Օ­րերս Հա­յաս­տա­նի «ինք­նիշ­խան­նե­րը» խիստ խոց­վել էին, որ Ար­ցա­խում դպ­րո­ցա­կան­նե­րը շնոր­հա­կա­լու­թյուն էին հայտ­նել Ռու­սաս­տա­նին՝ ի­րենց դպ­րո­ցը վե­րա­նո­րո­գե­լու հա­մար։ Այդ մտա­հոգ­նե­րը գու­ցե ա­սեն՝ աշ­խար­հում կա՞ մի ծնող, որ իր ե­րե­խա­յին վա­ճա­ռի ու­րի­շին, հե­տո այդ ե­րե­խան շուռ գա ու շնոր­հա­կա­լու­թյուն հայտ­նի։ Չկա։

...թե պա­տե­րազ­մի թեժ օ­րե­րին Ար­ցա­խի պաշտ­պա­նու­թյան նա­խա­րար Ջա­լալ Հա­րու­թյու­նյա­նի վի­րա­վոր­վե­լու հան­գա­ման­քը բազ­մա­թիվ հար­ցեր ու կաս­կած­ներ է ա­ռա­ջաց­րել։ Շա­տե­րը պն­դում են, թե դա թշ­նա­մու ձեռ­քի գոր­ծը չէ։

Մեր եր­կի­րը տրա­մա­բա­նու­թյան ու­ղեծ­րից դուրս է թռել։ Թվում է, թե այս մղ­ձա­վանջն ան­վերջ է։ Կա­պի­տու­լյա­ցիա ստո­րագ­րած, որ­դե­կո­րույս մայ­րե­րի, գե­րի­նե­րի, ան­հետ կո­րած­նե­րի խե­լա­գար­ված ծնող­նե­րի բո­ղոքն ան­գամ խա­ղար­կող, ան­հա­վա­սա­րակ­շիռ, կա­ռա­վար­ման գոր­ծին բա­ցար­ձակ ա­նըն­դու­նակ ղե­կա­վա­րը շա­րու­նա­կում է մնալ իր ա­թո­ռին, մենք էլ ա­մեն ան­գամ լուրջ-լուրջ քն­նար­կում ենք նրա հրա­պա­րա­կած այս կամ այն գրա­ռու­մը, ու­ղերձն ու ու­ղիղ խոս­քը։

2018-ի սեպ­տեմ­բե­րին Նի­կոլ Փա­շի­նյա­նը Ֆի­դել Կաստ­րո­յի դափ­նի­ներն իր գլ­խին քա­շե­լու նպա­տա­կով հար­ձակ­վեց մի շարք խո­շոր կա­ռույց­նե­րի վրա, աջ ու ձախ հայ­տա­րա­րե­լով մի­լիո­նա­վոր դո­լար­նե­րի չա­րա­շա­հում­նե­րի հայտ­նա­բեր­ման մա­սին:

Գու­նա­վոր հե­ղա­փո­խու­թյան «հայ­րե­րի» ա­նուրջ­նե­րը խոր­տա­կած շվե­ցա­րա­ցի մե­ծա­հա­րուստ Վար­դան Սր­մա­քե­շը թևի տակ է ա­ռել «ար­հես­տա­վարժ» դուե­տին` նախ­կին վար­չա­պետ Ար­մեն Դար­բի­նյա­նին և ֆի­նանս­նե­րի նախ­կին նա­խա­րար Է­դուարդ Սան­դո­յա­նին, ի­մա` Սլա­վո­նա­կան հա­մալ­սա­րա­նի ռեկ­տո­րին և պրո­ռեկ­տո­րին, ո­րոնք «Ար­ցախ­բան­կում» խոր­հր­դի ան­դամ­ներ են:

Քա­ղա­քա­գետ Ա­ԼԵՔ­ՍԱՆԴՐ ՄԱՆԱՍՅԱ­ՆԸ վս­տահ է՝ նո­յեմ­բե­րի 10-ին ստո­րագր­ված ե­ռա­կողմ հայ­տա­րա­րու­թյան մա­սին դեռ շատ վեր­լու­ծու­թյուն­ներ կլի­նեն, քա­նի որ շատ բան դեռ հս­տա­կեց­ված չէ:

Այ­սօր դեկ­տեմ­բե­րի 1-ն է՝ մենք չինք­նա­կազ­մա­կերպ­վե­ցինք ու կորց­րինք 21 օր, երբ ԴԵՌ հնա­րա­վոր էր ի­րա­վի­ճակ փո­խել: Հի­մա մնում է հաշտ­վել պար­տու­թյան հետ ու ապ­րել…Հա­յաս­տա­նում ու սփյուռ­քում չկա որևէ հայ, որ ինքն ի­րեն հարց­րած չլի­նի՝ ին­չու՞ պարտ­վե­ցինք: ՈՒ­նենք 10000 պա­տաս­խան՝ մեր անձ­նա­կա­նը, ընդ­հան­րա­կան պա­տաս­խա­նը մե­կը պի­տի լի­նի՝ «ի՞նչ ա­նել հի­մա» հար­ցին:

2018-ի ապ­րիլ-մա­յի­սյան քա­ղա­քա­կան վե­րա­դա­սա­վո­րում­նե­րը որ­պես չք­նաղ ե­րազ ըն­կա­լած մշա­կու­թա­յին գոր­ծիչ­նե­րը նո­յեմ­բե­րի 10-ի կապի­­տու­լյա­ցիա­յի մա­սին տխ­րահռ­չակ հայ­տա­րա­րու­թյու­նից հե­տո, մե­կը մյու­սին հերթ չտա­լով, հայ­տա­րա­րու­թյուն­ներ են ա­նում, թե ի­րենք ոչ թե Նի­կոլ Փա­շի­նյա­նին, այլ հա­մա­ժո­ղովր­դա­կան շարժ­մանն են ա­ջակ­ցել: Ո­մանք, որ փոքր-ինչ ա­վե­լի ազ­նիվ են, նե­րո­ղու­թյուն են խնդ­րում ու խոս­տո­վա­նում՝ չեն հաս­կա­ցել, թե ում են իշ­խա­նու­թյան բե­րում:

Ճշ­մար­տա­պէ՛ս, ճշ­մար­տա­պէ՛ս կը յայ­տա­րա­րեմ ձե­զի. ժա­մը պի­տի գայ ու հի­մա ալ է, երբ մե­ռել­նե՛­րը պի­տի լսեն Աս­տու­ծոյ Որ­դիին ձայ­նը. եւ ա­նոնք որ կը լսեն՝ պի­տի ապ­րին։ Ո­րով­հե­տեւ ինչ­պէս Հայ­րը ինքն իր մէջ կեանք ու­նի, այն­պէս ալ Որ­դիին տուաւ՝ որ ինքն իր մէջ կեանք ու­նե­նայ. նաեւ ա­նոր տուաւ դա­տաս­տան կի­րար­կե­լու իշ­խա­նու­թիւն, քա­նի որ ան մար­դու Որ­դին է։