«Լու­սա­բաց» հրա­տա­րակ­չու­թյու­նը տպագ­րու­թյան է պատ­րաս­տում լի­բա­նա­նա­հայ բա­նաս­տեղծ ՊԵՏ­ՐՈՍ ՀԵ­ՐՅԱ­ՆԻ (Պե­տիկ Հեր­կե­լյան, 1954-1987 թթ.) ստեղ­ծա­գոր­ծու­թյուն­նե­րի ժո­ղո­վա­ծուն` աշ­խա­տա­սի­րու­թյամբ Ա­ԼԵՔ­ՍԱՆԴՐ ԹՈՓ­ՉՅԱ­ՆԻ: Ըն­թեր­ցո­ղի ու­շադ­րու­թյանն ենք ներ­կա­յաց­նում գրա­կա­նա­գե­տի մտո­րում­նե­րը վա­ղա­մե­ռիկ բա­նաս­տեղ­ծի ու նրա աշ­խար­հի մա­սին:

Ֆեյս­բու­քյան հայտ­նի օգ­տա­տե­րե­րից մեկն օ­րերս գրել էր, թե ո­չինչ այն­քան ա­րագ չի մաք­րում ու­ղե­ղը, որ­քան պա­տե­րազ­մը։ Պարզ է, որ սա աս­վում էր այ­սօր­վա հայ­կա­կան ի­րո­ղու­թյուն­նե­րի տե­սան­կյու­նից՝ դի­տար­կե­լով այն ա­մե­նը, ինչ կա­տար­վում է հայ­կա­կան հա­սա­րա­կու­թյան մեջ, ներ­քա­ղա­քա­կան դաշ­տում։

Սե­բաս­տիա­յի հայ բնակ­չու­թյա­նը կո­տո­րե­լով, մնա­ցա­ծին էլ աք­սո­րե­լով, յա­թա­ղա­նը մի փոքր բթա­ցավ։ (Գե­նե­տիկ խաշ­նա­րա­ծը ժա­մա­նա­կին բռ­նա­զավ­թե­լով Հայ­կա­կան լեռ­նաշ­խար­հը մինչև իր թա­րա­խա­պա­լար ոսկ­րա­ծու­ծի վեր­ջին հյու­լեն ու մինչև դարչ­նա­գույն ա­րյան կա­թի­լը վեր­ջին պա­րուր­վում էր դժո­խա­յին նա­խան­ձով, նրա ա­ռաջ ամ­րոց­ներ էին հառ­նում և տա­ճար­ներ էին խո­յա­նում, խո­յա­կա­շեն ու գմ­բե­թա­զարդ քա­ղաք­ներն էին խո­չըն­դո­տում սև և կար­միր, բր­դա­տու և մսա­տու ոչ­խա­րա­հո­տի խա­ղաղ ա­ռա­ջըն­թա­ցը։

Մինչ գեր­տե­րու­թյուն­նե­րը շա­րու­նա­կում են ա­մե­նօ­րյա ռե­ժի­մով հոր­դո­րել պա­տե­րազ­մը դա­դա­րեց­նել, ա­ռաջ­նագ­ծում ռազ­մա­կան գոր­ծո­ղու­թյուն­նե­րը շա­րու­նակ­վում են։ Այս հար­ցում էլ հա­մա­նա­խա­գա­հող եր­կր­նե­րի պաշ­տո­նյա­նե­րը ոչ հաս­ցեա­կան հոր­դոր­ներ են ուղ­ղում՝ շատ լավ գի­տակ­ցե­լով, որ հրա­դա­դա­րը խախ­տում է ադր­բե­ջա­նա­կան կող­մը։

«Ի­րա­տե­սի» հյու­րը գրող, հրա­պա­րա­կա­խոս ՆԱ­ՆԵՆ է:

Ար­ցա­խյան պա­տե­րազ­մի յու­րա­հատ­կու­թյուն­նե­րից մեկն էլ այն է, որ այս­տեղ են բախ­վում գեր­տե­րու­թյուն­նե­րի և խո­շոր խա­ղա­ցող­նե­րի շա­հե­րը։ Ար­ցա­խը դար­ձել է շա­հե­րի ճշգրտ­ման, հա­րա­բե­րու­թյուն­նե­րի հս­տա­կեց­ման թա­տե­րա­բեմ, որ­տեղ ա­մեն մեկն իր դիր­քերն է փոր­ձում տա­րա­ծաշր­ջա­նում ամ­րաց­նել։

Ինչ­պե՞ս կա­րող է տե­ռո­րիստ ստա­հա­կը կռ­վել հայ զին­վո­րի դեմ, ո­րի պա­պերն են գե­նե­րալ­ներ Լո­ռիս-Մե­լի­քո­վը, Մա­դա­թո­վը, մար­շալ­ներ Բաղ­րա­մյա­նը, Խամ­փե­րյան­ցը, Բա­բա­ջա­նյա­նը, ծո­վա­կալ Ի­սա­կո­վը։

Էր­դո­ղա­նի խա­ղը մեծ ա­րյու­նա­հե­ղու­թյամբ է ա­վարտ­վե­լու։ Ա­յո՛, նա կպաշտ­պա­նի Ադր­բե­ջա­նի շա­հե­րը և կկռ­վի մինչև վեր­ջին ադր­բե­ջան­ցին։ Հե­տո Ադր­բե­ջա­նը այլևս գո­յու­թյուն չի ու­նե­նա։ Իսկ Ա­լիևի հետ ի՞նչ կլի­նի։ Ա­սեմ։

Հոկ­տեմ­բե­րի 20-ին ՀՀ ԶՈՒ հոգևոր ա­ռաջ­նորդ տեր Վր­թա­նես ե­պիս­կո­պոս Աբ­րա­հա­մյա­նի նա­խա­ձեռ­նու­թյամբ և խնդ­րան­քով, Վե­հա­փառ Հայ­րա­պե­տի օրհ­նու­թյամբ, գն­դե­րեց­նե­րը սահ­ման էին տա­րել Ա­շոտ Եր­կաթ թա­գա­վո­րի Սուրբ Խա­չը, ո­րի մեջ­տե­ղում ամ­փոփ­ված է Տի­րոջ Խա­չա­փայ­տի Սուրբ մա­սուն­քը:

...թե Ար­ցա­խի ան­կա­խու­թյան ճա­նաչ­ման հար­ցը տևա­կան ժա­մա­նակ դր­ված է իշ­խա­նու­թյան սե­ղա­նին, բայց դեռևս այն պաշ­տո­նա­կան տեսք չի ստա­նում այն պատ­ճա­ռով, որ դեռևս կո­րած չեն հա­մա­րում միջ­նորդ եր­կր­նե­րի կող­մից հրա­դա­դա­րի հաս­տատ­ման և բա­նակ­ցա­յին գոր­ծըն­թաց սկ­սե­լու հա­վա­նա­կա­նու­թյու­նը։