«Ա­ռա­ջի­նը՝ Հա­յաս­տան» նա­խա­ձեռ­նու­թյան հա­մա­հիմ­նա­դիր, Հա­յաս­տա­նի հան­րա­պե­տա­կան կու­սակ­ցու­թյան ան­դամ ԱՆ­ՆԱ ՄԿՐՏ­ՉՅԱ­ՆԻ հետ զրույ­ցում անդ­րա­դար­ձել ենք ստեղծ­ված ի­րա­վի­ճա­կին։

Կա­տար­վա­ծը փաստ է, և դրա մա­սին խո­սե­լը կա­րե­լի է հա­մա­րել ժա­մա­նա­կի ա­նի­մաստ վատ­նում: Ա­ռայժմ չեմ ցան­կա­նում հա­մա­ձայ­նել ո­մանց կար­ծի­քին, թե դա դա­վա­ճա­նա­կան ակտ է, և ցան­կա­նում եմ ա­սել, որ մեր «չք­նաղ» վար­չա­պետն ընտ­րել է չա­րի­քի փոք­րա­գույն տար­բե­րա­կը: Հա­մա­ձայ­նում, բայց և հարց­նում եմ` ի՞ն­չը բե­րեց կա­պի­տու­լյա­ցիա­յի այդ տար­բե­րա­կին, ո­րից հե­տո ա­սեմ…

Մինչ ՀՀ գրե­թե բո­լոր դա­տա­րան­նե­րը Դա­վիթ Սա­նա­սա­րյա­նին մե­ղադ­րում են տա­րա­տե­սակ մեղ­քե­րի մեջ, վեր­ջինս ՊՎԾ (պե­տա­կան վե­րահս­կո­ղա­կան ծա­ռա­յու­թյուն) կայ­քում ներ­կա­յա­նա­լով որ­պես այդ կա­ռույ­ցի ղե­կա­վար (2 տա­րի փաս­տա­ցի չհա­ճա­խե­լով աշ­խա­տան­քի) դեռևս բա­ցատ­րում է «սի­րե­լի քա­ղա­քա­ցի­նե­րին», թե ո­րոնք են «ի­րա­վա­կան պե­տու­թյան կա­յաց­ման անհ­րա­ժեշտ պայ­ման­նե­րը»:

... թե իշ­խա­նու­թյան ներ­սում ան­գամ այս խա­ռը օ­րե­րին կան մար­դիկ, որ փոր­ձում են սե­փա­կան նկր­տում­ներն ա­ռաջ մղել։ Անդ­րա­նիկ Քո­չա­րյա­նը պաշտ­պա­նու­թյան նա­խա­րար դառ­նա­լու ե­րա­զանքն ի­րա­գոր­ծե­լու շե­մին է և այս հար­ցում ա­ջա­կից­նե­րի պա­կաս չու­նի։ Այս օ­րե­րին նրա հետ բա­նա­կը վար­կա­բե­կե­լու ակ­տիվ գոր­ծին է լծ­վել նաև Ար­ման Բա­բա­ջա­նյա­նը, որն էլ իր սե­փա­կան հա­վակ­նու­թյուն­ներն ու­նի։

Նա­խա­գահ Ար­մեն Սարգ­սյա­նի՝ օ­րերս ա­րած հայ­տա­րա­րու­թյա­նը, թե Հա­յաս­տա­նում ար­տա­հերթ խոր­հր­դա­րա­նա­կան ընտ­րու­թյուն­ներ պետք է անց­կաց­վեն, իշ­խա­նու­թյան ներ­կա­յա­ցու­ցիչ­նե­րը, մաս­նա­վո­րա­պես վար­չա­պետ Նի­կոլ Փա­շի­նյա­նը, որևէ կերպ չար­ձա­գան­քե­ցին:

