՕՐԴԱ­ԿՅԱ­ՆԸ։

Սա­րի­նյա­նա­կան այս բնո­րո­շու­մը՝ բնու­թյան և բնաշ­խար­հա­յին հա­մե­մա­տա­կան ուր­վա­գի­ծը որ­քան էլ զար­մա­նա­լի թվա ինձ մտո­վի տե­ղա­փո­խեց Ար­ցախ աշ­խար­հի հա­մա­պատ­կե­րի անկ­րկ­նե­լի ո­լո­րան­ներ, լեռ­նա­յին, հար­թա­վայ­րա­յին, ան­տա­ռա­խիտ տա­րա­ծու­թյուն­ներ. հենց այս բնաշ­խար­հիկ, տո­կուն են­թա­գի­տակ­ցա­կան պր­կում­ներն առ­կա են «հայ­կա­կան ռո­ման­տիզ­մի» տե­սա­բա­նի ստեղ­ծա­բա­նու­թյան մեջ։

Օ­րերս ՀՀ նա­խա­գահ, «Հա­յաս­տան» հա­մա­հայ­կա­կան հիմ­նադ­րա­մի հո­գա­բար­ձու­նե­րի խոր­հր­դի նա­խա­գահ Ար­մեն Սարգ­սյա­նը պաշ­տո­նա­կան նա­մա­կով դի­մել է «Հա­յաս­տան» հա­մա­հայ­կա­կան հիմ­նադ­րա­մի հո­գա­բար­ձու­նե­րի խոր­հր­դի ան­դամ­նե­րին:

Սա­կայն ես (հա­մոզ­ված եմ, որ նաև դուք) ան­զոր եմ ըմ­բռ­նե­լու հա­յոց պատ­մու­թյան թերևս մե­ծա­գույն ուխ­տադ­րուժ Փ. Նի­կո­լի այն երդ­վյալ խն­կար­կու­նե­րին, ո­րոնք ան­գամ երկ­րա­վա­ճառ­քից հե­տո շա­րու­նա­կում են նրան ձո­ներ­գել։ Սրանց թվում են «ճա­նաչ­ված մտա­վո­րա­կան­ներ», ո­րոնց էլ ուղ­ղում եմ կոչս. մեր վե­րա­կան­գն­վող հայ­րե­նի­քում դուք ա­նե­լիք չու­նեք ար­դեն և պետք է կի­սեք ձեր կուռք-ուխ­տադ­րու­ժի ճա­կա­տա­գի­րը։

Մր­ցար­շա­վա­յին մո­տո­ցիկ­լետ­նե­րից և սպոր­տա­յին շար­ժա­կազ­մե­րից օր­նի­բուն ա­հա­սար­սուռ աղ­մուկ է ժայթ­քում։ Սրանց հետ հա­մա­ռո­րեն մր­ցակ­ցում են խլա­ցու­ցիչ­նե­րը հա­նած տար­բեր մար­դա­տար մե­քե­նա­ներ։

Պա­տե­րազ­մը՝ պա­տե­րազմ, բայց Մոսկ­վա­յում շա­րու­նակ­վում է Ա­լիևի կլա­նի բո­լոր հրա­ման­նե­րը կա­տա­րե­լուն վարժ­ված առ­նետ­նե­րի քաշ­վռ­տու­քը։ Եվ դա նույն­պես պա­տե­րազմ է, ընդ ո­րում՝ ոչ պա­կաս կա­տա­ղի։ Նրանք ար­դեն «նա­խա­գիծ» են շր­ջա­նա­ռու­թյան մեջ դրել, թե, իբր, «Զան­գե­զուր» բա­ռի ստու­գա­բա­նու­թյու­նը գա­լիս է թուր­քա­կան «զան­գի» ցե­ղի ա­նու­նից։ Հաս­կա­նա­լի՞ է ա­մեն ինչ, հա­յեր։ Հենց վեր­ջերս գլ­խա­վոր «քայ­լա­կան­նե­րից» մե­կը ծի­ծա­ղում էր ձեզ վրա, թե «թա­վի­շը վա­ղուց չկա»...

«Այս է մե­ղաց պտու­ղը, զոր ցա­նե­ցին հարքն մեր և եօթ­նա­պա­տիկ ժո­ղո­վե­ցին»: Այս ող­բեր­գա­կան տո­ղե­րը գրել է հայ պատ­միչ Մատ­թեոս ՈՒռ­հա­յե­ցին XI դա­րում. պատ­մի­չը դառ­նո­րեն մե­ղադ­րում է մեր նախ­նի­նե­րին` հայ­րե­նի­քի ան­կա­խու­թյունն ու ա­զա­տու­թյու­նը կորս­տյան մատ­նե­լու հա­մար:

Փա­շի­նա­նին հրա­ժա­րա­կան պար­տադ­րե­լու ընդ­դի­մու­թյան սահ­մա­նած վերջ­նա­ժամ­կետն այ­սօր ա­վարտ­վում է։ Ակն­հայտ է՝ Փա­շի­նյանն ինք­նա­կամ չի հե­ռա­նա, ա­վե­լին, նրա մնա­լու հա­մար շատ ինք­նա­տիպ թե­զեր են ա­ռաջ քաշ­վում, ո­րոնք հա­սա­րա­կու­թյա­նը իբր հա­մո­զիչ պի­տի թվան։ Իշ­խա­նա­կան քա­րոզ­չա­մե­քե­նան մեծ թափ է հա­ղոր­դել «հներ» և «նո­րեր» բա­ժան­մա­նը։

Պե­տա­կան դա­վա­ճա­նու­թյան մեջ ՀՀ վար­չա­պե­տի պաշ­տո­նը զբա­ղեց­նող Նի­կոլ Փա­շի­նյա­նի, նշ­ված կամ (և) այլ հան­ցանք­նե­րում թերևս նաև ՀՀ պաշտ­պա­նու­թյան նախ­կին նա­խա­րար Դա­վիթ Տո­նո­յա­նի, նշ­ված նա­խա­րա­րու­թյան նախ­կին ու ներ­կա հա­մա­պա­տաս­խան պաշ­տո­նա­տար ան­ձանց մեղ­քը հիմ­նա­վոր­վում է նաև հետևյալ փաս­տով: