...թե 2,5 տա­րի ի­րեն բնո­րոշ հան­դուր­ժո­ղա­կա­նու­թյամբ լռած, երկ­րի վար­չա­պե­տի ա­թոռն ու­զուր­պաց­րած հո­գե­պես ան­հա­վա­սա­րակ­շիռ սու­բյեկ­տի հա­զար ու մի հա­կա­սահ­մա­նադ­րա­կան քայ­լե­րի վրա աչք փա­կած ու այդ ըն­թաց­քում մա­նուկ­նե­րի հետ պաղ­պա­ղակ և համ­բուր­գեր վա­յե­լած, և ըն­դա­մե­նը աշ­խար­հում շր­ջա­գա­յած նա­խա­գահ Ար­մեն Սարգ­սյա­նը սկ­սել է սե­փա­կան խա­ղը։

Ա­միս­ներ ա­ռաջ (հու­լի­սի 23-24, 2020) ՊԵԿ-ը «Պեր­սո­նալ սե­քյու­րի­թի» ՍՊԸ-ի գույ­քի, ա­պա նաև դրա­մա­կան մի­ջոց­նե­րի վրա ար­գե­լանք դնե­լու ո­րո­շում կա­յաց­րեց: Պատ­ճա­ռը 6,3 մի­լիոն դրա­մի հար­կա­յին պար­տա­վո­րու­թյու­նը չկա­տա­րելն էր: Բա՞յց…

Ե­րեկ Ազ­գա­յին ժո­ղո­վը դեմ քվեար­կեց ընդ­դի­մու­թյան ներ­կա­յաց­րած նա­խագ­ծին, որ նա­խա­տե­սում էր չե­ղար­կել սեպ­տեմ­բե­րի 27-ից հայ­տա­րար­ված ռազ­մա­կան դրու­թյու­նը: «Ի­րա­տե­սը» դեռ օ­րեր ա­ռաջ էր գրել, որ խոր­հր­դա­րա­նա­կան մե­ծա­մաս­նու­թյու­նը՝ «Իմ քայ­լը», մաս­նակ­ցե­լու է ընդ­դի­մու­թյան հրա­վի­րած ար­տա­հերթ նիս­տին, բայց տա­պա­լե­լու է նա­խա­գի­ծը:

Ես մո­ռա­ցել եմ՝ 3500 տար­վա մեջ քա­նի՞ ան­գամ են հրեա­նե­րին վտա­րել Ե­րու­սա­ղե­մից, քա­նի՞ ան­գամ է Ե­րու­սա­ղե­մը դար­ձել այլ պե­տու­թյան՝ թշ­նա­մու, մայ­րա­քա­ղաք ու քա­ղաք, ու քա­նի՞ ան­գամ են հրեա­նե­րը վե­րա­դար­ձել Ե­րու­սա­ղեմ ու Ե­րու­սա­ղե­մը հռ­չա­կել մայ­րա­քա­ղաք:

Նշենք, որ ի տար­բե­րու­թյուն բո­ղո­քի մյուս ձևե­րի, հա­ցա­դու­լը միակն է, ո­րի ժա­մա­նակ Փա­շի­նյա­նը չի կա­րող ի­րա­վա­պահ հա­մա­կար­գի, այդ թվում չի­նա­կան տար­բե­րան­շան­նե­րով նին­ձյա­նե­րի մի­ջո­ցով «աս­ֆալ­տին փռել», ոս­տի­կա­նա­կան բա­ժին տա­նել հա­ցա­դուլ ա­նող­նե­րին։ Նրանց դեմ ոչ մի «զենք» վար­չա­պե­տի ա­թո­ռը զբա­ղեց­րած մար­դը չի կա­րող կի­րա­ռել, բայց և հս­տակ է՝ նրան ընդ­հան­րա­պես չի հու­զի, ե­թե ան­գամ ողջ ազ­գը հա­ցա­դու­լի նս­տի, հյուծ­վի ու մա­հա­նա։

Կյան­քում ա­մեն ինչ ո­ղոր­մու­թյուն է, և ա­մեն ինչ կյան­քում կա­րող է ու­րա­խու­թյուն լի­նել, ե­թե ու­րա­խա­լից սր­տով հա­վա­սա­րա­պես ըն­դուն­վեն թե՛ այն, ինչ տր­վում է, թե՛ ինչ որ վերց­վում է: Մենք հա­ճախ մտա­ծում ենք, թե ու­րա­խու­թյուն լի­նում է միայն նրա­նից, ին­չը ստա­նում ենք. իսկ ինչ­պի­սի մեծ, ցն­ծա­լի ու­րա­խու­թյուն է լի­նում, երբ ինչ-որ բա­նից կար­ծես զրկ­վել ենք, սա­կայն դրա­նով դրսևոր­վել է Աստ­ծո ի­մաս­տուն հո­գա­ծու­թյու­նը:

Դուստ­րը հոր գաղտ­նի հոգսն է, և նրա այդ հոգ­սը վա­նում է քու­նը, չլի­նի թե աղ­ջիկ ժա­մա­նակ նա թա­ռա­մի, չլի­նի թե, երբ ա­մուս­նա­նա, ա­տե­լի դառ­նա, չլի­նի թե կու­սու­թյան ժա­մա­նակ պղծ­վի և հղի լի­նի իր հայ­րա­կան տա­նը, չլի­նի թե, երբ ա­մուս­նա­նա, դա­վա­ճա­նի ա­մուս­նուն և երբ նրա հետ ապ­րի, չլի­նի թե ա­մուլ մնա։

Տե՜ր. Անապատական այս օրերի մեջ` Գբում գալարվող ցավերի միջից Ձայն ենք տալիս Քեզ՝ Դանիելի նման։

Հայաստանում անիշխանություն է: Ադրբեջանցիները մտել են Հայաստանի ամենախոշոր հարկատուներից մեկի՝ Սոթքի ոսկու հանքի տարածք․ Նիկոլի խոսնակը հերքում է, ՊՆ-ն հերքում է, հետո հաստատում, թե՝ վայ, մոռացել էինք, դրա կեսն էլ ա ադրբեջանցիներինը։