Սահ­մա­նադ­րա­կան դա­տա­րա­նի նախ­կին ան­դամ ԿԻՄ ԲԱԼԱ­ՅԱ­ՆԸ, որ կա­ռա­վա­րու­թյան շեն­քի դի­մաց ան­ժամ­կետ հա­ցա­դուլ է հայ­տա­րա­րել, «Ի­րա­տե­սի» հետ զրույ­ցում բա­ցատ­րում է՝ նման ծայ­րա­հեղ քայ­լի է դի­մել, որ­պես­զի մար­դիկ ուշ­քի գան վեր­ջա­պես:

2020 թ. նո­յեմ­բե­րին ապ­րած յու­րա­քան­չյուր նոր օ­րը մեր ազ­գա­յին ցա­վի ու խայ­տա­ռա­կու­թյան նոր բա­ժին է։ Դա Նի­կոլ Փա­շի­նյա­նի տխ­րահռ­չակ «ժո­ղովր­դա­կան կա­ռա­վա­րու­թյան» գլ­խա­վոր «նվա­ճումն» է։ Նա մինչև վերջ է հասց­նում այն, ին­չը նրա «ու­սու­ցիչ» ու «կն­քա­հայր» Տեր-Պետ­րո­սյա­նին թույլ չտ­վե­ցին ա­նել 1997-98 թթ.։

Նա­խա­րա­րու­թյուն­նե­րին‚ պե­տա­կան կազ­մա­կեր­պու­թյուն­նե­րին հանձ­նա­րա­րա­կան է ի­ջեց­վել` կազ­մել և շատ կարճ ժամ­կե­տում ներ­կա­յաց­նել վե­ցամ­սյա գոր­ծո­ղու­թյուն­նե­րի պլան։ Յու­րա­քան­չյուր ո­լոր­տի պա­տաս­խա­նա­տու­նե­րը կետ առ կետ պետք է ձևա­կեր­պեն այն ակն­կա­լիք­ներն ու ար­դյունք­նե­րը‚ որ սպա­սում են ա­ռա­ջի­կա կես տա­րում։

Ներ­քա­ղա­քա­կան դաշ­տում այն­պի­սի տպա­վո­րու­թյուն է‚ թե ընդ­դի­մու­թյունն ու իշ­խա­նու­թյու­նը զու­գա­հեռ աշ­խարհ­նե­րում են գոր­ծում։ Ընդ­դի­մու­թյու­նը հան­րա­հա­վաք­ներ է ա­նում‚ ճա­նա­պարհ­ներ փա­կում‚ հա­ցա­դուլ­ներ ի­րա­կա­նաց­նում՝ պն­դե­լով‚ որ ՀՀ վար­չա­պետ Նի­կոլ Փա­շի­նյանն այն­պի­սի հան­ցանք է գոր­ծել ժո­ղովր­դի ու պե­տու­թյան հան­դեպ‚ որ նման դա­վա­ճա­նու­թյան պա­րա­գա­յում հնա­րա­վոր չէ այլևս պաշ­տո­նա­վա­րել։

«Իմ քայ­լը» խմ­բակ­ցու­թյան ղե­կա­վար Լի­լիթ Մա­կուն­ցը սեպ­տեմ­բե­րի 27-ից մինչ օրս հրա­պա­րա­կա­յին հար­ցազ­րույ­ցով հան­դես չի ե­կել: Լրագ­րող­նե­րիս բազ­մա­թիվ փոր­ձերն ու պն­դում­նե­րը, թե խոր­հր­դա­րա­նի մե­ծա­մաս­նու­թյան ղե­կա­վա­րը պետք է հաշ­վե­տու լի­նի, ներ­կա­յաց­նի խմ­բակ­ցու­թյան տե­սա­կետն ու դիր­քո­րո­շում­նե­րը, նա ան­պա­տաս­խան է թո­ղել:

Նի­կոլ Փա­շի­նյանն իր ընտ­րա­զանգ­վա­ծին շատ լավ է ճա­նա­չում ու գի­տի, թե ին­չը կա­րող է նրան հրա­պա­րակ բե­րել ու իր դեմ տրա­մադ­րել։ Նա այդ զանգ­վա­ծին կա­րո­ղա­ցել է 2,5 տա­րում լավ պատ­րաս­տել ու հա­մա­պա­տաս­խան աշ­խա­տանք­ներ տա­նել նրա գի­տակ­ցու­թյան հետ։

ՈՒ՞մ շուր­ջը հա­մախ­մբ­վենք, Նի­կոլ Փա­շի­նյա­նի՞։ Նի­կոլ Փա­շի­նյա­նը տո­նա­ծա՞ռ է, որ իր շուր­ջը հա­մա­խմբ­վենք։ Թող ա­սեն մի բան, ո­րով ա­ռա­ջըն­թաց քայլ ենք կա­տա­րել, գնանք հա­մա­խմբ­վենք։

Ար­գեն­տի­նա­յի իշ­խա­նու­թյուն­նե­րը ե­ռօ­րյա սուգ են հայ­տա­րա­րել երկ­րի ֆուտ­բո­լի ազ­գա­յին հա­վա­քա­կա­նի նախ­կին հար­ձակ­վող Դիե­գո Մա­րա­դո­նա­յի մահ­վան կա­պակ­ցու­թյամբ։ Ար­գեն­տի­նան հար­գում է իր հե­րո­սին։

Այս իշ­խա­նու­թյու­նը ոչ միայն ներ­սում հա­զար ու մի խն­դիր­ներ ստեղ­ծեց, այլև Սփյուռ­քի հետ տա­րի­նե­րով ստեղծ­ված ու աշ­խա­տող մե­խա­նիզմ­նե­րը ջար­դուփ­շուր ա­րեց։ Այն, ինչ կա­տար­վում է «Հա­յաս­տան հա­մա­հայ­կա­կան հիմ­նադ­րա­մի» շուրջ, խիստ ա­լե­կո­ծել է Սփյուռ­քը։

Մինչ գե­րա­գույն դա­վա­ճա­նը ևս 6 ամ­սով իշ­խա­նու­թյուն է մու­րում «ժող ջա­նից» տե­րե­րի ա­ռաջ ստանձ­նած «պար­տա­վո­րու­թյուն­նե­րը» մինչև վերջ «պատ­վով» կա­տա­րե­լու հա­մար, պաշ­տո­նա­կան թվերն այլ բան են վկա­յում (տես` ներ­կա­յաց­վող ա­ղյու­սակ­նե­րը):