Ա­սում են` ռուսն այ­սօր մեզ չի օգ­նում որ­պես դաշ­նակ­ցի, ո­րով­հետև Հա­յաս­տա­նում իշ­խա­նու­թյու­նը սո­րո­սա­կան­նե­րի ձեռ­քում է: Որ­պես­զի ար­դա­րաց­նեն ի­րենց չօգ­նե­լը սո­վե­տա­կան շար­քա­յին Ի­վա­նի մոտ, որն ա­ռանց այդ էլ շատ բա­նե­րում ճիշտ չի կողմ­նո­րոշ­վում, սկ­սում են գոր­ծո­ղու­թյան մեջ դնել այն տե­սա­հո­լո­վակ­նե­րը, որ­տեղ դեռ իշ­խա­նու­թյան չե­կած ան­բա­րո վաս­տակ­նե­րը ինչ կար­գի հայ­հո­յանք­ներ և լկ­տի խոս­քեր ա­սես, որ չեն ա­սում ռուս­նե­րի, ան­գամ երկ­րի Տի­րա­կա­լի հաս­ցեին:

Այս­տեղ ար­ժե մեջ­բե­րել մինչև հոկ­տեմ­բե­րի կե­սերն ԱՄՆ-ից ստաց­ված գնա­հա­տա­կան­նե­րը։ Լեռ­նա­յին Ղա­րա­բա­ղի պատ­ճա­ռով Ադր­բե­ջա­նի և Հա­յաս­տա­նի զին­ված հա­կա­մար­տու­թյան վեր­սկ­սու­մը ԱՄՆ-ը և Թուր­քիան դնում է վե­ճի հա­կա­ռակ կող­մե­րում, բայց ոչ այն­քան, որ­քան կա­րող է թվալ դի­տորդ­նե­րի մե­ծա­մաս­նու­թյա­նը, թուր­քա­կան տե­ղե­կատ­վա­կան-վեր­լու­ծա­կան «Ահ­վալ» լրատ­վա­մի­ջո­ցում հոկ­տեմ­բե­րի 13-ին գրել էր ա­մե­րի­կա­ցի քա­ղա­քա­կան մեկ­նա­բան Էդ­վարդ Սթա­ֆոր­դը։ 

Այ­սօր ա­ռաջ­նագ­ծում զին­վո­րի հետ կանգ­նած է հայ հոգևո­րա­կա­նը՝ մի ձեռ­քում` խաչ, մյու­սում՝ զենք։ Նա իր խոս­քով, եր­գով, ա­ղոթ­քով, ներ­կա­յու­թյամբ ա­վե­լի է ո­գե­ղե­նաց­նում մեր պայ­քա­րը։ Հայ ե­կե­ղե­ցին և բա­նա­կը, մի­մյանց թև-թի­կունք դար­ձած, պայ­քա­րում են հա­նուն Ար­ցա­խի, հա­նուն միաս­նա­կան ու ա­մուր հայ­րե­նի­քի։

Պա­տե­րազ­մի մեկ­նար­կից հե­տո քո­ղարկ­ված կամ բա­ցա­հայտ հն­չող ա­մե­նաար­դիա­կան հար­ցե­րից մեկն այն է‚ թե ի­րա­կա­նում ինչ սպա­սել Ռու­սաս­տա­նի Դաշ­նու­թյու­նից այս բար­դա­գույն ի­րա­վի­ճա­կում։

Թեև ա­ռաջ­նագ­ծում ռազ­մա­կան գոր­ծո­ղու­թյուն­նե­րի ակ­տի­վու­թյու­նը նվա­զել է, բայց Ար­ցա­խի քա­ղաք­նե­րի հրե­տա­կո­ծու­մը շա­րու­նակ­վում է գրե­թե նույն ուժգ­նու­թյամբ։ Ար­ցախն ի­րե­նը հա­մա­րող Ադր­բե­ջանն անխ­նա ոչն­չաց­նում է ա­մեն ինչ` մշա­կու­թա­յին օ­ջախ­ներ, հի­վան­դա­նոց­ներ, ե­կե­ղե­ցի, չի խնա­յում ան­գամ բնու­թյու­նը, ար­գել­ված զեն­քով ոչն­չաց­նում է ան­տառ­նե­րը։

Թուր­քա­գետ ՏԻ­ՐԱՆ ԼՈՔՄԱԳՈ­ԶՅԱՆՆ այն տե­սա­կե­տին է, որ Ադր­բե­ջա­նի պաշտ­պա­նու­թյու­նը վա­ղուց էր Թուր­քիա­յի ձեռքն ան­ցել, հի­մա մեկ այլ գոր­ծըն­թաց է տե­ղի ու­նե­նում՝ թուր­քա­կան իշ­խա­նու­թյուն­նե­րը «մաք­րում» են Ադր­բե­ջա­նի վեր­նա­խա­վի այն ներ­կա­յա­ցու­ցիչ­նե­րին, ո­րոնք ռու­սա­կան «դպ­րոց» են ան­ցել կամ ռուս բա­րե­կամ­ներ ու­նեն:

Ներ­կա պա­հին տե­ղի է ու­նե­նում Մեր­ձա­վոր Արևել­քից ա­հա­բեկ­չա­կան խմ­բա­վո­րում­նե­րի գրո­հա­յին­նե­րի տե­ղա­փո­խում Լեռ­նա­յին Ղա­րա­բա­ղի հա­կա­մար­տու­թյան գո­տի: Ի դեպ, խոս­քը ծայ­րա­հե­ղա­կա­նո­րեն տրա­մադր­ված վարձ­կան­նե­րի մա­սին է, ո­րոնք ջի­հա­դա­կա­նու­թյան գա­ղա­փա­րա­խո­սու­թյուն են դա­վա­նում:

...թե կո­րո­նա­վի­րու­սի կտ­րուկ ա­ճող թվե­րին զու­գա­հեռ ա­ռող­ջա­պա­հա­կան հա­մա­կարգն այլևս չի կա­րո­ղա­նում հի­վան­դա­նո­ցա­յին բուժ­ման կա­րիք ու­նե­ցող­նե­րին օգ­նու­թյուն ցու­ցա­բե­րել, շտապ օգ­նու­թյունն էլ չի հասց­նում ժա­մա­նա­կին ար­ձա­գան­քել կան­չե­րին։

Ազ­գա­յին ժո­ղո­վի «Իմ քայ­լը» խմ­բակ­ցու­թյան պատ­գա­մա­վոր ՏԱ­ԹԵ­ՎԻԿ ՀԱՅՐԱ­ՊԵ­ՏՅԱՆՆ ա­սում է, որ ադր­բե­ջան­ցի­նե­րը, ի­րենց ա­վագ եղ­բայր­նե­րի՝ թուր­քե­րի նման, ինչ-ինչ խոր­հր­դան­շա­նա­կան օ­րեր են գտ­նում, ու ի­րենց սին ե­րա­զանք­նե­րը փոր­ձում այդ օ­րե­րի հետ կա­պել:

Նախ անհ­րա­ժեշտ պար­զա­բա­նում. «Ժպիտ­նե­րի քա­ղաք» հիմ­նադ­րա­մը, որ­քան էլ ան­հա­վա­տա­լի հն­չի, ստեղծ­վել է «նա­խորդ հան­ցա­վոր ռե­ժի­մի» օ­րոք (03.12.2014 թ.), ղե­կա­վարն էլ ե­ղել է ոչ ան­հայտ հե­ղա­փո­խա­կան բժիշ­կը։