Ռազ­մա­կան փոր­ձա­գետ ԿԱ­ՐԵՆ ՎՐ­ԹԱ­ՆԵ­ՍՅԱ­ՆԸ ոչ միայն Շու­շիի հան­ձն­ման, այլև պա­տե­րազ­մա­կան գոր­ծո­ղու­թյուն­նե­րի հետ կապ­ված մի շարք հար­ցե­րում մութ կե­տեր է տես­նում:

Զան­գում է նա­խա­րա­րը, թե՝ շտապ ներ­կա­յա­ցի նա­խա­րա­րու­թյուն, վար­չա­պետն է ու­զում, գնում եմ այն­տեղ, խոր­հր­դակ­ցու­թյուն է գնում այն­տեղ, չեն թույ­լատ­րում ներս մտ­նել, ես էլ գի­տեմ, թե ինչ-որ հարց են ու­զում ճշ­տեն, դրա հա­մար են կան­չել։

Ապավեն եղիր` Քեզ ենք հուսացած. Լոկ Քեզ ենք փնտրում, Նաև սպասում…

«Ով որ գի­տի, թե ինչ է բա­րին, և չի ա­նում, նրա հա­մար այդ մեղք է» (Հակ. 4;17): Բա­րու և չա­րի գի­տու­թյան ծա­ռի պտ­ղից սն­վող ա­դա­մոր­դի­ներս, թվում է, պետք է որ հս­տակ տար­բե­րա­կեինք չարն ու բա­րին:

Հո­րից ա­մա­չե՛ք պոռն­կու­թյան հա­մար, բոզ կնոջ ե­րե­սին նա­յե­լու հա­մար, ազ­գա­կա­նից ե­րես թե­քե­լու հա­մար, մե­կի բա­ժի­նը կամ նրան տր­վա­ծը խլե­լու հա­մար, ա­մուս­նա­ցած կնո­ջը ակ­նա­պիշ նա­յե­լու հա­մար, նրա սպա­սու­հուն հե­տամ­տե­լու, ա­ռա­վել ևս նրա ան­կող­նուն մո­տե­նա­լու հա­մար։

…թե պա­տե­րազ­մից հաշ­ված օ­րեր ա­ռաջ Գյում­րիում տե­ղա­կայ­ված «Հյու­սի­սա­յին Կով­կա­սի ռազ­մա­կան օկ­րու­գի առևտրի վար­չու­թյուն» դաշ­նա­յին պե­տա­կան հիմ­նար­կու­թյան օ­բյեկտ­նե­րից մե­կի վրա ՀՀ ՊԵԿ-ը, բնա­կա­նա­բար ոչ ա­ռանց «գե­րա­գույ­նի» գի­տու­թյան ու հրա­հան­գի, տար­վա ըն­թաց­քում թվով 4-րդ ՀԴՄ ակտն է գրում:

Ինչ­պես «Ի­րա­տե­սի» հետ զրույ­ցում ա­սաց Ար­ցա­խի ՊԲ նախ­կին հրա­մա­նա­տար, ՀՀ ԶՈՒ գլ­խա­վոր շտա­բի նախ­կին պետ, ՀՀ ՊՆ վե­րահս­կո­ղա­կան ծա­ռա­յու­թյան ար­դեն նախ­կին պետ, գե­նե­րալ-գն­դա­պետ ՄՈՎ­ՍԵՍ ՀԱԿՈ­ԲՅԱ­ՆԸ, ե­րեկ ուշ ե­րե­կո­յան կանչ­վել է ՀՔԾ հար­ցաքն­նու­թյան: Այն տևել է շուրջ 40 րո­պե:

Հայ ժո­ղովր­դի պատ­մու­թյունն իր խայ­տա­ռակ օ­րերն է ապ­րում։ Պատ­մա­բան­նե­րին ան­գամ բարդ է ներ­կա­յիս ի­րա­դար­ձու­թյուն­նե­րի ողջ ա­հա­վո­րու­թյու­նը ներ­կա­յաց­նել հա­ջորդ սե­րունդ­նե­րին։ Պատ­մա­կան գի­տու­թյուն­նե­րի դոկ­տոր, ԳԱԱ ան­դամ Ա­ՇՈՏ ՄԵԼ­ՔՈ­ՆՅԱ­ՆԸ մեզ հետ զրույ­ցում խոս­տո­վա­նեց, որ բարդ է հա­ջորդ սե­րունդ­նե­րի հա­մար այս օ­րե­րը ներ­կա­յաց­նե­լը, բայց որ­պես մեխ պետք է ընտ­րել հայ զին­վո­րի ան­հա­վա­տա­լի քա­ջա­գոր­ծու­թյուն­նե­րը։

Եր­բեք չէի մտա­ծի, որ երբևէ ու­րախ կլի­նեմ, որ չկան Հրանտ Մաթևո­սյա­նը, Հա­կոբ Հա­կո­բյա­նը, Լևոն Խե­չո­յա­նը, Հրա­չյա Թամ­րա­զյա­նը, Հով­հան­նես Գրի­գո­րյա­նը, Ա­ղա­սի Այ­վա­զյա­նը, չկան Կա­րեն Դե­միր­ճյանն ու Վազ­գեն Սարգ­սյա­նը… Ո­րով­հետև հի­մա մենք բեռ­նա­տար­նե­րով ՀԱՅ­ՐԵ­ՆԻՔ ենք փո­խադ­րում ան­հայ­տու­թյուն, ու նրանց սիր­տը կկանգ­ներ ցա­վից ու ցա­սու­մից: Իսկ մենք դեռ ապ­րում ենք ու շա­րու­նա­կում դա­վա­ճա­նել նրանց ու մեր հայ­րե­նի­քին: