Ի թիվս բազ­մա­թիվ ռազ­մա­կան հան­ցա­գոր­ծու­թ­յուն­նե­րի, թշ­նա­մու սար­սա­փազ­դու ո­ճիր­նե­րը դեռ շա­րու­նակ­վում են։ Ա­նաս­նա­կան բնազդ­նե­րով ա­ռաջ­նորդ­վող այդ բիո­զանգ­վա­ծը, գա­զա­նա­բար սպա­նե­լով, գլ­խա­տե­լով մեր զին­վոր­նե­րին, չի խոր­շում դրանք նկա­րա­հա­նե­լուց ու տա­րա­ծե­լուց։

...թե վեր­ջին օ­րե­րին հա­մա­ցան­ցում զգա­լիո­րեն ա­վե­լա­ցել են ադր­բե­ջա­նա­կան քա­րոզ­չա­կան նյու­թե­րը, ո­րոնց հե­ղի­նակ­նե­րը հան­դես են գա­լիս հայ օգ­տա­տե­րե­րի ա­նուն- ազ­գա­նուն­նե­րով։ Դրան զու­գա­հեռ, Հա­յաս­տա­նում ար­գե­լա­փակ­ված չեն ադր­բե­ջա­նա­կան լրատ­վա­կան կայ­քե­րը, ո­րոնց հրա­պա­րա­կում­ներն ան­գի­տակ­ցա­բար տա­րա­ծում են ո­րոշ հայ օգ­տա­տե­րեր` կուլ տա­լով թշ­նա­մու խայ­ծը։

Հոկ­տեմ­բե­րի 17-ին հայ­տա­րար­վեց երկ­րորդ հրա­դա­դա­րը՝ այս ան­գամ Ֆրան­սիա­յի նա­խա­գահ Է­մա­նուել Մակ­րո­նի միջ­նոր­դա­կան ջան­քե­րով: Հոկ­տեմ­բե­րի 17-ին ի­րա­դար­ձու­թյուն­նե­րի նոր կա­րու­սել էր՝ բո­լո­րը զան­գում էին բո­լո­րին ու հան­րայ­նաց­նում զան­գե­րը:

«Ռոս­լին» ար­վես­տի հան­դե­սը և գե­ղան­կա­րիչ Մե­խակ Էլ­բա­կյա­նը հայ­րե­նա­սեր հայ տիկ­նանց և այ­րաց ու­շադ­րու­թյանն են ներ­կա­յաց­նում «ԳՈ­ՇԱ­ՎԱՆՔ» կտա­վը, ո­րի վա­ճառ­քից ստաց­ված ողջ գու­մա­րը նվի­րա­բեր­վե­լու է «Հա­յաս­տան» հա­մա­հայ­կա­կան հիմ­նադ­րա­մին։ Կտա­վի գի­նը 1 մլն դրամ է։

Վաս­պու­րա­կան­ցի ՌՈ­ԺԵ-ԿԱՐ­ՊԻՍ ՋՐ­ԲԱ­ՇՅԱՆ... Այս բնո­րո­շու­մով կար­ծես ա­մեն ինչ աս­ված է, և երբ այ­սօր­վա հե­ռա­վո­րու­թյու­նից հա­յացք ենք նե­տում նա­խաս­փյուռ­քյան ի­րա­կա­նու­թյա­նը՝ թե­կուզ և ուր­վագ­ծո­րեն, ան­կա­րող ենք ան­տես առ­նել նրանց, ո­րոնց շնոր­հիվ գո­յատևում է, բա­ռի ոչ ա­վան­դա­կան ի­մաս­տով, այլ ի­րավ զար­գա­ցում­ներ ա­պա­հո­վող ու Հա­յաս­տան-հայ­րե­նի­քին նե­ցուկ Սփյուռքն իբրև աշ­խար­հա­տա­րած հա­յու­թյան վե­րա­հաս­տատ ինք­նու­թյան վկա­յու­թյուն:

«Հաղ­թե­լու ենք Աստ­ծով» գա­ղա­փա­րով ծն­վեց ԱՐ­ՄԵՆ ՄԱ­ՆՈՒ­ԿՅԱ­ՆԻ նա­խա­ձեռ­նու­թյու­նը՝ գի­շե­րա­յին ա­ղոթ­քի ժա­մա­նակ։ Ար­մենն ար­դեն մի քա­նի օր փոք­րիկ ծրար­ներ է պատ­րաս­տում, ո­րոնց մեջ ա­ղո­թա­գիրք ու խաչ է դնում և բա­ժա­նում հոս­պի­տալ­նե­րում այս օ­րե­րին բու­ժում ստա­ցող վի­րա­վոր զին­ծա­ռա­յող­նե­րին:

Ո­րով­հետև որ­քան էլ ցա­վա­լի, մի­ջազ­գա­յին հան­րու­թյու­նը հա­մա­պա­տաս­խան ջան­քեր չի ներդ­նում, հայ­տա­րա­րու­թյուն­նե­րից այն կողմ չի անց­նում, քայ­լեր չի ձեռ­նար­կում, սանկ­ցիա­ներ չի կի­րա­ռում նա­խա­հար­ձակ կող­մի, հրա­դա­դա­րի ու զի­նա­դա­դա­րի պայ­մա­նա­վոր­վա­ծու­թյուն­նե­րը դե­ֆակ­տո խախ­տող կող­մի նկատ­մամբ:

Մենք եր­բեմն մեր ա­ռօ­րյա կյան­քում մո­ռա­նում ենք Աստ­ծո կող­մից այդ­քան շռայլ մեզ տր­ված շնորհ­նե­րի մա­սին, և բնա­կա­նա­բար հարց է ա­ռա­ջա­նում ինչ­պե՞ս օգտ­վել մեզ պարգևած այդ գան­ձե­րից, ի՞նչ ա­նել:

Գի­նու մոտ քեզ քաջ մի՛ ցույց տուր, քան­զի գի­նին կոր­ծա­նել է շա­տե­րին։ Ինչ­պես քու­րան փոր­ձում է սրի ծայ­րի ջր­դեղ­ված լի­նե­լը, այդ­պես էլ գի­նին հպարտ­նե­րի սիր­տը փոր­ձում է վե­ճով։ Գի­նին հա­վա­սար է մար­դու կյան­քին, ե­թե այն խմում ես չա­փով։