Այ­սօր ա­կա­նա­տեսն ենք մի ի­րա­կա­նու­թյան, որ վար­չա­պե­տի ա­թո­ռին կպած «թավ­շյա հե­ղա­փո­խա­կա­նը», իր սև գործն ա­վար­տե­լուց հե­տո էլ, չի ու­զում հե­ռա­նալ պաշ­տո­նից։

Նո­յեմ­բե­րի 10-ի խայ­տա­ռակ հա­մա­ձայ­նագ­րի մեղ­քը իշ­խա­նու­թյուն­նե­րը դար­ձյալ ժո­ղովր­դի վրա են բար­դել, քա­նի որ կա՛մ չի գնա­ցել կռ­վե­լու, կա՛մ կռ­վի դաշ­տից փա­խուս­տի է դի­մել։ Իսկ ե­րեկ ԱԺ փոխ­նա­խա­գահ Լե­նա Նա­զա­րյա­նը հայ­տա­րա­րեց, որ ի­րենք ոչ թե հո­ղերն են հանձ­նել, այլ կռ­վի դաշ­տում կորց­րել են։ Ով էլ ինչ խո­սի, ռազ­մա­ճա­կա­տում ե­ղած զին­վո­րից ա­վե­լի լավ չի կա­րող ներ­կա­յաց­նել ի­րա­վի­ճա­կը։

Պե­տա­կան դա­վա­ճա­նու­թյան մեջ ՀՀ վար­չա­պե­տի պաշ­տո­նը զբա­ղեց­նող Նի­կոլ Փա­շի­նյա­նի, նշ­ված կամ (և) այլ հան­ցանք­նե­րում թերևս նաև ՀՀ պաշտ­պա­նու­թյան նախ­կին նա­խա­րար Դա­վիթ Տո­նո­յա­նի, նշ­ված նա­խա­րա­րու­թյան նախ­կին ու ներ­կա հա­մա­պա­տաս­խան պաշ­տո­նա­տար ան­ձանց մեղ­քը հիմ­նա­վոր­վում է նաև հետևյալ փաս­տե­րով:

Նի­կոլ Փա­շի­նյա­նը պարզ քա­ղա­քա­գի­տա­կան հաս­կա­ցու­թյուն­ներն էլ է ի­մաս­տազր­կում։ Երբ ա­սում է, թե ի­րա­վի­ճա­կի պա­տաս­խա­նա­տուն ինքն է և գի­տակ­ցում է իր պա­տաս­խա­նատ­վու­թյու­նը ոչ միայն վեր­ջերս տե­ղի ու­նե­ցա­ծի, այլև ի­րա­դար­ձու­թյուն­նե­րի հե­տա­գա զար­գա­ցում­նե­րի հար­ցում, չի՞ հաս­կա­նում, որ դա ո­րո­շա­կի քայլ է են­թադ­րում։

Սահ­մա­նադ­րա­կան դա­տա­րա­նի նախ­կին ան­դամ ԿԻՄ ԲԱԼԱ­ՅԱ­ՆԸ, որ կա­ռա­վա­րու­թյան շեն­քի դի­մաց ան­ժամ­կետ հա­ցա­դուլ է հայ­տա­րա­րել, «Ի­րա­տե­սի» հետ զրույ­ցում բա­ցատ­րում է՝ նման ծայ­րա­հեղ քայ­լի է դի­մել, որ­պես­զի մար­դիկ ուշ­քի գան վեր­ջա­պես:

2020 թ. նո­յեմ­բե­րին ապ­րած յու­րա­քան­չյուր նոր օ­րը մեր ազ­գա­յին ցա­վի ու խայ­տա­ռա­կու­թյան նոր բա­ժին է։ Դա Նի­կոլ Փա­շի­նյա­նի տխ­րահռ­չակ «ժո­ղովր­դա­կան կա­ռա­վա­րու­թյան» գլ­խա­վոր «նվա­ճումն» է։ Նա մինչև վերջ է հասց­նում այն, ին­չը նրա «ու­սու­ցիչ» ու «կն­քա­հայր» Տեր-Պետ­րո­սյա­նին թույլ չտ­վե­ցին ա­նել 1997-98 թթ.։

Նա­խա­րա­րու­թյուն­նե­րին‚ պե­տա­կան կազ­մա­կեր­պու­թյուն­նե­րին հանձ­նա­րա­րա­կան է ի­ջեց­վել` կազ­մել և շատ կարճ ժամ­կե­տում ներ­կա­յաց­նել վե­ցամ­սյա գոր­ծո­ղու­թյուն­նե­րի պլան։ Յու­րա­քան­չյուր ո­լոր­տի պա­տաս­խա­նա­տու­նե­րը կետ առ կետ պետք է ձևա­կեր­պեն այն ակն­կա­լիք­ներն ու ար­դյունք­նե­րը‚ որ սպա­սում են ա­ռա­ջի­կա կես տա­րում։

Ներ­քա­ղա­քա­կան դաշ­տում այն­պի­սի տպա­վո­րու­թյուն է‚ թե ընդ­դի­մու­թյունն ու իշ­խա­նու­թյու­նը զու­գա­հեռ աշ­խարհ­նե­րում են գոր­ծում։ Ընդ­դի­մու­թյու­նը հան­րա­հա­վաք­ներ է ա­նում‚ ճա­նա­պարհ­ներ փա­կում‚ հա­ցա­դուլ­ներ ի­րա­կա­նաց­նում՝ պն­դե­լով‚ որ ՀՀ վար­չա­պետ Նի­կոլ Փա­շի­նյանն այն­պի­սի հան­ցանք է գոր­ծել ժո­ղովր­դի ու պե­տու­թյան հան­դեպ‚ որ նման դա­վա­ճա­նու­թյան պա­րա­գա­յում հնա­րա­վոր չէ այլևս պաշ­տո­նա­վա­րել։

«Իմ քայ­լը» խմ­բակ­ցու­թյան ղե­կա­վար Լի­լիթ Մա­կուն­ցը սեպ­տեմ­բե­րի 27-ից մինչ օրս հրա­պա­րա­կա­յին հար­ցազ­րույ­ցով հան­դես չի ե­կել: Լրագ­րող­նե­րիս բազ­մա­թիվ փոր­ձերն ու պն­դում­նե­րը, թե խոր­հր­դա­րա­նի մե­ծա­մաս­նու­թյան ղե­կա­վա­րը պետք է հաշ­վե­տու լի­նի, ներ­կա­յաց­նի խմ­բակ­ցու­թյան տե­սա­կետն ու դիր­քո­րո­շում­նե­րը, նա ան­պա­տաս­խան է թո­ղել:

Նի­կոլ Փա­շի­նյանն իր ընտ­րա­զանգ­վա­ծին շատ լավ է ճա­նա­չում ու գի­տի, թե ին­չը կա­րող է նրան հրա­պա­րակ բե­րել ու իր դեմ տրա­մադ­րել։ Նա այդ զանգ­վա­ծին կա­րո­ղա­ցել է 2,5 տա­րում լավ պատ­րաս­տել ու հա­մա­պա­տաս­խան աշ­խա­տանք­ներ տա­նել նրա գի­տակ­ցու­թյան հետ։