Այ­սօր Նի­կոլ Փա­շի­նյա­նի սպա­սա­վոր­նե­րի կող­մից պաշտ­պա­նա­կան նոր ճա­կատ է հար­դար­վում։ Ձայ­ներ են լս­վում, իբր ընդ­դի­մու­թյու­նը չու­նի, չի ա­ռա­ջարկ­ում այն մե­խա­նիզ­մը, ո­րով կա­րող է ձևա­վոր­վել եր­կի­րը ժա­մա­նա­կա­վո­րա­պես կա­ռա­վա­րող ղե­կա­վար մար­մին։ Հս­տակ չէ նաև, թե ով­քեր և ինչ ճա­նա­պար­հով պետք է ըն­տր­վեն այդ մարմ­նում։

Օ­դում դա­վա­ճա­նու­թյան հոտ է փչում։ Ե՛վ Հա­յաս­տա­նում, և՛ Ար­ցա­խում։ Ինչ­քան ստոր տա­կանք պետք է լի­նել այ­սօր­վա պայ­ման­նե­րում բարձր ամ­բիո­նից ա­սե­լու հա­մար, թե, իբր, «մենք պետք է ջան­քե­րը կենտ­րո­նաց­նենք Հա­յաս­տա­նի և Ար­ցա­խի տն­տե­սու­թյուն­նե­րը վե­րա­կանգ­նե­լու վրա»։

Ար­ցա­խի մայ­րա­քա­ղաք Ստե­փա­նա­կեր­տում ո­չինչ էլ ա­ռաջ­վա­նը չէ: Քա­ղա­քը լքած բնա­կիչ­նե­րը դժ­վա­րու­թյամբ են ի­րենց տնե­րը վե­րա­դառ­նում, վե­րա­դար­ձող­ներն էլ վաղ­վա օր­վա հետ ա­ռանձ­նա­պես հույ­սեր չեն կա­պում: Շվա­րած են, փոր­ձում են հաս­կա­նալ՝ ին­չու ա­մեն ինչ այդ­չափ վատ դա­սա­վոր­վեց, ու ինչ է լի­նե­լու հե­տա­գա­յում:

ՌԴ նա­խա­գահ Վլա­դի­միր Պու­տի­նի հայտ­նի հար­ցազ­րույ­ցից հե­տո‚ որ­տեղ նա անդ­րա­դար­ձավ հայ-ռուս-ադր­բե­ջա­նա­կան հայտ­նի հայ­տա­րա­րու­թյա­նը‚ ՀՀ վար­չա­պետ Նի­կոլ Փա­շի­նյա­նի դե­րա­կա­տա­րու­թյա­նը‚ Շու­շիի շուրջ ի­րա­դար­ձու­թյուն­նե­րի վե­րա­բե­րյալ ման­րա­մաս­ներ պատ­մեց‚ հա­յաս­տա­նյան լրատ­վա­կան կայ­քե­րից մե­կը բա­վա­կա­նին հե­տաքր­քիր նո­րու­թյուն շր­ջա­նա­ռեց։ Ըստ այդ լրատ­վա­մի­ջո­ցի՝ Պու­տի­նը‚ ըստ էու­թյան‚ այդ հար­ցազ­րույ­ցով ար­ձա­գան­քել է Փա­շի­նյա­նի անձ­նա­կան խնդ­րանք­նե­րից մե­կին։

Թեև նո­յեմ­բե­րի 10-ի կա­պի­տու­լյա­ցիա­յի մա­սին խայ­տա­ռակ հայ­տա­րա­րու­թյու­նից հե­տո իշ­խող «Իմ քայ­լը» խմ­բակ­ցու­թյան պատ­գա­մա­վոր­նե­րից ըն­դա­մե­նը ե­րեքն են դուրս ե­կել խմ­բակ­ցու­թյու­նից կամ վայր դրել ման­դա­տը, բայց թի­մի ներ­սում վար­չա­պե­տի հրա­ժա­րա­կա­նի առն­չու­թյամբ լուրջ հա­կա­սու­թյուն­ներ կան: