Երբ երկ­րի վար­չա­պե­տի ջան­քե­րով երկ­րում գրե­թե գո­յու­թյուն չու­նի տն­տե­սա­կան կյանք, երբ պաշտ­պա­նա­կան գե­րա­տես­չու­թյա­կան պաշ­տո­նյա­նե­րը մի­մյանց մե­ղադ­րում են «ռազ­մա­կան տրի­բու­նա­լին» հա­մար­ժեք մեղ­քե­րի մեջ, թերևս զար­մա­նա­լի չէ, որ ԿԲ կար­գա­վո­րիչ ֆունկ­ցիա­նե­րը ստանձ­նում են փո­ղո­ցա­յին սյու­նե­րը (տես լու­սան­կար­նե­րը, ո­րոնք ար­ված են մայ­րա­քա­ղա­քի փո­ղոց­նե­րում):

«Ի­րա­տե­սին» «Իմ քայ­լի» ու­ղար­կած «հեր­քում-ինք­նա­խոս­տո­վա­նու­թյուն» փաս­տա­թուղթն ու­սում­նա­սի­րե­լիս բա­ցա­հայտ­վում է ևս մի մե՜ծ, մեղմ ա­սած, ան­հա­մա­պա­տաս­խա­նու­թյուն։

Հայտ­նի ա­զա­տա­մար­տիկ ԳԵ­ՎՈՐԳ ԳԵ­ՎՈՐ­ԳՅԱ­ՆԸ, որ ար­ցա­խյան ա­ռա­ջին պա­տե­րազմն ան­ցած զին­վո­րա­կան է, այս պար­տու­թյան մեջ տես­նում է բազ­մա­թիվ հան­գա­մանք­ներ և ա­ռա­ջին հեր­թին այն, որ մենք շատ հե­ռա­ցանք Աստ­ծուց և պատժ­վե­ցինք։

Պա­տե­րազ­մի ա­վար­տից 2 շա­բաթ անց Հա­յաս­տա­նում չկա դե­ֆակ­տո իշ­խա­նու­թյուն, պե­տա­կան հա­մա­կար­գը ոչ միայն կազ­մա­լուծ­ված է, այլև դե­յու­րե իշ­խա­նու­թյան ու ընդ­դի­մու­թյան ո­րոշ թևե­րի ջան­քե­րով փորձ է ար­վում վար­կա­բե­կել միակ լե­գի­տիմ իշ­խա­նու­թյան՝ ՀՀ նա­խա­գա­հի ինս­տի­տու­տը:

Ներ­քա­ղա­քա­կան ի­րա­վի­ճա­կին չենք անդ­րա­դառ­նա­լու, ո­րով­հետև այն շա­ղախ­ված է այս եր­կու ի­րո­ղու­թյուն­նե­րին: Ընդ ո­րում, Նի­կոլ կոչ­վա­ծի լի­նե­լու­թյու­նը` կմ­նա նա՞, չի՞ մնա, դար­ձել է «ճ կլա­սի» ի­րո­ղու­թյուն, նախ այն պատ­ճա­ռով, որ ե­թե նմա­նին հո­ղե­րը հանձ­նե­լուց հե­տո հնա­րա­վո­րու­թյուն տր­վեց երևա­լու մարդ­կանց աչ­քին, նշա­նա­կում է` նմա­նը նմա­նին գտել է այս երկ­րում, և էթ­նոսն ինքն իր, իր ներ­քին կերտ­ված­քի հետ լուրջ խն­դիր­ներ ու­նի:

Սրանք ՌԻ­ՏԱ ՍԱՐԳ­ՍՅԱ­ՆԻ՝ կյան­քի վեր­ջին օ­րե­րին ար­տա­բե­րած բա­ռերն են, ո­րոնք նա տա­րավ իր հետ հա­վեր­ժու­թյուն: Ար­ցախն ա­րյան մեջ կրող, բո­լոր բջիջ­նե­րով ար­ցախ­ցի կի­նը հայ­րե­նի հո­ղի խոր­հուրդն ու ա­ռա­քե­լու­թյունն էր պատ­գա­մում՝ նույ­նիսկ են­թա­գի­տակ­ցո­րեն չհա­մա­կերպ­վե­լով չք­նաղ բնաշ­խար­հը կորց­նե­լու հրե­շա­վոր հե­ռան­կա­րի հետ:

Դժ­վար է գրել մար­դու մա­սին, ո­րից ճա­ռա­գող լույսն ա­վե­լի խո­սուն էր, քան ցան­կա­ցած աս­ված միտք կա­րող է լի­նել։ Միա­ժա­մա­նակ հեշտ է, երբ հաս­կա­նում ես, որ նրա թո­ղածն է խո­սե­լու քո փո­խա­րեն։ Ռի­տա Սարգ­սյա­նը կապ­րի այն հա­րյու­րա­վոր մա­նուկ­նե­րի սր­տե­րում, ո­րոնց կյան­քի հնա­րա­վո­րու­թյուն տվեց։ Նա կշա­րու­նա­կի լի­նել այն հա­րյու­րա­վոր մարդ­կանց պա­հա­պան հրեշ­տա­կը‚ ում բա­րու­թյուն է նվի­րել։ Միայն մի տար­բե­րու­թյամբ՝ ար­դեն երկ­նա­յին հրեշ­տա­կը։

Մի կերպ հետ գն­ված տուն-թան­գա­րա­նը կա­հա­վո­րել էր Ռի­տա Սարգ­սյա­նը (ժա­մա­նա­կին Սարգ­սյան­նե­րը ոչ մի կերպ թույլ չտ­վե­ցին բարձ­րա­ձայ­նել այդ մա­սին)։

Մի՛ ա­մա­չիր Աստ­ծու օ­րեն­քը և ուխ­տը կա­տա­րե­լու և ամ­բարշ­տին ար­դար դա­տաս­տան ա­նե­լու հա­մար։