Հայտ­նի տն­տե­սա­գետ, ՀՀ նախ­կին վար­չա­պետ Հրանտ Բագ­րա­տյա­նի դի­պուկ բնո­րոշ­մամբ` ՀՀ կա­ռա­վա­րու­թյու­նը մի ձեռ­քով փոր­ձում է «պահ­պա­նել գան­ձա­գո­ղու­թյու­նը» (զո­րօ­րի­նակ, 2021-ի պետ­բյու­ջեով նա­խա­տես­ված պար­գևավ­ճար­նե­րը), մյուս ձեռ­քով նույն այդ կա­ռա­վա­րու­թյու­նը, որ­քան էլ տա­րօ­րի­նակ է, հրա­ժար­վում է կա­տա­րե­լուց իր իսկ գոր­ծու­նեու­թյու­նը աու­դի­տի են­թար­կե­լու օ­րեն­քի պար­տա­դիր պա­հան­ջը (ման­րա­մաս­նե­րը` լու­սան­կար­նե­րում):

Երբ Թուր­քիա­յի ԱԳ նա­խա­րար Մևլութ Չա­վու­շօղ­լուն նո­յեմ­բե­րի 1-ին Ադր­բե­ջա­նի նա­խա­գահ Իլ­համ Ա­լիևի հետ հան­դիպ­մա­նը հայ­տա­րա­րում է, որ Բաք­վում է Ազ­գա­յին մեծ ժո­ղո­վի նա­խա­գա­հը, կգա Պ նա­խա­րա­րը և «այլ գոր­ծըն­կեր­ներ», ա­սում է՝ «Մենք նա­խա­գա­հի հանձ­նա­րա­րու­թյունն ու­նենք Ադր­բե­ջա­նին միայ­նակ չթող­նել այս գոր­ծըն­թա­ցում, պար­բե­րա­բար այ­ցե­լել Բա­քու և հա­մա­տեղ գոր­ծել», ի՞նչ են ա­նում Բաք­վում Իլ­համ Ա­լիևն ու Զա­քիր Հա­սա­նո­վը:

Բայց նախ այն մա­սին, որ Իս­րա­յե­լը ա­ղո­թում է Ադր­բե­ջա­նի հա­մար: Ո՛չ, ոչ թե, որ Ադր­բե­ջա­նը այդ­քան թանկ ա­նօ­դա­չու­ներ է ա­ռել ի­րե­նից ու ռմ­բա­հա­րել հա­յոց հողն ու բա­նա­կը, խա­ղաղ բնա­կա­վայ­րերն ու քա­ղա­քա­ցիա­կան բնակ­չու­թյա­նը: Իս­րա­յելն ա­ղո­թում է ադր­բե­ջան­ցի­նե­րի հա­մար, ո­րով­հե­տեւ Ադր­բե­ջա­նը «ագ­րե­սիա­յի» է են­թարկ­վում Հա­յաս­տա­նի կող­մից…

Մեր Տի­րոջ խոս­քե­րը ի­րա­կա­նու­թյուն են այ­սօր: Ա­ռա­վել քան երբևէ շա­տա­ցել են թե՛ երկ­րա­շար­ժե­րը, թե՛ հրա­բուխ­նե­րը, թե՛ ջր­հե­ղե­ղեղ­ներն ու ցու­նա­մի­նե­րը, լսում ենք պա­տե­րազ­մի ձայ­ներ, շա­տա­ցել են հա­մա­ճա­րակ­ներն ու ան­բու­ժե­լի հի­վան­դու­թյուն­նե­րը, ա­նաստ­ված մար­դը դար­ձել է բա­նա­կան գա­զան:

Ցան­կա­լի, բայց այդ­պես էլ չկա­յա­ցած հան­դի­պում­նե­րը եր­բեմն ա­վե­լի քան ափ­սո­սան­քով եմ հի­շում. մա­նա­վանդ որ ոչ իմ կա­մոք. ԱԲ­ՐԱ­ՀԱՄ Ա­ԼԻ­ՔԵԱ­ՆԻՆ այդ­պես էլ չհան­դի­պե­ցի, և ա­վաղ։ Քսան տար­վա տար­բե­րու­թյամբ եր­կու ան­հա­ջող հե­ռա­խո­սա­զանգ-փորձ։

Երբ ա­սում ենք պոռ­նիկ Եվ­րո­պա, նկա­տի չու­նենք Եվ­րո­պա­յի յու­րա­քան­չյուր քա­ղա­քա­ցու, քա­ղա­քա­կան գործ­չի, յու­րա­քան­չյուր պե­տու­թյան: Նկա­տի ու­նենք Եվ­րո­պան իր ամ­բող­ջու­թյան մեջ` որ­պես հա­մաշ­խար­հա­յին քա­ղա­քա­կա­նու­թյան դե­րա­կա­տար, նկա­տի ու­նենք եվ­րո­պա­կան հա­մա­պա­տաս­խան կա­ռույց­նե­րը, ո­րոնք մի­ջազ­գա­յին ա­հա­բե­կիչ­նե­րի ընդգրկմամբ Ար­ցա­խում Ադր­բե­ջա­նի և Թուր­քիա­յի սան­ձա­զեր­ծած պա­տե­րազ­մի, ինչ­պես նաև Հա­յաս­տա­նի նկատ­մամբ Թուր­քիա­յի ա­ջակ­ցու­թյամբ Ադր­բե­ջա­նի ագ­րե­սիա­յի շա­րու­նա­կա­կան դրսևո­րում­նե­րի նկատ­մամբ վե­րա­բեր­մուն­քով ի­րենց քա­ղա­քա­կան պոռն­կու­թյունն ա­ռա­վել ակ­ներև դարձ­րին:

Այս ան­կյալ, մեղ­սա­սեր աշ­խար­հում եր­բեք կա­տա­րյալ կա­ռա­վա­րիչ­ներ, ղե­կա­վար­ներ չեն ե­ղել: Սրանք բո­լո­րը փոր­ձել են վար­վել հա­մա­ձայն բա­րու և չա­րի մա­սին «աշ­խար­հիկ» հաս­կա­ցու­թյուն­նե­րի, որ­տեղ իս­կա­կան գի­տու­թյու­նը խառն­ված է կեղծ պատ­կե­րա­ցում­նե­րի հետ:

Թույլ տուր թոթափեմ ոտներիս փոշին. Անցյալը թողած սարերի խորքում` Առաջ շարժվեմ դեպի գիրկը քո:

Գի­նին և եր­գը ու­րա­խաց­նում են սիր­տը, բայց ի­մաս­տու­թյան սե­րը եր­կու­սից էլ ա­ռա­վել է։ Սրինգն ու տա­վի­ղը հա­ճե­լի են դարձ­նում նվա­գը, բայց քաղցր լե­զուն եր­կու­սից էլ ա­ռա­վել է։